Chapter Title : ഇടവപ്പാതിയിലെ വിരുന്നുകാരൻ [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ]

നടത്തം!

​അവൻ ഉമ്മറത്തെ പടികൾ കയറി അവളുടെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു. അവന്റെ നനഞ്ഞ മുടിയിഴകളിൽ നിന്നും കുറേശെ മഴത്തുള്ളികൾ ഇറ്റുവീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​"മീരേ..."

​ആ വിളി... അത് വെറുമൊരു വിളിയായിരുന്നില്ല. കാലത്തിന് മായ്ക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു പ്രണയത്തിന്റെ ആർദ്രത മുഴുവൻ ആ ശബ്ദത്തിലുണ്ടായിരുന്നു.

മീരയുടെ കൈയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ചായക്കപ്പ് വിറച്ചു.

​"ആരാണ് നിങ്ങൾ? "

അവൾ കഷ്ടപ്പെട്ട് സ്വരമുയർത്തി ചോദിച്ചു.

അവൻ ഉമ്മറത്തെ പടികൾ കയറി വന്നപ്പോൾ മീര എഴുന്നേറ്റു.

"ആരെയാ തിരയുന്നത്?"

അവൾ ചോദിച്ചു.

​അവൻ മറുപടി പറയാതെ മീരയുടെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു. അവന്റെ ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു തരം ആശ്വാസവും സങ്കടവും കലർന്നിരുന്നു.

​"മീരേ..."

അവൻ വീണ്ടും വളരെ പതുക്കെ വിളിച്ചു.

​മീരയുടെ ഉള്ളിലൊന്ന് ഞെട്ടി.

"എന്താ? നിങ്ങൾക്ക് എന്നെ അറിയാമോ?"

​"അറിയാമോ എന്നോ?"

അവൻ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.

"മീരേ, ഞാൻ സന്ദീപാണ്. നിന്റെ സന്ദീപ്."

​മീര ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചു നിന്നു. പിന്നെ അവളുടെ മുഖത്ത് ദേഷ്യം പടർന്നു.

"എന്താ പറഞ്ഞത്? എന്തായാലും തമാശ ഇത്തിരി കൂടിപ്പോയി. എന്റെ ഭർത്താവ് മരിച്ചിട്ട് അഞ്ചു കൊല്ലമായി. വെറുതെ ആ പേര് പറഞ്ഞു ഓരോരുത്തർ ഇങ്ങോട്ട് വരരുത്. ഇറങ്ങിക്കോ ഇവിടുന്ന്!"

​"മീരേ, നിൽക്ക്... ഒന്ന് കേൾക്ക്. എനിക്കറിയാം ഇത് വിശ്വസിക്കാൻ പാടാണെന്ന്. ഈ ശരീരം വേറെയാണ്, പ്രായം കുറവാണ്. പക്ഷേ നിന്റെ സന്ദീപിന്റെ അതേ ഓർമ്മകളുമായാണ് ഞാൻ വന്നിരിക്കുന്നത്."

മീര തളർച്ചയോടെ കൈകൾ പിണച്ചു കെട്ടി.

"ഇതാരെങ്കിലും പറഞ്ഞുവിട്ടതാണോ നിന്നെ? അതോ വല്ല പ്രാങ്കും ആണോ?"

​അവൻ കുറച്ചുകൂടി അടുത്തേക്ക് വന്നു.

"പ്രാങ്ക്