Chapter Title : ഇത്തയുടെ വിടർന്ന കന്തു [Kambi Mahan]

ചേർത്തു. അവരുടെ ശരീരങ്ങൾ വിയർപ്പും നനവും ഉപ്പുരസവും കലർന്ന് തിളങ്ങി. “മുജീബേ… ഇത്… സ്വർഗ്ഗം തന്നെ…” റസിയ മന്ദമായി പറഞ്ഞു, കണ്ണുകളിൽ സ്നേഹം തിളങ്ങി. മുജീബ് അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു. “നീയില്ലാതെ ഞാൻ ഒന്നുമല്ല, ഇത്തത്തേ… ഇനി നമ്മൾ ഒന്നാണ്… എന്നും.”

അവർ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കിടന്നു. റൂമിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം അവരുടെ നഗ്ന ശരീരങ്ങളെ മൃദുവായി തൊട്ടു. പുറത്ത് കടലിന്റെ തിരമാലകൾ മന്ദമായി അടിച്ചു, അവരുടെ ഹൃദയമിടിപ്പുകളോട് ലയിച്ച്. ക്ഷീണം അവരെ മൃദുവായി പൊതിഞ്ഞു. റസിയ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി: “നിന്നോടൊപ്പം ഇങ്ങനെ… ജീവിതം മുഴുവൻ വേണം.” മുജീബ് ചിരിച്ചു, അവളെ കൂടുതൽ ശക്തമായി കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. “അതെ… നമ്മുടെ ലോകം ഇതാണ്.”

അവരുടെ ശ്വാസങ്ങൾ പതുക്കെ സാധാരണ നിലയിലായി. വിയർപ്പ് ഉണങ്ങി, ശരീരങ്ങൾ ചൂടോടെ പരസ്പരം ചേർന്നു കിടന്നു. ആ രാത്രി അവരുടെ പ്രണയത്തിന്റെയും കാമത്തിന്റെയും ഏറ്റവും ആഴമേറിയ നിമിഷമായി മാറി. പുറത്ത് നക്ഷത്രങ്ങൾ മിന്നി, കടൽ മന്ത്രിച്ചു — അവരുടെ രഹസ്യത്തിന് സാക്ഷ്യം വഹിച്ച്.

, റസിയയുടെ ശരീരം വന്യമായ ഒരു ആനന്ദത്താൽ തളർന്നുപോയി. ലോകം മുഴുവൻ ആ ചതുരശ്ര മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് ചുരുങ്ങുകയായിരുന്നു.

( ശുഭം )