Chapter Title : ജമീലയും ഷാജിയും 2 [Love]

ഷാജി : കാലിനു എങ്ങനെ ഉണ്ട്

ജമീല : കുറവുണ്ട് അന്ന് തിരുമ്മി തന്നത് കൊണ്ട് വല്യ ഉപകാരം ആയി

ഷാജി : കെട്യോനോട് പറഞ്ഞോ

ജമീല : വീണത് പറഞ്ഞു ഹോസ്പിറ്റലിൽ പൊക്കോളാൻ പറഞ്ഞു

ഷാജി:ഇപ്പോ എന്തായാലും കുറവുണ്ടല്ലോ അത് നല്ലത്

ജമീല : ഹ്മ്മ്

ഷാജി : ഇനിയെങ്കിലും സ്വപ്നം കണ്ടു നടക്കാതെ നോക്കി നടക്കോ

ജമീല :😂😂 നോക്കിക്കൊള്ളാം

ഷാജി :എന്നാ ശെരി മറ്റന്നാൾ വരാം

ജമീല : അതെ ഇവിടെ അടുത്ത നല്ല ബീഫ് കിട്ടാൻ വഴി ഉണ്ടോ

ഷാജി : അടുത്തില്ല കുറച്ചു ദൂരെ ഉണ്ട് ഒരു പറമ്പിൽ ആണ് വെട്ടുന്നെ അവർ സിറ്റിയിലേക്കു കൊണ്ടുപോകാര് എന്തെ വേണോ

ജമീല : നല്ല ഇറച്ചി ആയി വേണം

ഷാജി : തുടയിറച്ചിയ നല്ലത് അതിനു നല്ല വലിപ്പം അല്ലെ കൊഴുത്ത മാംസം ആയിരിക്കും

ജമീല : എങ്കിൽ കുറച്ചു മേടിച്ചു തരാമോ പൈസ തരാം

ഷാജി : ഇന്നത്തേക്ക് ആണോ

ജമീല : ഞായർ മതി.

ഷാജി : എന്നാ ഞായറാഴ്ച രാവിലെ വരാം വേറൊങ്ങും പോകില്ലല്ലോ

ജമീല : ഇല്ല, ഇവിടെ കാണും

ഷാജി തിരികെ പോയി. ജമീല അകത്തേക്കും. വളരെ അധികം മെല്ലെ അടുത്ത് പെരുമാറി.

അങ്ങനെ താമസിയാതെ നല്ല സുഹൃത്താക്കൾ ആയി.
പോയപ്പോൾ കണ്ടു അ ങനെ ഞായർ ആഴ്ച രാവിലെ കുറച്ചു നേരത്തെ ഷാജി ജമീലയുടെ വീട്ടിലെത്തി.

ഡോറിൽ മുട്ടി ആദ്യം ഒന്നും തുറക്കാതെ ഇരുന്നപ്പോൾ ഷാജി കാളിങ് ബെൽ അടിച്ചു.

ഒരു മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും വാതിൽ തുറന്നു കൈ രണ്ടും പൊക്കി മുടി കെട്ടുന്ന ജമീലയെ ആണ് കണ്ടത് കോട്ടുവാ ഇട്ടുകൊണ്ട് ആരാണ് ഈ വെളുപ്പിനെന്നു ഓർത്തു പുറത്തേക്കു നോക്കുമ്പോ മുന്നിൽ ഷാജി.

ജമീല : ഇന്നും മീൻ വേണ്ടടോ

ഷാജി : മീൻ അല്ല ബീഫ് മേടിക്കണ്ടേ പൈസ മേടിക്കാണ് വന്നതാ

ജമീല : ഓ ഞാനതു മറന്നു.

ഷാജി : എത്രെ കിലോ വേണം

ജമീല അകത്തേക്ക് ഓടി പോയി തിരിച്ചു വന്നപ്പോ കയ്യിൽ 500,

ജമീല : ഒരു കിലോ മതി ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരും അല്ലെ ഉള്ളു ഇവിടെ

ജമീല പൈസ കൊടുത്തപ്പോൾ താഴെ വീണ പൈസ എടുക്കാൻ കുനിഞ്ഞപ്പോൾ ജമീലയുടെ കൊഴുത്തിരുണ്ട ഉടയാത്ത വേണ്മുലകൾ നോക്കി പോയി ഷാജി.

പൊങ്ങി നിവരുമ്പോ