Chapter Title : ജീവിതം ഒരു കളി വഞ്ചി [കൊയ്‌ലൻ പൈലി]

വിട്ട് കൊടുക്കാൻ തയാറായില്ല ഞാൻ വാശി പിടിച്ചു...

ഞാൻ :എന്നേംകൊണ്ടൊന്നും വയ്യ ഈ പട്ടിക്കാട്ടിൽ നിന്ന് പഠിക്കാൻ എനിക്ക് ബാംഗ്ലൂർ പഠിച്ചാൽ മതി അതാകുമ്പോ എന്റെ language ഉം set ആകും ഇംഗ്ലീഷ് ഒക്കെ അത്യാവശ്യം പറയാൻ എങ്കിലും പറ്റും ഇവിടെ നിന്നാൽ അതുപോലും പറ്റില്ല ഞാൻ പറഞ്ഞ് അടിവര ഇട്ടു. അത്കേട്ടപ്പോൾ അപ്പൻ ഇച്ചിരി അലിഞ്ഞെന്ന് കരുതിയെങ്കിൽ തെറ്റി അപ്പൻ നേരത്തെ എന്നോട് പറഞ്ഞത് അടിവര ഇട്ടായിരുന്നു. ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ കലി കേറി അടുക്കളയിൽ പോയി തീയിന്റെ ചൂടും പിടിച്ച് നിന്നു...

അമ്മ : നീ എന്താ ഇവിടെ മുഖം വീർപ്പിച്ച് നിക്കുന്നെ

ഞാൻ :എനിക്കെന്താ ഇവിടെ നിന്നൂടെ?

അമ്മ :എടാ അച്ഛൻ വേറെ ഒന്നുകൊണ്ടല്ല നിന്നോട് പോകണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞത്. നിനക്ക് അവിടെ പഠിക്കാൻ മാത്രം പൈസ പോരല്ലോ താമസിക്കാനും വേണ്ടേ? ഇവിടെ തന്നെ നിക്കുന്നെ വാടകക്ക സ്വന്തമായി വീട് പോലുമില്ല പിന്നെ എങ്ങനെയാ ഇത്രേം പൈസ മുടക്കി നിന്നെ പഠിപ്പിക്കുന്നെ? ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല... അമ്മയെ സോപ്പിട്ട് സമ്മതിപ്പിക്കാം എന്ന് വിചാരിച്ച അടുക്കളയിലോട്ട് പോയത് അതും തീരുമാനമായി. ഒന്നും മിണ്ടാതെ കുറച്ചു വെള്ളവും കുടിച്ചു റൂമിലേക്ക് പോയി പോകുന്ന വഴിയിൽ അച്ഛനോട് കാര്യം തിരക്കി

ഞാൻ : അച്ചേ പിന്നെ ഞാൻ എവിടാ പഠിക്കാൻ പോണ്ടേ? എന്താ പഠിക്കണ്ടേ ചെറിയ ഒരു ദേഷ്യത്തോടെ ആണ് ചോദിച്ചത്.

അച്ഛൻ :ഇവിടെ ടൗണിൽ ഏതേലും കോളേജിൽ ചേർന്നാൽ മതി പഠിക്കേണ്ടത് എന്താണെന്ന് നീ തന്നെ തീരുമാനിച്ചാൽ മതി. മറുപടി ഒന്നും പറയാതെ റൂമിലേക്ക് നടന്നു.