Chapter Title : ജീവിതം സാക്ഷി 2 [കട്ടകലിപ്പൻ]

"ഏഹ്ഹ്മ് അതിനു രതീഷണ്ണൻ എന്ത് ചെയ്തു, അടിപിടിയിൽ പെട്ടുപോയാൽ എല്ലാർകും അങ്ങനെ പറ്റുമല്ലോ.!"

"ഏഹ്മ് ഒലക്ക, എടാ ചെക്കാ നിന്നോട് പറഞ്ഞട്ടു ഒരു കാര്യവുമില്ല, നിന്നോട് ഇങ്ങനത്തെ കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ എങ്ങനാ തുറന്നു പറേണത് എന്ന് വെച്ചാണ് വളച്ചൊടിച്ചു പറഞ്ഞെ.. ഈ മന്ദബുദ്ധി .!"

ഒന്നും മനസിലാവാതെ ഞാൻ കണ്ണും മിഴിച്ചു അമ്മായിയെ തന്നെ നോക്കി

" നിന്ന് മിഴിക്കണ്ട, ഞാൻ പറഞ്ഞെ അവനു പെണ്ണുങ്ങളെ കാണാൻ പാടില്ലാന്നാണ്, അല്ലേൽ ഉന്തിനിന്റെയും തള്ളലിന്റെയും ഇടയിൽ അത്രയും പ്രായമുള്ള ടീച്ചർമാരുടെ ചന്തിയിലും വേണ്ടാത്തിടത്തും കേറി പിടിക്കുമോ., ഇപ്പൊ മനസിലായൊട മണകൊണാൻഞ്ചാ.."

എനിക്ക് ഇപ്പൊ കാര്യങ്ങളുടെ ഒരു കിടപ്പുവശം ഏകദേശം പിടികിട്ടി, ആ ചെറ്റ ഇത്ര പരനാറി ആണെന്ന് സ്വപ്നത്തിൽ കരുതിയില്ല..

" ആ എന്നാ ഞാൻ പോവാണ്, നീ വേഗം വീട്ടിലേക്കു വിട്ടോ, രാവിലെതന്നെ അധ്വാനിച്ചു നല്ലൊണം ക്ഷീണിച്ചേക്കല്ലേ എന്റെ മോൻ."

അവരുടെ പുച്ഛത്തിൽ കലർന്ന സംസാരത്തിനു പോടി പുല്ലേ മൂരാച്ചി എന്ന് കുണ്ണകൊണ്ടും മനസ്സുകൊണ്ടും മുദ്രാവാക്യം വിളിച്ചു ഞാൻ അവരാ കനത്ത ചന്തിയും ഇളക്കി പോവുന്നതും നോക്കി നിന്നു, അവര് മെല്ലെ റോഡും മുറിച്ചു കടന്നു , വിലാസിനി ചിറ്റയുടെ വീട്ടിലേക്കു കയറി പോയി..

ഞാൻ മെല്ലെ വീട്ടിലേക്കും നടന്നു, പക്ഷേ അമ്മായി പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ എന്റെ മനസിലേക്ക് തികട്ടി തികട്ടി വന്നു,

ആ പരനാറി രതീഷ്, ഇത്ര ചെറ്റയായിട്ടാണോ ആ ഊളൻ എന്നെ ഉപദേശിച്ചത്.? അവനിട്ടു ഒരു പണി കൊടുത്തിട്ടേ ഇനി ബാക്കി കാര്യമുള്ളൂ എന്ന് മനസ്സിൽ ദൃഢപ്രതിജ്ഞയെടുത്തു.. അതിനുപറ്റിയ ഐഡിയ ഒന്നും മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞില്ല, അല്ലേലും എനിക്കീ ടൈപ്പ് ഉടായിപ്പ് ഐഡിയാസ് തലയിൽ വരൂല ഞാനൊരു പക്കാ ട്യൂബ് ലൈറ്റാണെന്നാണ് സുനിലടക്കം എല്ലാരും പറയണത്... കിട്ടി സുനിൽ, അടിയെന്നു കേട്ടാൽ ജില്ലതന്നെ വിടുന്ന അവനാണ് അതിനു ബെസ്റ്, അടിക്കുള്ള വഴിയും താഴിയും കൈവശമുള്ള മഹാനുഭാവൻ കുളക്കടവിലെ സീൻ കഴിഞു ആള് സംസ്ഥാനം വിട്ടിട്ടില്ലേൽ സ്കൂൾ മൈതാനത്തു അവൻ കാണുമെന്നു എനിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു, ഞാൻ സ്കൂൾ മൈതാനം ലെക്ഷ്യമാക്കി വെച്ചുപിടിച്ചു, ആ ഊളൻ അവിടെ ഉണ്ടാവണേ എന്ന