Chapter Title : ജെസ്സി മിസ്സ് 11 [ദുഷ്യന്തൻ]

അവരെന്തേ???

മോളിലോട്ട് പോയി.
വിരൽ കൊണ്ട് മുകളിക്ക് കാട്ടി ഞാൻ പറഞ്ഞു.

നിനക്ക് ഒന്ന് നോക്കാൻ വയ്യായിരുന്നോ ?? നിൻ്റെ തമാശയുടെ ക്വാളിറ്റി കൊണ്ട് ഇനി നിൻ്റെ മിസ്സ് എങ്ങാനും ??

കേട്ടയുടനെ എൻ്റെ തലയിൽ ഉണ്ടായ വൈദ്യുതി പ്രവാഹം ഞാനറിഞ്ഞു. കണ്ണുകൾ ഒന്ന് വികസിച്ചുവോ???
നിലത്തുനിന്നും പിടഞ്ഞെണീറ്റ് ഓടി. ഓരോ പടികളും ചാടി യോടി ഞാൻ എൻ്റെ റൂമിന് വാതിലിൽ എത്തിയപ്പോ അടച്ചിട്ടിരിക്കുന്നു..!!
തട്ടി... ഇല്ല അനക്കമില്ല.. വേണ്ടും തട്ടി. വീണ്ടും വീണ്ടും തട്ടി. പേരെടുത്ത് വിളിക്കണമെന്നുണ്ട്. ശബ്ദം വരുന്നില്ല. എങ്ങനെയോ പുറത്ത് വന്ന ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ ഞാൻ ജെസ്സി ന്നു വിളിച്ചു. നെഞ്ചിൽ ആരൊക്കേടോ വെടിക്കെട്ട് നടത്തുന്നപോലെ.
റൂമിൻ്റെ ഉള്ളിൽനിന്നും കേട്ട നേരിയ ശബ്ദം എന്നിൽ ഒരു ജീവൻ വെപ്പിച്ചു. വാതിലിനടുത്തെക്ക് നടന്നെത്തുന്ന മിസ്സിനേ തറയിൽ നിന്നും കേൾക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ നിന്നും ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

ചേട്ടൻ ഒരു തമാശക്ക് പറഞ്ഞതാണ്. പറയുമ്പോൾ ഒരു ചിരിയാ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ഞാൻ ഭയന്നു.. കാരണം കേറിപ്പോയത്ത് എങ്ങനുള്ള ആളാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. മറുപടി കിട്ടാഞ്ഞ ഓരോ തട്ടിലും ഞാൻ പേടിച്ചത് അതുതന്നെയായിരുന്നു.
തുറന്നുവന്ന വാതിൽ തള്ളി ഞാൻ അകത്തേക്ക് കയറി. മുഖം ഒന്ന് കഴുകി മിസ്സ് അവിടെ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. എന്നെ കണ്ടിട്ടും യാതൊരു മൈൻഡ് ഇല്ല.പേരെടുത്തു വിളിച്ചു... No mind.. തോണ്ടി വിളിച്ചപ്പോ ഒരു നോട്ടം. ദഹിപ്പിക്കുന്ന ഒരുനോട്ടം. പക്ഷെ പെട്ടെന്ന് ആ മുഖം മാറി .. എൻ്റെ കവിളിൽ തന്നെ.

“സോറി!!”.. പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. അലമാരയിലെ കണ്ണാടിയിലേക്ക് ഒന്ന് ഞാൻ എത്തിനോക്കി.
കൊള്ളാം!!! ക്രിക്കറ്റിൽ സ്റ്റമ്പ് പോലെ മൂന്ന് എണ്ണം ദേ കവിളിൽ....

തുടരും...