Chapter Title : ജെസ്സി മിസ്സ് 11 [ദുഷ്യന്തൻ]

മുതലെടുത്തത്. ”
എല്ലാം നഷ്ടപ്പെടുന്നു എന്ന അറിവിലും അവസാനമായി മിസ്സിനേ രക്ഷിച്ചെടുക്കാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചു. കണ്ണിൽ നിന്നും ഒഴുകുന്ന കണ്ണീര് ഷർട്ടിൻ്റെ സ്ലീവ് കൊണ്ട് തുടച്ച് ചേട്ടനെ നോക്കി.

പുള്ളി ഒന്നും മിണ്ടാതെ തലയും ചൊറിഞ്ഞ് നിൽക്കുവാണ്. എങ്കിലും അവസാനം എൻ്റെ തോളിൽ കൈ ഇട്ടു.
“ ടാ.. സോറി .. പെട്ടെന്ന് കേട്ടപ്പോ.. അതാ ഞാൻ ഷർട്ടിൽ..ശേ.. ”
“ നീ കരയാതെ.. കഴിഞ്ഞത് കഴിഞ്ഞു. ഇതൊന്നും അത്ര വല്യ സംഭവം ഒന്നുമല്ല. നീ വിഷമിക്കാതെ. ഇനി അതിൻ്റെ പിന്നാലെ ചെന്ന് തൂങ്ങാതിരുന്നാ മതി. ”

“ ഇല്ല ചേട്ടാ.. എന്തൊക്കെ സംഭവിച്ചാലും ഞാൻ മിസ്സിനേ കൈവിടത്തില്ല. ” ജെസ്സിക്ക് ഞാൻ കൊടുത്ത വാക്കാണ്. അത് മറക്കാൻ എൻ്റെ മനസാക്ഷി സമ്മതിച്ചില്ല.

“ നീ പിന്നെ എന്തൊണ്ടാക്കാനാ?? മൈരേ എന്നെകൊണ്ടൊന്നും പറയിപ്പിക്കല്. ”

ഇനി എന്തെങ്കിലും എതിർത്ത് പറഞ്ഞാല് അടികിട്ടുമെന്ന് തോന്നിയത് കൊണ്ട് ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.

“ നീ ദേ മുഖം ഒക്കെ തുടക്ക്. വാ നിൻ്റെ അമ്മ വിളിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് നേരം കുറേയായി. ”

“ നീ വാ.. ബാക്കി നമുക്ക് നോക്കാമെടാ.. നീ പേടിക്കാതെ. ഒന്നില്ലേലും നീ പെഴച്ചുപോയതിൽ എനിക്കുമില്ലേ ഒരു പങ്ക് ”എൻ്റെ മുഖത്തെ ഭാവം കണ്ട് ചേട്ടൻ ഒന്ന് ചിരിച്ച് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അതെന്തായാലും എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു സമാധാനം തന്നു.
തിരിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്ന വഴി കൂടുതൽ സംസാരം ഒന്നും ഞങ്ങൾക്ക് ഇടയിൽ കടന്നു വന്നില്ല. ചേട്ടൻ്റെ കൈ അപ്പോഴും എൻ്റെ തോളിലൂടെ ഇട്ടിരുന്നു.

വീട്ടിൽ ചെല്ലുമ്പോ അമ്മ മുറ്റത്ത് മാവിന് താഴെ നിന്ന് ആരെയോ വിളിക്കുവാണ്. ഞങ്ങളെ കണ്ടപ്പോ ധൃതിയിൽ കോൾ കട്ടാക്കി ഞങ്ങൾക്ക് അടുത്തേക്ക് വന്നു. കണ്ണൻ ചേട്ടൻ്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയുള്ള അമ്മയുടെ പുഞ്ചിരിയിൽ ഞങ്ങള് നിന്നുരുകി.

“ എന്താ കാര്യം.. എന്തിനാ പെട്ടന്ന് വരാൻ പറഞ്ഞേ??”

എൻ്റെ കുരു പൊട്ടി ഞാൻ ചോദിച്ചു.

“ അതൊക്കെയൊണ്ട്.. ഒരു പത്ത് മിനിട്ട് വെയിറ്റ് ചെയ്യ്. ”

“ അനിതാമ്മേ ഒള്ള കാര്യം പറ.. ചുമ്മാ സസ്പെൻസ് ഇടാതെ. ഇപ്പൊ അതിനൊള്ള മൂടല്ല.”
ചേട്ടനും അൽപ്പം തറപിച്ചാണ് അമ്മയോട് സംസാരിച്ചത്.

അമ്മയ്ക്ക് അത് മനസ്സിലാകുകയും ചെയ്തു.

“ നിങൾ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ചൊടിക്കുന്നത് പിള്ളാരെ...
ദേ കണ്ണാ അകത്ത് നിൻ്റെ അമ്മ ജെസ്സി മോളോട് സംസാരിക്കാൻ ഇരിക്കുവാ. ഒരു കല്യാണ ആലോചനയൊക്കെ