Chapter Title : ജോജോയുടെ ഓജോ [ആനീ]

​"നിങ്ങൾ ഇതെന്തൊക്കെയാ കാണിക്കുന്നത്? അത് നശിപ്പിക്കുകയാണോ?"

​തന്റെ കണ്മുന്നിൽ സ്വർണ്ണം നശിപ്പിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ജോജോയുടെ നിയന്ത്രണം വിട്ടു. അവൻ ദേഷ്യത്തോടെ പാഞ്ഞടുത്ത് ചിട്ടുവിന്റെ കൈകൾ ബലമായി പിടിച്ചു. ആ അരഞ്ഞാണം വാങ്ങി ഓടിയാലോ എന്ന് പോലും ഒരു നിമിഷം അവൻ ചിന്തിച്ചു.

​"നിന്നേ... ഞാൻ പറയാം മോനെ, നീ അവനെ വിട്ടേര്."

ചാച്ചാജി ശാന്തനായി പറഞ്ഞു.

​ഒരു വശപ്പിശകായ ചിരിയോടെ ചാച്ചാജി ജോജോയുടെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങി നിന്ന് തന്റെ പ്ലാൻ അവന് വിശദീകരിച്ചു കൊടുത്തു. ആ പദ്ധതി കേട്ടതും ജോജോയുടെ വിറച്ചിരുന്ന മുഖം മാറി. ദേഷ്യത്തിന് പകരം അവിടെ അത്ഭുതവും ഒരുതരം വന്യമായ ആവേശവും വിരിഞ്ഞു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു, ചുണ്ടിൽ ഒരു കള്ളച്ചിരി തെളിഞ്ഞു.

​"എപ്പടി?"

ചാച്ചാജി കണ്ണിറുക്കി ചോദിച്ചു.

​"കൊള്ളാം! ഇത് കൊള്ളാം!"

ജോജോ തന്റെ സമ്മതം അറിയിച്ചു. ആ ചുവന്ന ടി-ഷർട്ടും ഇറുകിയ ട്രാക്ക് പാന്റും ധരിച്ച തന്റെ ടീച്ചറെ വരുതിയിലാക്കാൻ ഇതിലും നല്ലൊരു വഴിയില്ലെന്ന് അവന് തോന്നി.

​"അതാണെന്റെ ആശാൻ! ഹി... ഹി..." ചിട്ടു ആശാനെ നോക്കി പല്ലിളിച്ചു. അയാൾ പറഞ്ഞതുപോലെ ചെയ്യാൻ ചിട്ടു വേഗം തടിവീടിന്റെ പിൻവാതിൽ തുറന്ന് ഇരുട്ടിലേക്ക് മറഞ്ഞു.

………..

​"ടീച്ചർ ഒന്ന് ഇങ്ങോട്ട് വരാമോ?" ജോജോ മുകൾഭാഗത്തുനിന്ന് വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.

​"എന്താടാ? സാധനം കിട്ടിയോ?"

ആകാംക്ഷയോടെ താര താഴെ തപ്പുന്നത് നിർത്തി. പ്രതീക്ഷയോടെ അവൾ തന്റെ കൈകൾ കൂട്ടിത്തട്ടി പുല്ലും പൊടിയും കളഞ്ഞു. ഒരു കിതപ്പോടെ അവൾ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു.

​"അതല്ല ടീച്ചറേ, അയാൾക്ക് എന്തോ പറയാനുണ്ടെന്ന്."

​"ആർക്ക്?"

താര നെറ്റി ചുളിച്ചു.

​"രാവിലെ കണ്ടില്ലേ, ആ ക്യാപ്റ്റന്."

​അതുകേട്ടതും താരയുടെ മുഖം ഇരുണ്ടു.

"എന്ത് പറയാനാ? ഞാൻ വരുന്നില്ല. അയാളെ കണ്ടാലേ അറിയാം വെറും ഉടായിപ്പാണെന്ന്. ബലൂണിൽ വെച്ച് അയാളുടെ നോട്ടം ഒട്ടും ശരിയല്ലായിരുന്നു."

​"എന്റെ പൊന്നു ടീച്ചറേ, സാധനം പോയത് നമുക്കല്ലേ? ഒന്ന് പോയി നോക്കാം. കാര്യം കാണാൻ കഴുതക്കാലും പിടിക്കണമെന്നാണല്ലോ!"

ജോജോതന്റെ അഭിനയം തുടർന്നു.

​"മ്മ്... എന്റെ വിധി, അല്ലാതെന്ത്!"

താര ഒരു നെടുവീർപ്പിട്ടു.

​മറ്റു വഴികളില്ലാത്തതുകൊണ്ട് അവൾ ഭയത്തോടെയും അസംതൃപ്തിയോടെയും ജോജോയുടെ കൂടെ