Chapter Title : ജോജോയുടെ ഓജോ [ആനീ]

നിന്നു.

പക്ഷേ, അതവൾ ചെയ്ത വലിയൊരു മണ്ടത്തരമായിരുന്നു എന്ന് അവൾ അറിഞ്ഞില്ല.

​താര ഇപ്പോൾ ജോജോക്ക് അഭിമുഖമല്ല, മറിച്ച് തന്റെ വിരിഞ്ഞ നിതംബങ്ങൾ അവന് നേരെ കാട്ടി നിൽക്കുകയാണ്. ഈ അവസരം ജോജോ പാഴാക്കിയില്ല. അവൻ ആവേശത്തോടെ തന്റെ മുഖം ആ കൊഴുത്ത ചന്തികൾക്കിടയിലേക്ക് ആഴ്ത്തി. ഒരു കാളക്കുട്ടിയെപ്പോലെ അവൻ അവിടെ മുഖം വെച്ച് ഒന്ന് കുലുക്കി.

ആ ആഘാതത്തിൽ താരയുടെ ആ മാംസളമായ നിതംബങ്ങൾ ഇരുട്ടിൽ വല്ലാതെ തുളുമ്പിപ്പോയി.

​അതേസമയം, പിന്നിൽ നിന്നിരുന്ന ചാച്ചാജിക്ക് ആ കാഴ്ച കണ്ട് അടങ്ങിയിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അയാൾ തന്റെ പരുക്കൻ കൈകൾ കൊണ്ട് ആ തുളുമ്പുന്ന ചന്തികളിൽ ആഞ്ഞു പിടിച്ചു.

​“എന്താ... എന്താ നിങ്ങൾ ഈ കാണിക്കുന്നേ?”

താര ഞെട്ടി വിറച്ചുകൊണ്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കി.

​“എന്റെ താരേ... നീ കണ്ടില്ലേ, ഈ ചന്തിയിങ്ങനെ കിടന്നു തുളുമ്പിയാൽ ആ പാവം ചെക്കന് ഇത് വായ കൊണ്ട് എങ്ങനെ അഴിക്കാൻ പറ്റും? അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ഒന്ന് ബാലൻസ് ചെയ്തതാ!”

ചാച്ചാജി ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ ന്യായീകരിച്ചു.

​“പിന്നെ... അതൊക്കെ അവന് പറ്റും! താൻ അവിടുന്ന് മാറിക്കേ, അവൻ ചെയ്തോളും,”

താര ചാച്ചാജിയുടെ കൈകൾ തട്ടിമാറ്റി. തന്റെ വിദ്യാർത്ഥിക്ക് മുന്നിൽ മറ്റൊരാൾ തന്നെ ഇങ്ങനെ സ്പർശിക്കുന്നത് അവൾക്ക് സഹിക്കാനാവില്ലായിരുന്നു.

​“ഓ... ഒരു ഹെൽപ്പ്... അത്രയേ ഞാൻ കരുതിയുള്ളൂ,”

ചാച്ചാജി അടക്കിപ്പിടിച്ച ചിരിയോടെ പിന്നോട്ട് മാറി റാന്തൽ വിളക്ക് ഒന്നുകൂടി അടുപ്പിച്ചു പിടിച്ചു.

ജോജോ അതൊരു സുവർണ്ണാവസരമായി എടുത്തു. താരയുടെ ആ വിരിഞ്ഞ നിതംബങ്ങൾക്കിടയിൽ ട്രാക്ക് പാന്റ് അത്രമേൽ മുറുകിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു. ആ മാംസളമായ ചന്തികൾക്കിടയിൽ മുഖമിട്ട് അവൻ പാന്റ് കടിച്ചു വലിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടയിൽ, തന്റെ നാവു കൊണ്ട് ആ കൊഴുത്ത ഭാഗങ്ങളിൽ ആവോളം നക്കിത്തുടച്ചു. ഓരോ തവണ അവൻ പാന്റ് അഴിക്കാൻ എന്ന വ്യാജേന തല കുലുക്കുമ്പോഴും അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ താരയുടെ തുടകളിലും ചന്തികളിലും ഉമിനീർ പുരട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

​“എന്റെ പൊന്നേ... ഇതെന്തോന്നാ ഈ ചെക്കൻ ചെയ്യുന്നേ?”

താര ആകെ അസ്വസ്ഥയായി. ആ സ്പർശനം അവളുടെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു തരിപ്പ് ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​“എന്താ മിസ്സേ?”

ജോജോ നിഷ്കളങ്കനെപ്പോലെ ചോദിച്ചു, പക്ഷേ