Chapter Title : ജോജോയുടെ ഓജോ [ആനീ]

നിഷ്കളങ്കനെപ്പോലെ അഭിനയിച്ചു.

"മിസ്സേ, അസൂയക്കാർ പലതും പറയുന്നുണ്ട്. ടീച്ചർക്ക് കണ്ണൊന്നും തട്ടാതെ ഇരിക്കണമെങ്കിൽ ഇതൊക്കെ പുറത്തു പറയണം. അതിനാണ് ഞാൻ..."

​"പിന്നെ! തത്കാലം നീ ഒന്നും പറയണ്ട. മിണ്ടാതിരിക്കാൻ നോക്ക്!"

താര അവനെ രൂക്ഷമായി നോക്കി. അവരുടെ കണ്ണുകളിലെ ദേഷ്യം കണ്ടപ്പോൾ ക്യാപ്റ്റൻ തത്കാലം ഒന്ന് പിൻവാങ്ങി. കാര്യങ്ങൾ കൈവിട്ടു പോകുമെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി. എങ്കിലും ജോജോയുടെ നാവിൽ നിന്നും വീണ ആ വിശേഷണങ്ങൾ അയാളുടെ ഉള്ളിൽ താരയോടുള്ള ആസക്തിയുടെ തീ ജ്വലിപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

​ബലൂൺ വീണ്ടും ഉയരത്തിലേക്ക് പായുമ്പോൾ, കൊട്ടയ്ക്കുള്ളിലെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഭാരമുണ്ടായിരുന്നു. വായുവിൽ തണുപ്പുണ്ടെങ്കിലും താരയുടെ മുഖം അപമാനം കൊണ്ട് ചുട്ടുപൊള്ളുകയായിരുന്നു.

​ആ കയ്പ്പേറിയ അനുഭവങ്ങളും പരിഹാസങ്ങളും നിറഞ്ഞ ബലൂൺ യാത്രയ്ക്ക് ശേഷം എങ്ങനെയൊക്കെയോ ആണ് താര അന്നത്തെ പകൽ തള്ളിനീക്കിയത്. രാത്രിയായതോടെ റിസോർട്ടിലെ അന്തരീക്ഷം മാറി. കുട്ടികളുടെ പാട്ടും ബഹളവും പാർട്ടിയുമായി ആകെ ആഘോഷത്തിമിർപ്പിലായിരുന്നു എല്ലാവരും. എന്നാൽ ആ തിരക്കുകളിൽ നിന്നൊഴിഞ്ഞ്, രാത്രി പതിനൊന്നോടെ താര തന്റെ മുറിയിലേക്ക് വലിയൊരു ആശ്വാസത്തോടെ മടങ്ങി.

​

​ശരീരത്തിലെ തളർച്ച മാറ്റാൻ ഫ്രഷാകാനായി വസ്ത്രങ്ങൾ മാറുമ്പോഴാണ് താര ആ നടുക്കുന്ന സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. അരക്കെട്ടിൽ എപ്പോഴും സുരക്ഷിതമായി കിടക്കാറുള്ള ആ മൂന്ന് പവന്റെ സ്വർണ്ണ അരഞ്ഞാണം അവിടെയില്ല! ഒരു നിമിഷം ശ്വാസം നിലച്ചുപോയതുപോലെ അവൾ തറഞ്ഞുനിന്നു.

​മനസ്സ് ആകെ വെപ്രാളത്തിലായി. കുളമുറിയിലെ ഓരോ മൂലയിലും അവൾ തപ്പിനോക്കി. ബെഡ്ഡും തലയണയും വസ്ത്രങ്ങളുമെല്ലാം അരിച്ചുപെറുക്കി. പക്ഷേ, എവിടെയും അതില്ല.

"ഈശ്വരാ... അത് എവിടെപ്പോയി?"

അവളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി. ബലൂൺ യാത്രയ്ക്കിടയിലോ മറ്റോ അത് പൊഴിഞ്ഞു വീണതാകുമോ