Chapter Title : ജോജോയുടെ ഓജോ [ആനീ]

അറിഞ്ഞാൽ പിന്നെ കണക്കാ... എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല."

തന്റെ അരക്കെട്ടിൽ എപ്പോഴും സുരക്ഷിതമായിരുന്ന ആ സ്വർണ്ണനൂൽ നഷ്ടപ്പെട്ടത് ഓർക്കുമ്പോൾ താരയ്ക്ക് തല കറങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി.

​"വീട്ടിൽ നിന്നാണോ പോയത് അതോ ഇവിടെ വന്ന ശേഷമാണോ? ഒന്ന് ഓർത്തു നോക്കിയേ."

രേഖ ചോദിച്ചു.

​"അത് എവിടുന്നാണെന്ന് ഒരു പിടിയുമില്ല ടീച്ചറേ... കുളിക്കാൻ വസ്ത്രം മാറിയപ്പോഴാണ് ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്."

​"നമുക്ക് ഒരു കാര്യം ചെയ്താലോ? കോളേജ് വാട്സാപ്പ് ഗ്രൂപ്പിൽ ഒരു മെസ്സേജ് ഇടാം. പിള്ളേർക്ക് ആർക്കെങ്കിലും കിട്ടിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലോ?"

രേഖ ഒരു പരിഹാരം നിർദ്ദേശിച്ചു.

​"അയ്യോ! അതൊന്നും ശരിയാവില്ല. പിള്ളേര് മൊത്തം എന്നെ കളിയാക്കും. പോരാത്തതിന് അവർക്ക് കിട്ടിയെങ്കിൽ നേരത്തെ തന്നെ നമുക്ക് തരേണ്ടതല്ലേ? ഇതിപ്പോൾ ആരോ കൈക്കലാക്കിയോ എന്ന് എനിക്ക് പേടിയാവുന്നു."

താരയുടെ സ്വരം ഇടറി. തന്റെ സ്വകാര്യമായ ഒരു ആഭരണം കുട്ടികൾക്കിടയിൽ ചർച്ചയാകുന്നത് ഓർക്കാൻ പോലും അവൾക്ക് വയ്യായിരുന്നു.

​"മ്മ്... അതും നേരാ. പിന്നെ എന്ത് ചെയ്യാനാണ് നിന്റെ പ്ലാൻ?"

​"എനിക്കറിയില്ല ടീച്ചറേ... നാളെ നേരം വെളുത്താൽ അത് ആർക്കെങ്കിലും കിട്ടിയാൽ പിന്നെ തിരിച്ചുകിട്ടാൻ ഒരു ചാൻസുമില്ല. ഇന്ന് പോയ സ്ഥലത്തൊക്കെ ഒന്ന് പോയി നോക്കണം. ഇല്ലെങ്കിൽ ശരിയാകില്ല."

​"ഈ രാത്രിയിലോ? നീയെന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നേ?"

രേഖ അമ്പരന്നു.

​"ടീച്ചറേ, എനിക്ക് വേറെ വഴിയില്ല. ഇതൊന്നും മറ്റാരും അറിയാനും പാടില്ല, വലിയ നാണക്കേടാണ്."

താരയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു ഉറച്ച തീരുമാനമുണ്ടായിരുന്നു.

​"മ്മ്... നിന്റെ വിഷമം എനിക്ക് മനസ്സിലാകും. നീ പോയി ഡ്രസ്സ് മാറ്റിക്കോ, ഞാൻ ഇപ്പോൾ വരാം." രേഖ അവളെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

​"ടീച്ചർ വരണമെന്നില്ല, . ഞാൻ ആദ്യം ആ പാർട്ടി ഗ്രൗണ്ടിൽ ഒന്ന് നോക്കട്ടെ. അവിടെയായിരിക്കും മിക്കവാറും വീണിട്ടുണ്ടാവുക."

ശേഷം, കൈയ്യിൽ ഒരു ടോർച്ചുമായി അവൾ റിസോർട്ടിന്റെ നിശബ്ദമായ മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.

​രാത്രിയുടെ നിഗൂഢതയിൽ, തന്റെ സൗന്ദര്യവും ആവലാതികളും പേറി അവൾ ആ വലിയ മൈതാനത്തേക്ക് നടന്നു. മുകളിൽ നക്ഷത്രങ്ങൾ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ താരയുടെ കണ്ണ് താഴെ മണ്ണിലായിരുന്നു... എവിടെയോ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന തന്റെ ആ മൂന്ന് പവൻ സ്വർണ്ണത്തിനായി.

. മൂടൽമഞ്ഞ് പാടപോലെ റിസോർട്ട് പരിസരത്തെ മൂടിയിരിക്കുന്നു.