Chapter Title : കാടിന്റെ നിശബ്ദതയിൽ [സിനിമാക്കാരൻ]

നോക്കി പറഞ്ഞ്, എന്നെ പാടെ തനിച്ചാക്കി ആ പടിയിറങ്ങിപ്പോയിട്ട് ഇപ്പോൾ കൃത്യം മൂന്നാഴ്ച കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഉള്ളാകെ ശൂന്യമായി, ഒരു ജീവനില്ലാത്ത വെറുമൊരു കല്ലുപോലെയായിരുന്നു ഞാൻ.

അതുകൊണ്ടാണ് അർജുൻ ഈയൊരു ട്രിപ്പ് നിർബന്ധിച്ച് പ്ലാൻ ചെയ്തത്. എന്റെ സ്വന്തം ഏട്ടന്റെ ഉറ്റസുഹൃത്ത്. ഒടുവിൽ കാട്ടിലേക്കുള്ള ഈ യാത്രയ്ക്ക് ഞാൻ തലയാട്ടും വരെ അവൻ ആ ആകുലത നിറഞ്ഞ തവിട്ടുക്കണ്ണുകളോടെ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു. എനിക്ക് അവനെ അത്ര പെട്ടെന്ന് തള്ളിക്കളയാൻ പറ്റിയില്ല, കാരണം അത്രമേൽ എന്നെ അവൻ കരുതുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

പെട്ടെന്നാണ് അടുത്തൊരു മിന്നൽപ്പിണർ വെട്ടിയത്, ഇത്തവണ അത് തൊട്ടടുത്തായിരുന്നു. തൊട്ടുപിന്നാലെ തന്നെ അന്തരീക്ഷത്തെ പാടെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ഭയങ്കരമായൊരു ഇടിമുഴക്കവുമെത്തി. ദൂരെനിന്നുള്ള ഒരു നേർത്ത ശബ്ദമല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ നെഞ്ച് പിളർക്കുന്ന ഒരു പൊട്ടിത്തെറി. ആ ശബ്ദത്തിന്റെ തീവ്രത എന്റെ മനസ്സ് തിരിച്ചറിയുന്നതിന് മുൻപേ ശരീരം വല്ലാതെ ഞെട്ടിവിറച്ചുപോയി. ഇടിമിന്നലിന്റെ ആ താളത്തിനൊപ്പം എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പും വല്ലാതെ കൂടി. വിരലുകൾ സ്ലീപ്പിംഗ് ബാഗിന്റെ തുണിയിൽ ആഞ്ഞു പിടിച്ച് ഞാൻ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു.

"പ്രത്യാ...?"

തൊട്ടടുത്തുനിന്ന് അർജുന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു. ആ ഇരുട്ടിലും വളരെ പതിഞ്ഞ, എന്നാൽ ആഴമുള്ള ശബ്ദമായിരുന്നു അത്.

"ഡീ, നിനക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ? നീ പേടിച്ചോ?" അവൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.

എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് മറുപടി നൽകാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. എന്റെ തൊണ്ടയൊക്കെ വല്ലാതെ വരണ്ടുപോയിരുന്നു. ഇടിമുഴക്കം കാട്ടിലാകെ പ്രതിധ്വനിച്ചു, ടെന്റിന്റെ അടിയിലെ മണ്ണുപോലും കുലുങ്ങുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി. നെഞ്ചിൽ തുടങ്ങി കൈകാലുകളിലേക്ക് പടരുന്ന ഒരു നേർത്ത വിറയൽ എന്നെ പാടെ കീഴ്പ്പെടുത്തിയിരുന്നു.

പെട്ടെന്ന് തൊട്ടടുത്തുള്ള സ്ലീപ്പിംഗ് ബാഗിൽ ഒരു