Chapter Title : കാലഭ്രംശം 5 [𝐌𝐀𝐘𝐀𝐊𝐀𝐍𝐍𝐀𝐍]

പ്രകൃതി പഴയൊരു വർഷത്തിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്! ആ ഗുഹയുടെ അവസാനത്തെ അറയിൽ വെച്ച് ഭീമാകാരമായ ആ നീല പ്രകാശഗോളം പൊട്ടിത്തെറിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ ദൂരങ്ങൾ മാത്രമല്ല കടന്നത്...

സമയവും കൂടിയാണ്! ഞാൻ കൃത്യം മൂന്ന് വർഷം പിന്നിലേക്ക്, എന്റെ സ്വന്തം ഭൂതകാലത്തിലേക്ക് എടുത്തെറിയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.ഇതൊക്ക സിനിമയിൽ മാത്രമെ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുള്ള. ശരിക്കും ഞാൻ ഭൂതകാലത്തിൽ തന്നെ ആണോ എനിക്ക് തന്നെ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.

പെട്ടെന്ന് എന്റെ ഉള്ളിലൊരു കൊള്ളിയാൻ മിന്നി. മൂന്ന് വർഷം മുൻപുള്ള ഫെബ്രുവരി മാസം! അതായത്... അശ്വതി എന്നോട് ഇഷ്ടമാണ് എന്ന് പറയുന്നതിനും കൃത്യം രണ്ടുമാസം മുൻപ്!.

എന്റെ തൊണ്ട വരളാൻ തുടങ്ങി. അശ്വതി അന്ന് മുഖംപൊത്തി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് എന്നോട് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കാതുകളിൽ വീണ്ടും മുഴങ്ങി.

'രണ്ടു മാസം മുൻപേ നീ എന്റെ ഹോസ്റ്റലിൽ വന്നിട്ടല്ലേടാ ഇതൊക്കെ പറഞ്ഞത്... അന്ന് നിനക്ക് മുഖത്ത് നല്ല താടിയൊക്കെയുണ്ടായിരുന്നല്ലോ... അന്ന് എന്നെ ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് നീ തന്നെയല്ലേടാ പറഞ്ഞത് നിനക്ക് എന്നെ ജീവനാണെന്ന്?'

ദൈവമേ! എന്റെ തലച്ചോറ് ശൂന്യമായി. കാലത്തിന്റെ എത്ര വലിയൊരു കെണിയിലാണ് ഞാൻ പെട്ടിരിക്കുന്നത്! അവളോട് ആ ഹോസ്റ്റലിൽ പോയി ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറഞ്ഞത് വേറെയാരുമല്ല...

ഈ ഹോസ്പിറ്റൽ കിടക്കയിലിരിക്കുന്ന ഞാൻ തന്നെയാണ്! ഈ ഭൂതകാലത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന, യാതൊന്നും അറിയാത്ത 'യഥാർത്ഥ അശ്വിൻ' ഇപ്പോൾ വീട്ടിൽ അമ്മയുടെ കൂടെയുണ്ട്.

അവനറിയാതെ, അവന്റെ ഭാവിയിൽ നിന്നും ഞാനിതാ അവന്റെ സ്വന്തം ഭൂതകാലത്തിലേക്ക് വന്നെത്തിയിരിക്കുന്നു.

എല്ലാം തീരുമാനിക്കപ്പെട്ട ഒരു തിരക്കഥ പോലെ! കാലം മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിച്ചുറപ്പിച്ച ഗണിതശാസ്ത്ര സമവാക്യങ്ങൾക്കുള്ളിലേക്ക് ഞാൻ സ്വയം നടന്നുകയറുകയായിരുന്നു. ആ അടച്ചിട്ട മുറിയിൽ, യുക്തിക്ക് നിരക്കാത്ത ഈ വലിയ സത്യത്തിന് മുൻപിൽ എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ ഞാൻ തറഞ്ഞിരുന്നുപോയി.

കാലം എനിക്കായി കരുതിവെച്ച ഏറ്റവും വലിയ നാടകത്തിന്റെ തുടക്കം മാത്രമായിരുന്നു ആ ഉണർവ്.

നഴ്സ് ദേഷ്യത്തോടെ പുറത്തേക്ക് പോയ ആ നിമിഷം തന്നെ ഞാൻ ഒരു തീരുമാനത്തിൽ എത്തിയിരുന്നു. ഇനി ഒരു നിമിഷം പോലും ഈ ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിൽക്കാൻ പാടില്ല.

ഇവിടെ നിന്നാൽ അവർ ശരിക്കും എന്നെ ഒരു ഭ്രാന്തനായി മുദ്രകുത്തും. ഞാൻ പതുക്കെ ബെഡിൽ നിന്നും താഴെ ഇറങ്ങി. വലതുകൈയ്യിൽ