Chapter Title : കാലഭ്രംശം 5 [𝐌𝐀𝐘𝐀𝐊𝐀𝐍𝐍𝐀𝐍]

ഓടിയെത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് സ്വന്തം വീട്ടിലേക്കാണല്ലോ.

എന്റെ കാലുകൾ ഒരു യന്ത്രം പോലെ ആ വഴികളിലൂടെ നടന്നു. ഒടുവിൽ ആ പരിചിതമായ മതിൽകെട്ടിനും ഇരുമ്പ് ഗേറ്റിനും മുന്നിൽ ഞാൻ വന്നെത്തി.

ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു ആശ്വാസം തോന്നി. ഗേറ്റിന്റെ കൊളുത്ത് തുറക്കാനായി ഞാൻ പതുക്കെ കൈകൾ മുന്നോട്ട് നീട്ടി. പക്ഷെ... പെട്ടെന്ന് എന്റെ കൈകൾ അവിടെത്തന്നെ മരവിച്ചുപോയി!

ഒരു നിമിഷം എന്റെ യാഥാർത്ഥ്യം എന്നെ വല്ലാതെ പ്രഹരിച്ചു. ഞാൻ എന്താണ് ഈ ചെയ്യാൻ പോകുന്നത്? ഇത് 2026 അല്ല! മാർ ഇവാനിയോസ് കോളേജിൽ എനിക്ക് അഡ്മിഷൻ കിട്ടുന്നതിന് കൃത്യം രണ്ടുമാസം മുൻപുള്ള സമയമാണിത്.

അവിടെ ഇപ്പോൾ അമ്മയുടെ കൂടെയുള്ളത് പഴയ 'ഞാൻ' തന്നെയാണ്! താടിയില്ലാത്ത പഴയ അശ്വിൻ.

ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഈ ഗേറ്റ് തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറിച്ചെന്നാൽ... ഒരേ രൂപമുള്ള, ഒരേ ശബ്ദമുള്ള, എന്നാൽ പ്രായം കൂടിയ താടിയുള്ള എന്നെക്കണ്ട് അമ്മ എന്ത് വിചാരിക്കും?

ലോകത്തിലെ ഒരു യുക്തിക്കും ആ കാഴ്ചയെ വിശദീകരിക്കാൻ കഴിയില്ല.

പെട്ടെന്ന് വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് നിന്നും അമ്മയുടെയും മറ്റൊരു ശബ്ദത്തിന്റെയും സംസാരം കേട്ടു. എന്റെ ഹൃദയം പടപടാ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഞാൻ വേഗത്തിൽ ഗേറ്റിന്റെ അരികിൽ നിന്നും മാറി, ആരും കാണാതെ മതിലിനോട് ചേർന്ന് നിന്നു.

മതിലിന് മുകളിലൂടെ ഞാൻ പതുക്കെ ഒളികണ്ണിട്ട് മുറ്റത്തേക്ക് നോക്കി.

ഉമ്മറത്തെ പടിയിൽ അമ്മയുടെ അടുത്തിരുന്ന് സംസാരിക്കുന്ന അവനെ ഞാൻ കണ്ടു... അതെ, അത് ഞാൻ തന്നെയായിരുന്നു! യാതൊരു ഭാരങ്ങളുമില്ലാത്ത, ഭാവിയിൽ വരാൻ പോകുന്ന വലിയ ദുരന്തങ്ങളെക്കുറിച്ച് യാതൊരു അറിവുമില്ലാത്ത പഴയ ഞാൻ!

അവർ പറയുന്ന കാര്യങ്ങളിലേക്ക് ഞാൻ കാതോർത്തു. അമ്മയോട് എന്തൊക്കെയോ കാര്യങ്ങൾ അവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറയുന്നുണ്ട്. പെട്ടെന്നാണ് എൻ്റെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു കൊള്ളിയാൻ മിന്നിമറഞ്ഞത്.

അവൻ പറയുന്ന ആ വാക്കുകൾ... അമ്മ നൽകുന്ന മറുപടി... ദൈവമേ! ഇതെല്ലാം മൂന്ന് വർഷം മുൻപ് ഇതേ ദിവസം എൻ്റെ ജീവിതത്തിൽ കൃത്യമായി നടന്ന കാര്യങ്ങൾ തന്നെയാണല്ലോ!

ആ സംസാരവും, ആ നിമിഷവും എൻ്റെ ഓർമ്മകളുടെ ഉള്ളറകളിൽ ഇപ്പോഴും മായാതെ കിടപ്പുണ്ട്. സ്വന്തം ഭൂതകാലം ഒരു സിനിമ പോലെ കൺമുന്നിൽ ആവർത്തിക്കുന്നത് കാണുന്ന