Chapter Title : കാലഭ്രംശം 5 [𝐌𝐀𝐘𝐀𝐊𝐀𝐍𝐍𝐀𝐍]

വെപ്രാളത്തോടെ അവന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു കുലുക്കി.

അതുകേട്ടതും അവൻ ദേഷ്യത്തോടെ എന്റെ കൈകൾ തട്ടിമാറ്റി.

"തനിക്കെന്താടോ വട്ടുണ്ടോ? ഏത് ഗുഹ? അല്ല... താൻ ആരാ?"

അവന്റെ ആ ചോദ്യം ഒരു വലിയ ഇടിത്തീ പോലെയാണ് എന്റെ തലച്ചോറിൽ വീണത്. 'താൻ ആരാ?'

അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഞാൻ തറഞ്ഞുനോക്കി. എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് നിന്നുപോകുന്നതുപോലെ തോന്നി. യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ വലിയൊരു തിരമാല വീണ്ടും എന്നെ പ്രഹരിക്കുകയായിരുന്നു. അതെ... ഇതെന്റെ കൂടെ കാട്ടിൽ വന്ന ആ രോഹിത്തല്ല! ഇത് മൂന്ന് വർഷം മുൻപുള്ള രോഹിത്താണ്!

മാർ ഇവാനിയോസ് കോളേജിൽ എനിക്ക് അഡ്മിഷൻ കിട്ടാൻ ഇനിയും മാസങ്ങൾ ബാക്കിയുണ്ട്. കോളേജിൽ വെച്ചാണ് ഞാനും അവനും തമ്മിൽ പരിചയപ്പെടുന്നത് തന്നെ!

ഈ നിമിഷത്തിൽ, ഈ 2023-ൽ ഞാനും അവനും തമ്മിൽ യാതൊരു ബന്ധവുമില്ല. ഞാൻ അവന് വെറുമൊരു അപരിചിതൻ മാത്രമാണ്.

യാതൊന്നും സംസാരിക്കാൻ കഴിയാതെ ഞാൻ വിറങ്ങലിച്ചുപോയി. എന്റെ കൂട്ടുകാർ ആരും എന്റെ കൂടെയില്ല. എന്റെ ഭൂതകാലത്തിൽ അവർക്കെല്ലാം ഞാൻ ആരുമല്ലാതായിരിക്കുന്നു.

"ക്ഷമിക്കണം... എനിക്ക്... എനിക്ക് ആള് മാറിപ്പോയതാ..."

തൊണ്ടയിൽ കുരുങ്ങിയ ശബ്ദത്തോടെ ഞാൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

അവൻ എന്നെ ഒരു ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ നോക്കിക്കൊണ്ട് ബൈക്കെടുത്ത് അവിടെ നിന്നും പോയി. ആ റോഡരികിൽ ആളുകൾക്കിടയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും കണ്ണുനീർ ഒഴുകിയിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഈ ലോകത്ത് ഞാൻ പൂർണ്ണമായും ഒറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. എന്നെ അറിയുന്ന, എന്നെ മനസ്സിലാക്കുന്ന ആരും ഈ കാലഘട്ടത്തിലില്ല.

വല്ലാത്തൊരു ശൂന്യതയോടെ അവിടെ കണ്ട മറ്റൊരു ഓട്ടോ വിളിച്ച് ഞാൻ വീണ്ടും റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് തിരിച്ചു. സീറ്റിലേക്ക് ചാരിയിരിക്കുമ്പോൾ എന്റെ ശരീരം ഭയം കൊണ്ട് തളർന്നിരുന്നു.

പുറത്തെ കാറ്റ് മുഖത്തെ കണ്ണുനീരിനെ ഉണക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ഉള്ളിലെ ഭയം ഒരു വലിയ തീയായി പടരുകയായിരുന്നു. അശ്വതി... ഇപ്പോൾ എന്റെ ഏക ആശ്രയം അവളാണ്.

അവൾ മാത്രമാണ് എന്റെ മുന്നിലുള്ള ഒരേയൊരു വഴി. തീവണ്ടി കയറി എങ്ങനെയെങ്കിലും അവളുടെ ഹോസ്റ്റലിൽ എത്തുക എന്നത് മാത്രമായിരുന്നു ആ നിമിഷം എന്റെ തലച്ചോറിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരേയൊരു ലക്ഷ്യം.

ഓട്ടോ നേരെ വന്ന് റെയിൽവേ സ്റ്റേഷന്റെ മുൻപിൽ നിന്നു. പേഴ്സെടുത്ത് ഒരു നൂറു രൂപ ഞാൻ