Chapter Title : കാലം [യുയുത്സു]

മാത്രം മതിയായിരുന്നു.

പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ എപ്പോഴോ അവൾ പൂർണമായി എനിക്ക് തന്നു.അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ പരസ്പരം തികച്ചും ഒന്നായി.ഇടക്കൊക്കെ അമ്മയെ വല്ലാതെ മിസ്സ്‌ ചെയ്യുമ്പോൾ മാത്രം അമ്മയെ വിളിക്കും അന്ന് ഇന്നത്തെ പോലെ മൊബൈൽ ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ...

അതോണ്ട് വല്ലപ്പോഴും ഫോൺ ബൂത്തിൽ ചെന്ന് കുറച്ചു സംസാരിക്കുംഅമ്മ എന്തോ സംസാരിക്കണമെന്ന് പറയും വീട്ടിൽ വരണം എന്നൊക്കെ പറയും പക്ഷെ പൈസ കഴിഞ്ഞെന്ന് പറഞ്ഞ് വേഗം കട്ടും ചെയ്യും.

അങ്ങനെ ഞങ്ങളുടെ കോളേജ് കാലം അവസാനിച്ചു. നീണ്ട മൂന്ന് കൊല്ലം മൂന്നു ആഴ്ച്ച പോലെയേ എനിക്ക് തോന്നിയുള്ളു. ഇനിയിപ്പോ വീട്ടിലേക്ക് പോയേ പറ്റു.കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് കൊല്ലം ഞാൻ അമ്മയെ കണ്ടിട്ടില്ല.ബാഗിനുള്ളിൽ ഡ്രസ്സും പുസ്തകങ്ങളൊക്കെ കുത്തി തിരുകി പിറ്റേ ദിവസം പോവാൻ റെഡി ആയി അന്ന് ഞാൻ കിടന്നുറങ്ങി.

"ചേട്ടാ.....................!!!!""

ഞാൻ കണ്ണു തുറന്നു. ഈ സ്വപ്നം ഞാൻ ഇടക്ക് ഇടക്ക് കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എതാണീ കുട്ടി...? ഇടക്ക് ഇടക്ക് ഈ സ്വപ്നം കാണുന്നത്തിന്റെ കാരണം എന്താണെന്ന് ഞാൻ അന്നും ആലോചിച്ചു.എല്ലാവരോടും യാത്ര പറഞ്ഞു.സുഹൃത്തുക്കളോടും കോളേജിനോടും അങ്ങനെ യാത്ര പറഞ്ഞ് ആനിയേയും കൂട്ടി നാട്ടിലേക്ക് യാത്ര തിരിച്ചു.

ആ യാത്രയിൽ കഴിഞ്ഞ കാല സ്മരണകൾ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. ഒരു സിനിമ കാണുന്നത് പോലെ. ഒരിക്കൽ പോലും രാഘവ് ചേട്ടന്റെ കാര്യം അമ്മയോട് ചോദിച്ചിട്ടില്ല.ചേട്ടൻ അവിടെ ഉണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്ന് പോലും അറിയില്ല.

അങ്ങനെ മണിക്കൂറുകൾ കഴിഞ്ഞ് ട്രെയിൻ നാട്ടിലെത്തി. ആനിക്ക് ഇനിയും പോവാനുണ്ട് അവളോട് യാത്രയും പറഞ്ഞ് കവിളിൽ ഒരുമ്മയും കൊടുത്ത് ഞാൻ ട്രെയിൻ ഇറങ്ങി. അടുത്തുള്ള ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ നിന്ന് ബസ് കയറി. അങ്ങനെ ആ ബസ് യാത്രയും കഴിഞ്ഞ് നാട്ടിലെ ബസ് സ്റ്റോപ്പ്‌ എത്തി ഞാൻ ഇറങ്ങി. നടന്ന് ഗേറ്റ് കടന്ന് കയറി.

അങ്ങനെ നീണ്ട മൂന്നു വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഞാൻ വീട് കണ്ടു. വീട്ടിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ ഉമ്മറത്ത് അമ്മയും കൂടെ രാഘവ് ചേട്ടനും ആദ്യം ഞാനൊന്ന് സ്തംഭിച്ചു നിന്നു ഞാൻ മാത്രമല്ല അവരും. വരുന്ന കാര്യം ഞാൻ അമ്മയെ അറിയിച്ചിരുന്നില്ല. ഞാൻ പതിയെ നടന്നു. അങ്ങനെ വീടിന്റെ