Chapter Title : കാമപ്പേക്കൂത്തുകൾ 1 [വനജ] [Legacy Archive]

നുള്ളി.

മേമയും ഞാനും ഇരുന്ന് ബ്രേക്ക് ഫാസ്റ്റ് കഴിച്ചു. എന്നിട്ട് ഒപ്പം ഇറങ്ങി.

മേമയുടെ ഒപ്പം സൈക്കിൾ ചവിട്ടി അൽപദൂരം നീങ്ങി. മേമ ബെസ്റ്റോപ്പിലേക്ക് ഉള്ള ഇടവഴിയിലൂടെ ഇറങ്ങിയപ്പോൾ ഞാൻ ബായ് പറഞ്ഞ് വേഗം ചവിട്ടി.

ഞങ്ങളുടെ വിശാലമായ തൊടിയോട് ചേർന്നുള്ള ഇടവഴി വഴി സൈക്കിൾ കുതിച്ചു. രണ്ടു പറമ്പ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഗിരിജ ചേച്ചിയുടെ വീടിന്റെ മുമ്പിൽ എത്തി.

“ഡാ നിധിനേ നീ ഇതെങ്ങോട്ടാ വാണം വിട്ട പോലെ പോകുന്നത്?” വടക്ക് വശത്തെ ഇറയത്തു നിന്ന് മുളകരക്കുകയായിരുന്ന ഗിരിജേച്ചി ചോദിച്ചു. ഞാൻ സഡൻ ബ്രേക്കിട്ട് സൈക്കിൾ നിർത്തി.

“എന്താ ഗിരിജേടത്തീ കാര്യം…”

“നീ ഇതെങ്ങോട്ടാ.. ഒന്നിങ്ങ് വന്നേടാ ഒരു കാര്യം പറയാനാ…”

ഞാൻ സൈക്കിൾ അവരുടെ വേലിക്കരികിൽ വച്ചു. എന്നിട്ട് കടമ്പായി (പശുവും മറ്റും കടക്കാതിരിക്കാൻ ഗേറ്റില്ലാത്ത വീടുകളുടെ പടിക്കൽ മുളകൊണ്ട് വിലങ്ങനെ വെക്കുന്നത്) കവച്ച് കടന്നു. അവർ മുളകരക്കുമ്പോൾ ഇറുകിയ ജാക്കറ്റിനുള്ളിൽ കൊഴുത്ത മുല കിടന്ന് തുളുമ്പുന്നത് കാണാൻ നല്ല രസമാണ്.

“എന്താ ചേച്ചി വിളിച്ചത്” ഞാൻ അവരുടെ വീടിന്റെ മുറ്റത്തേക്ക് ചെന്നു.

“എടാ നീ ആളങ്ങ് വല്യ ആണായല്ലോ. നിന്നെ ഇപ്പോൾ കാണാൻ പോലും കിട്ടണില്ല.”

“തിരക്കാണ് ചേച്ചീ പഠിക്കാനുണ്ട് കുറേ”

“ഉം നല്ല പഠിപ്പാ. എന്തിന്റെ പഠിപ്പാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. നിനക്ക് ഇരിക്കാൻ നേരം കാണില്ല. അതിനെങ്ങനാ ഈ പ്രദേശത്തെ പെണ്ണുങ്ങൾ മുഴുവൻ നിന്നെ പങ്കിട്ടെടുത്തിരിക്കല്ലേ”

“അതെന്താ ചേച്ചി അങ്ങിനെ പറഞ്ഞത്”

“ഉം.. ഉം.. ഒന്നും അറിയണില്ലാന്ന് കരുതണ്ട. നീ ആ ഉഷാ മേനോനെ സ്ഥിരായിട്ട് കളിക്കണ കാര്യം എനിക്കറിയാം. തറവാട്ടിൽ നടക്കണ കാമകേളികളും ഞാൻ അറിയുന്നുണ്ട്. ഒരു കാര്യം നീ മറക്കണ്ട് വേറെ ആരുമായി കളിച്ചാലും നിന്റെ കുണ്ണ ആദ്യമായി ഊമ്പിയത് ഈ ഞാനാ. അതിന്റെ നന്ദി വേണം.”

“അതു പിന്നെ എനിക്ക് ഉണ്ടാകില്ലെ എന്റെ ഗിരിജേടത്തീ ”

“ഉം എന്നിട്ടാണോ നീ ഇപ്പോൾ ഇതുവഴി പോകുമ്പോൾ എന്നെ തീരെ ഗൗനിക്കാത്തതു ”

“അതിപ്പോൾ ആൾക്കാരു അതും ഇതും പറയുമോന്ന് പേടിച്ചിട്ടാ”
“ഏത് ആൾക്കാര്, പോകാൻ പറ അവന്മാരോട്. എന്റെ തൊടീൽക്ക് ഒരൊറ്റ ഒരുത്തനും