Chapter Title : കാഞ്ഞിരക്കുറ്റി 8 [ലസ്റ്റർ]

ചുംബനങ്ങൾ കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞു.

"തമ്പ്രാട്ടീ, എന്താ ഇത്. ഇതൊന്നും പതിവില്ല ല്ലോ."! അവൻ അമ്പരപ്പോടെ മന്ത്രിച്ചു.

"കോരാ. എനിക്ക് വയറ്റിലുണ്ട്. നിന്റെ കുഞ്ഞ് തമ്പ്രാട്ടീടെ വയറ്റിൽ കിടക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് മാസം നാല് കഴിഞ്ഞു." അവൾ അവന്റെ മുടിയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് മന്ത്രിച്ചു.

കോരൻ നടുങ്ങി. മുത്തപ്പാ, തമ്പ്രാൻ അറിഞ്ഞാൽ.. കാൽക്കീഴിൽ ഭൂമി പിളർന്ന് പോയെങ്കിൽ എന്നവൻ ആഗ്രഹിച്ചു.

"തമ്പ്രാട്ടീ.. എന്റേത് തന്നാണോ. തമ്പ്രാൻ.."!

അവൻ വിക്കിവിക്കി ചോദിച്ചു. അവൾക്ക് അവന്റെ ഭയം മനസ്സിലായി.

"നീയല്ലാതെ വേറെ ആരോടാ ഞാൻ കളിക്കുന്നത്. നിന്റെ തമ്പ്രാൻ നാട് നീളെ ചെറു പെണ്ണുങ്ങളെ കളിച്ചു നടക്കുവല്ലേ. എന്നെ കണ്ടിട്ട് തന്നെ എത്രയോ മാസങ്ങളായി." അവൾ എഴുന്നേറ്റ് മുണ്ടും നേര്യതും അണിഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. കോരൻ നിലത്തുനിന്ന് മുഷിഞ്ഞ മുണ്ടെടുത്തു അരയിൽ ചുറ്റി.

"ഇനി എന്ത് ചെയ്യും തമ്പ്രാട്ടീ. അറിഞ്ഞാൽ എന്റെ കാര്യം."! കോരൻ കരച്ചിലിന്റെ വാക്കിലെത്തി.

"ഭയപ്പെടണ്ട. ഞാൻ കുറച്ചു ദിവസമായി ഇതൊക്കെ ചിന്തിക്കുന്നുണ്ട്. എന്തേലും വഴിയുണ്ടാവും." ജാനകി അവനെ ഒന്നുകൂടി ചുംബിച്ചു ഇരുട്ടിലൂടെ അകന്നുപോയി. കുറച്ചു നേരം നിശ്ചലം നിന്നുപോയ കോരൻ പതുക്കെ പറമ്പുകൾ ഇറങ്ങി തേങ്ങാപുരയിലേക്ക് നടന്നു. നേരെ ചെന്ന് ഭിത്തിയിൽ നെറ്റിയിൽ കൈവച്ചു കയറി മലർന്ന് കിടന്നു. സുമിത്രയേ മറന്നു, കാമം മറന്നു. മരണ ഭയം മാത്രം ബോധമണ്ഡലത്തിൽ വവ്വാലുകളെ പോലെ ചിറകടിച്ചു പറന്നു.

"എടാ നായെ. എവിടെ ചത്തു കിടക്കുകയിയിരുന്നു നീ.?" പെട്ടന്ന് ഒരലർച്ച കേട്ട് കോരൻ നടുങ്ങി. അയാൾ ഭയന്ന് വിറച്ചുകൊണ്ട് ചാടി എഴുന്നേറ്റു. മുറ്റത്ത്, തറവാട്ടിലെ കോലായയിലെ വിളക്കിൽ നിന്ന് പാളിവീഴുന്ന മഞ്ഞ വെളിച്ചത്തിൽ കോപം