Chapter Title : കാർത്തുച്ചേച്ചി 3 [ഋഷി]

വാങ്ങിത്തന്നേച്ചു പോടാ.

അമ്മ നല്ല ട്രെയിനിങ്ങാ തന്നേ അല്ല്യോ ചേച്ചീ? അരിശം വന്ന ബാലൻ ലിസ്റ്റും വാങ്ങി സ്ഥലം വിട്ടു. സ്ത്രീജനങ്ങളെല്ലാരും കൂടിയിരുന്നു ചിരിച്ചു, പരദൂഷണം അപ്ഡേറ്റു ചെയ്തു.

ഗോപി തെങ്ങുകളും, പാടങ്ങളും, പുഴകളും വേഗത്തിൽ പിന്നിലേക്ക് ഓടിമറയുന്നതും നോക്കി ട്രെയിനിന്റെ ജനാലയ്ക്കടുത്തുള്ള സീറ്റിലിരുന്നു. കാലത്തേ കേറിയതാണ്. ഉച്ചകഴിയും അങ്ങെത്താൻ. എതിരേയിരുന്ന കൊച്ചു സുന്ദരിപ്പെണ്ണ്, സ്കൂളിലാണെന്നു തോന്നുന്നു, വാ തോരാതെ ചിലച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഭാഗ്യത്തിന് ഇടയിൽ അമ്മയവളെ ശാസിച്ചു മാറ്റി അവിടെ വന്നിരുന്നു. പെണ്ണ്, തന്തയെപ്പോലെ അപ്രത്തെ സീറ്റിലിരുന്നു വാ പൊളിച്ചുറക്കം തുടങ്ങി.

ഗോപിയൊന്നു പാളി നോക്കിയപ്പോൾ ആ ഐശ്വര്യമുള്ള സ്ത്രീ അവനെത്തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ആ വഴി വന്നപ്പോൾ അവർ പുഞ്ചിരിച്ചു. നാണംകുണുങ്ങിയാണെങ്കിലും അവനും ചിരിക്കാതിരിക്കാനായില്ല.

എവിടെയാ മോനിറങ്ങുന്നത്? അവർ മുന്നോട്ടാഞ്ഞിരുന്നു. അവൻ സ്ഥലം പറഞ്ഞു. ആ ഞങ്ങളുമവിടെത്തന്നാ. ടൗണിലാന്നോ വീട്? അടുത്ത ചോദ്യം.

അല്ല, പതിനഞ്ചു കിലോമീറ്റർ ഉള്ളിലാ. പിന്നെ പതിയെ അവനെന്തിനു പഠിക്കുന്നു, എവിടെപ്പോയിട്ടു വരുന്നു, വീട്ടിലാരൊക്കെയുണ്ട്...ഈ വക രഹസ്യങ്ങൾ അവർ നിഷ്പ്രയാസം ചോർത്തിയെടുത്തു. അവൻ എഞ്ചിനീയറിംഗ് ഒന്നാം വർഷം കഴിഞ്ഞെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ അവർ മൂക്കത്തു വിരലു വെച്ചു.

മോൻ വല്ല പ്ലസ്ടൂ വോ മറ്റോ തൊടങ്ങിയേ ഒള്ളെന്നാ ഞാൻ... അവർ ചിരിച്ചു. അവനും ചിരിച്ചുപോയി. വെളുത്തു മെലിഞ്ഞ, അധികം ഉയരമില്ലാത്ത, പൊടിമീശ എത്തിനോക്കുന്ന അവൻെറ ഓമനത്തമുള്ള മുഖം അവർ കൗതുകത്തോടെ കണ്ണുകൾ കൊണ്ടുഴിഞ്ഞു. ഭംഗിയുള്ള കണ്ണുകൾ. ചോര കിനിയുന്ന ചുണ്ടുകൾ. കവിളുകളിൽ ഇളം ചുവപ്പ്.

ബ്ലൗസും ബ്രായും പൊക്കി കൊഴുത്ത മുല വെളിയിലെടുത്ത് തടിച്ചുവരുന്ന മുലഞെട്ട് അവന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ തിരുകിയാൽ... അവർക്ക് മുലകൾ