Chapter Title : കാർത്തുച്ചേച്ചി 4 [ഋഷി]

സായിപ്പന്മാർ രണ്ടും? ഊണു കഴിഞ്ഞു പോയാ മതി. കാർത്തു താഴെവെച്ചവരെ പിടിച്ചു.

അതിപ്പം ചേച്ചീടെ കയ്പ്പുണ്യം വിട്ടൊരു കളിയൊണ്ടോ! ബാലൻ കാർത്തുവിന്റെ. അരയിൽ കൈചുറ്റി. പിന്നിൽ ഇടുപ്പിലെ മാംസത്തിന്റെ മടക്കിൽ മെല്ലെയമർത്തി.

വേണ്ട വേണ്ട, സോപ്പൊന്നും വേണ്ട. കാർത്തു ചിരിച്ചു. നോക്കടാ ഗോപീ. എന്തേലുമൊക്കെ കഴിക്ക്. അതെങ്ങനാ പണ്ടേ കഴിപ്പു കൊറവ്. ഇപ്പോ ഹോസ്റ്റലീപ്പോയേപ്പിന്നെ എല്ലും തോലുമായി. അവൾ ഗോപിയുടെ തോളെല്ലിൽ തട്ടി.

ആ...ഈയമ്മ. ഗോപിയെണീറ്റ് മൊബൈലും നോക്കി ഊണുമുറിയിലേക്കു നടന്നു. അവൻ കണ്മുന്നിൽ നിന്നും മറഞ്ഞപ്പോൾ ബാലൻ കാർത്തുവിന്റെ മുട്ടൻ മുലകളിൽ പിന്നിൽ നിന്നും ഒന്നു ഞെരിച്ചുവിട്ടു.

എടാ... സൂക്ഷിച്ചും നോക്കീമൊക്കെ... ഞാൻ പറയുമ്പം മതി. അവൾ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞിട്ട് അവന്റെ കുണ്ടിക്കു നോവിച്ചുകൊണ്ടു നുള്ളി..

ആഹ്... അവൻ പിടഞ്ഞുകൊണ്ട് കുണ്ടീം തിരുമ്മി ഊണുമേശയിലേക്കു നടന്നു. എന്നാടാ.. അമ്മേ ദേഷ്യം പിടിപ്പിച്ചോ? ഈ രംഗം എത്രയോ തവണ കണ്ടിട്ടുള്ള ഗോപി ചിരിച്ചു.

പോടാ.. ബാലൻ അവനെ നോക്കി കണ്ണുരുട്ടി.

എടാ കൊച്ചനേ, വേലത്തരങ്ങളും കൊണ്ടിങ്ങു വന്നാ നിന്റെ കുണ്ടീലെ തോലു ഞാനെടുക്കും. എത്ര വയസ്സായെന്നൊന്നും നോക്കത്തില്ല. കാർത്തു ചിരിച്ചു. എന്നാലും ഉണു വിളമ്പിയിട്ട് അവൾ ബെഞ്ചിൽ ബാലന്റെയടുത്തിരുന്ന് മെല്ലെ അവന്റെ ചന്തിയിൽ തലോടി. നൊന്തോടാ കുട്ടാ? ഗോപി കൈകഴുകാൻ പോയപ്പോൾ അവൾ ശബ്ദം താഴ്ത്തി ചോദിച്ചു. പിന്നെ നോവാതെ! അവളുടെ വിരലുകളുടെ സ്പർശം ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ടവൻ പറഞ്ഞു.

ഇപ്പോ ഗോപിയിതറിഞ്ഞാ അവനു വല്ല്യ വെഷമമാവത്തില്ല്യോടാ? കാർത്തു പറഞ്ഞു. എന്റെ കാർത്തുവമ്മേ.. എനിക്കീ കുണ്ടീം മൊലേം കാണുമ്പം വട്ടുപിടിക്കും. ബാലൻ ഉള്ളു തുറന്നു. വഴിയുണ്ടാക്കാടാ. നിന്റെ കാർത്തുച്ചേച്ചിയല്ലേ