Chapter Title : കാർത്തുച്ചേച്ചി 7 [ഋഷി]

അമ്മയ്ക്കീ ലോകത്ത് അമ്മേടെ സ്വന്തമായി മൂന്നുപേരേയുള്ളൂ. മാധവേട്ടൻ, നീ, പിന്നെയീ തെമ്മാടി ബാലൻ. നിന്നോടെനിക്കൊന്നും ഒളിച്ചുവെയ്ക്കാൻ പറ്റത്തില്ല. നീ അമ്മേടെ ജീവനല്ലേടാ.. നീ ഈ അമ്മയെ വെറുത്താലും അമ്മയൊന്നും പറയൂല്ല. നിങ്ങളു മൂന്നുപേരുടെ മുന്നിലും എനിക്കൊന്നും മറയ്ക്കാനില്ലെടാ... കാർത്തുവിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

അമ്മയും മോനും... അവരെക്കണ്ട് ബാലൻ പകച്ചിരുന്നുപോയി. ഒപ്പം കാർത്തുച്ചേച്ചി സാരി മറയ്ക്കുന്ന തുടകളുടെ ഇടുക്കിലെ തടിച്ച പൂറിന്റെ മസിലുകൾ തുളഞ്ഞുകയറിയ മുഴുത്ത കുന്തത്തിലിട്ടിറുക്കിയപ്പോൾ അവൻ അരക്കെട്ടു പൊക്കാതിരിക്കാൻ പണിപ്പെട്ടു...

നീ മോളില് പോയിരുന്നോടാ. അമ്മയങ്ങോട്ടു വരാം. കാർത്തു ഗോപിയുടെ മുടിയിൽ തഴുകി. അവൻ അമ്മയെ ഒന്നുകൂടി ഉമ്മവെച്ചു... ബാലനെ നോക്കിയൊന്നു തലയാട്ടി. പിന്നെ ഏതൊക്കെയോ വികാരങ്ങഴിലുലഞ്ഞ് കോണിപ്പടി കയറി.

മെത്തയിലേക്ക് മലർന്നുവീണ ഗോപി ആകെ പരവശനായിരുന്നു! അമ്മേം ബാലനും! അവർക്കെങ്ങിനെ? ബാലൻ! തന്റെയുറ്റ ചങ്ങാതി. അവനെന്നെ ഊമ്പിച്ചു! ശരിയാണോ അത്? അമ്മയായിരിക്കും വളം വെച്ചുകൊടുത്തത്! അമ്മ! അമ്മയ്ക്കെങ്ങിനെ കഴിഞ്ഞു! ബാലൻ എന്നെപ്പോലെയല്ലേ! എപ്പഴും അമ്മേടെ മോനാണെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട്!

പിന്നെ അമ്മ എന്തിനാണ് തന്നോടിതൊക്കെ പറഞ്ഞേ? ഒളിച്ചങ്ങ് ചെയ്താൽ പോരാരുന്നോ? അവൻ തിരിഞ്ഞു കിടന്നു. എന്നാലും എപ്പഴേലും താനിത് അറിയാനിട വന്നാൽ! പിന്നെ നീയുമത്ര പുണ്യാളനൊന്നും ആവണ്ട. പ്രീതിയുടെ സുന്ദരമായ മുഖം അവന്റെ കണ്ണുകൾക്കു മുന്നിൽ മിന്നിമാഞ്ഞു.... അച്ഛൻ! ഇതറിയാമോ? അമ്മ എന്താണ് സൂചിപ്പിച്ചത്? ആലോചിച്ച് അവനെപ്പഴോ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി.

കാർത്തു ബ്ലൗസ് അഴിച്ചെറിഞ്ഞു. സാരിയുടെ കുത്തഴിച്ചു. എണീറ്റ് പാവാട ഉരിഞ്ഞു. അവൾ മെത്തയിൽ മലർന്നു. എന്നെ... എന്നെ... കലങ്ങിയ കണ്ണുകൾ അവൾ ബാലന്റെ നേർക്ക് തിരിച്ചു.

ബാലൻ ഒറ്റക്കുതിയ്ക്ക് കാർത്തുവിന്റെ തുടകൾ വലിച്ചകറ്റി മുഴുത്ത