Chapter Title : കളിയാട്ടങ്ങൾ 11 [ലസ്റ്റർ]

പെണ്ണുങ്ങൾ ഇവിടില്ലേ. രാജകുമാരനെ പോലെ നിന്നെ കൊണ്ടു നടക്കുന്നില്ലേ ഇവിടുള്ള കുരുന്നു പെൺകുട്ടികൾ. അപ്പൊ പിന്നെ എന്തിന്റെ കുറവാണ്."

രഞ്ജിനിക്ക് വേണ്ടി രമ്യ അവനോട് ഒന്ന് വിലപേശാൻ ശ്രമിച്ചു. വാഹിദിന്റെ മുഖത്ത് ആ ചെറിയ പുഞ്ചിരി നിശ്ചലമായി അവശേഷിച്ചു എന്നല്ലാതെ യാതൊരു ഭാവഭേതവും ഉണ്ടായില്ല.

രഞ്ജിനി രമ്യയെ നോക്കി കണ്ണുകൊണ്ട് നിഗൂഢമായി സംസാരിച്ചു. അവൾക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി. കോൺട്രാക്ട് തുകയ്ക്ക് പുറമേ അവന് രഞ്ജിനിയുടെ വക കുറച്ച് അധികം തുക നൽകണം എന്ന് രമ്യയോട് രഞ്ജിനി മുമ്പ് പറഞ്ഞിരുന്നു.

അതാണ് രഞ്ജിനി തന്നെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നതെന്നു അവൾക്ക് മനസ്സിലാവുകയും ചെയ്തു. രഞ്ജിനിയോട് താൻ ഏറ്റു എന്ന രീതിയിൽ തിരികെ അതേ രീതിയിൽ മറുപടി നൽകി.

രഞ്ജിനി എഴുന്നേറ്റ് വാഹിദിന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് മേശയിൽ ചന്തിയൂന്നി അവന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ ചേർന്ന് ഇരിപ്പൂറപ്പിച്ചു. രമ്യ പോയി വാതിലിന്റെ കുറ്റി ഇട്ടിട്ട് അവിടെയുള്ള സോഫയിൽ ഇരുന്നു മൊബൈൽ തോണ്ടി നോക്കാൻ തുടങ്ങി.

"വാഹിദ്. എങ്ങോട്ടാ ഈ ഓടുന്നത്. എന്നെ ഇട്ടേച്ചു പോയിട്ട് എത്ര പൂറിൽ കിടന്ന് ചപ്പിയാലും എന്റെ സങ്കടത്തെ കുറിച്ച് യാതൊരു ഇമോഷൻസും നിനക്കുണ്ടാവില്ലേ?

എന്നെ ഒരിക്കലും നിനക്ക് മിസ് ചെയ്യില്ലേ? അപ്പോ ജീവിതത്തിൽ കടന്ന് പോകുന്ന വെറും സാധാരണ ദിവസങ്ങളിൽ വന്നുപോകുന്ന ഒരു പൂറുമാത്രമായിട്ടേ ഞാനുമുള്ളൂ അല്ലേ?"

രഞ്ജിനിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ വേദന നിഴലിച്ചു. കണ്ണുകളിൽ ചുടുനീർ ഊറിക്കൂടി നിന്നു. മൂക്കിന്റെ മനോഹരമായ തിളങ്ങുന്ന തുമ്പ് ചുവന്നു വിറച്ചു. കവിളുകളിൽ കാർമുകിൽ പടർന്നത് പോലെ വിഷാദം നിഴലിച്ചു.

അവളൊരു കാമക്കൊതി വ്യാപിപ്പിക്കുന്ന മായാ സൗന്ദര്യമായി അവന്റെ മുന്നിൽ വല്ലാത്ത സൗന്ദര്യത്തോടെ വാടിത്തളർന്നു