Chapter Title : കളിയാട്ടങ്ങൾ 2 [ലസ്റ്റർ]

തിരിഞ്ഞു.

"രഞ്ജു, ഞാനെന്നാ വാഹിദിന്റെ കൂടെ പോയേക്കാം. ഏതായാലും കെട്യോൻ പൊട്ടൻ ഉടനെ വരുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. നിങ്ങളെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാതെ ഈ കൊരങ്ങൻ ഡ്രോപ്പ് ചെയ്തോളും."

അതുകേട്ടപ്പോൾ രഞ്ജിനിയുടെ മുഖം ഒന്നുകൂടി മങ്ങി. അവൾ ചെറിയൊരു നിരാശ കലർന്നത് പോലെ രമ്യയെ നോക്കി. രമ്യയ്ക്ക് കാര്യം മനസ്സിലാവുകയും ചെയ്തു. രഞ്ജിനിയെ ഒന്ന് ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി അവൾ വാഹിദിന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു.

"എടാ, ഈ ഫ്രൈഡേ നൈറ്റ്‌ ജോലി കഴിഞ്ഞു നമുക്ക് രഞ്ജുന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാം. ഫ്രൈഡേ ആഫ്റ്റർനൂൺ എന്റെ പുള്ളിക്കാരാനും അമേരിക്കയ്ക്ക് പോകും. രണ്ടുദിവസം ഓഫ് അല്ലേ. നമുക്ക് രഞ്ജുവിന്റെ വീട്ടിൽ ക്യാമ്പ് ചെയ്യാം, എന്തേ.?"

രഞ്ജിനി നന്ദിയോടെ രമ്യയെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കടപ്പാടിന്റ ഭാവം നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത് രമ്യയ്ക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ സാധിച്ചു. രമ്യ വാഹിദിനെ നോക്കി കണ്ണുകൊണ്ട് ഓക്കേ അല്ലേ എന്ന് ചോദിച്ചു.

"ഓഹ്, അതിനെന്താ. നീ കൂടിയുണ്ടെങ്കിൽ എനിക്ക് ആ ചമ്മലൊന്നു മാറിക്കിട്ടുമല്ലോ. നമുക്ക് പോകാം."

വാഹിദ് സമ്മതം പറഞ്ഞു. രഞ്ജിനിയും രമ്യയും പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചു. രഞ്ജിനി വളരെ ആഹ്ലാദവതിയായി. അവൾ കാറിനുള്ളിലേക്ക് കയറി വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തിട്ട് വാഹിദിനു നേരെ തിരിഞ്ഞു.

"രമ്യ ഇല്ലെങ്കിൽ വാഹിദിനു എന്റെ വീട്ടിൽ വരാൻ പറ്റില്ല അല്ലേ. ഓഹ്, നമ്മളൊക്കെ ഇച്ചിരി പ്രായം കൂടിപ്പോയില്ലേ, അതാവും വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചിട്ടും കൂടെവരാൻ അത്ര വലിയ തിടുക്കമൊന്നും കാണാത്തത്, അല്ലേ രമ്യ.?"

"ഹേയ്.. എന്റെ ചെക്കൻ മുത്താണ്.അവൻ ആളുകളെ അങ്ങിനെ രണ്ടു കണ്ണിട്ടു നോക്കിക്കാണുന്ന ആളൊന്നും അല്ല. അല്ലേടാ വാഹിദ്. അധികം പരിചയം ഇല്ലാത്തവരോട് കൂടുതൽ ഇടപഴകുന്ന സ്വഭാവം ഇല്ലാത്ത പുള്ളിയാ. അല്ലേലും, ഈ ഓഫീസിൽ നിങ്ങളെക്കാൾ ചെറുപ്പം ഏതു പെണ്ണിനാണ്, അല്ലേ വാഹിദ്.?"

"ആ പറഞ്ഞത് സത്യം. സിനിമയിലോക്കെയേ ഇതുപോലെ ആകർഷണവും വശ്യതയുമുള്ള സ്ത്രീകളെ കണ്ടിട്ടുള്ളൂ. നാൽപ്പത്തഞ്ചു കഴിഞ്ഞതാണെന്ന് കണ്ടാലേ തോന്നില്ല."

വാഹിദ് രഞ്ജിനിയെ ഒന്ന് ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി തമാശയായി അവളുടെ പ്രായം എടുത്തു പറഞ്ഞു. രമ്യ ചെറുതായി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. രഞ്ജിനി ദേഷ്യത്തോടെ വാഹിദിനെ നോക്കി.

"എടാ മിസ്റ്റർ മാന്യാ.. എനിക്കേ, മുപ്പത്താറു വയസ്സേ ആയിട്ടുള്ളൂ. വല്യ