Chapter Title : കളിയാട്ടങ്ങൾ 2 [ലസ്റ്റർ]

ലിപ്സ്റ്റിക് തേച്ച് ചുവപ്പിച്ച ചുണ്ടുകൾ കാണുമ്പോൾ വാഹിദിനു ആരോചകം തോന്നും. മനഃപൂർവ്വം ആളുകളുടെ ശ്രദ്ധകിട്ടാൻ സൗന്ദര്യം പ്രദർശിപ്പിക്കാനായി ചമഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത് പോലെ ആ ചുവപ്പു നിറം മാത്രം അവരുടെ മുഖത്ത് മുഴച്ചു നിൽക്കുന്നത് പോലെ തോന്നിക്കും.

അവർക്ക് കളിക്കാൻ മുട്ടിയിട്ടുണ്ട് എന്നാണ് രമ്യ വിരൽ വായിലിട്ടു കാണിച്ചത്, വാഹിദിനു കാര്യം മനസ്സിലായി. രഞ്ജിനി വാഹിദിന്റെ അരികിൽ കമ്പ്യൂട്ടർ ടേബിളിൽ തന്റെ ഒതുങ്ങിയ ചന്തി ചാരി മാറിൽ കൈകെട്ടി നിന്നു. കൈകൾക്ക് മുകളിൽ മുലയുടെ മേൽഭാഗത്തിന്റെ സ്വർണ്ണ നിറമുള്ള മാംസം പുറത്തേക്ക് മുഴച്ചു തള്ളിവന്നു.

"അപ്പൊ.. എങ്ങനുണ്ട് വാഹിദ് ഞങ്ങടെ സ്ഥാപനത്തിലെ ജീവിതം?"

മുഖം അല്പം ചരിച്ചു അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് വശ്യമായ പുഞ്ചിരിയോടെ രഞ്ജിനി ചോദിച്ചു. മുഖം ചാരിച്ചപ്പോൾ വ്യക്തമായ വെളുത്തു മിനുത്ത അവളുടെ വിശാലമായ പിൻകഴുത്തിന്റെ നഗ്നതയിലേക്ക് അറിയാതെ വാഹിദ് നോക്കിപ്പോയി. അത് മനസ്സിലായ രഞ്ജിനിയുടെ കവിൾ ചുവന്നു.

"കുഴപ്പമില്ല മാഡം. എല്ലാം ഓക്കേയാണ്."

അവൻ ഭാവ്യതയോടെ പറഞ്ഞു. രഞ്ജിനി കണ്ണുകൾ ഉയർത്തി അവന്റെ കസേരയുടെ പിന്നിൽ നിൽക്കുന്ന രമ്യയെ ഒന്ന് നോക്കി.രണ്ടുപേരും അർത്ഥഗർഭമായി പുഞ്ചിരിച്ചു.

"വാഹിദിനു ഈ സ്ഥാപനം അത്ര ഇമ്പോർട്ടന്റ് ഒന്നുമായിരിക്കില്ല. ഐ നോ വെൽ എബൌട്ട് യു. രമ്യ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് നിനക്ക് ജോലിക്കൊരു പഞ്ഞവും ഇല്ലാത്ത ആളാണെന്നും വലിയൊരു കമ്പനിയുടെ പാർട്ണർഷിപ്പ് കളഞ്ഞിട്ട് വന്നതാണെന്നും. പിന്നെ ദുബായ്നഗരത്തിൽ കിടന്ന് വിലസിയിട്ട് വന്ന വീര കഥകളും."

രഞ്ജിനി ഗൂഢമായ പുഞ്ചിരിയോടെയാണ് അവസാന വാക്യം പറഞ്ഞു നിർത്തിയത്. രമ്യയുമായി ഇവൾ വളരെ വിശദമായി സംസാരിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും തന്നെ കുറിച്ച് എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ചോദിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്നും വാഹിദിനു മനസ്സിലായി. അവൻ ചെറുതായി ചൂളിയെന്ന് തന്നെ പറയാം.

"അങ്ങനെയൊന്നൂല്ല മാഡം. അത്യാവശ്യം ജീവിച്ചുപോകാനുള്ള ജോലികളുണ്ട്. ഇതൊക്കെ പോലെയുള്ള കുറച്ച് കമ്പനികൾക്ക് വേണ്ടി ഓഡിറ്റിങ്ങും മറ്റും ചെയ്ത് കഴിഞ്ഞു പോകുന്നു. അത്രേയുള്ളൂ."

"കമോൺ വാഹിദ്.. ഇതൊരു ഐടി സ്ഥാപനമാണ്. പഴഞ്ചൻ സർക്കാർ ഓഫീസ് അല്ല. ഈ മാഡം വിളി പരമ ബോറാണ് കേട്ടോ. ഇവിടെ എല്ലാരും എല്ലാവരെയും പേരാണ് വിളിക്കുന്നത്. കോൾ മി രഞ്ജിനി ഓർ രഞ്ജു."

വാഹിദ് പുഞ്ചിരിയോടെ അവരെ നോക്കി