Chapter Title : കള്ളനും കാമിനിമാരും 17 [Prince]

ലഭിച്ചതും, രവി അരക്കെട്ട് അമർത്തിയതും ഒപ്പം. പഴപ്പിലാചക്കയുടെ ചുളയിലേക്ക് വിരൽ കയറുന്ന ലാഘവത്തോടെ രവിയുടെ സാധനം ഉള്ളിലെത്തി. പിന്നെ അവിടെ നടന്നത് ഉശിരൻ അടിയായിരുന്നു.

നിമിഷങ്ങൾ അതിവേഗം മിനിറ്റുകൾക്ക് വഴിമാറി. ജനലിലൂടെ അകത്തേക്ക് കയറുന്ന തണുത്ത കാറ്റിലും ഇരുവരും വിയർത്ത് കുളിച്ചു. ലക്ഷ്മിയിൽ രതിമൂർച്ഛയുടെ ലക്ഷണങ്ങൾ കണ്ടതോടെ രവി അടി നിർത്തി, കണയെ ഊരിയതും, ലക്ഷ്മി ചോദ്യരൂപേണേ രവിയെ നോക്കി.

"ഒന്ന് മലർന്ന് കിടക്കൂ...." രവി പറഞ്ഞത് എന്തിനെന്ന് അവർക്ക് ബോധ്യമായി. തളർച്ചയിലും അവർ മലർന്നു. രവി തൻ്റെ നഗ്ന ശരീരം അവരുടെ നഗ്നതയിൽ ചേർത്തത്, ഇരു തുടകളും അകറ്റി, അവർ രവിയുടെ കൊലകൊമ്പനെ കുഴഞ്ഞ യോനിയിലേക്ക് എടുത്ത് വച്ചു. നെറ്റിയിലും കണ്ണുകളിലും ചുംബിച്ചും, ചുണ്ടുകൾ മാറിമാറി കുടിച്ചും രവി അരക്കെട്ട് ഉയർത്തിത്താഴ്ത്തി. സുഖം ഉച്ചിയിലേക്ക് ഊർന്നിറങ്ങിയപ്പോൾ, ലക്ഷ്മി രവിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.

"ആഹ്... ഹെന്തൊരു അടിയാണ്... എന്നെ സുഖിപ്പിച്ച് കൊല്ലുമോ എൻ്റെ ചെക്കൻ..." അവരും അരക്കെട്ട് ഉയർത്തി.

"ഹില്ല... സുഖിപ്പിച്ച് കടത്തും.... എന്നെന്നും ഓർക്കണം ഈ ദിവസം... പിന്നെ എന്നെ..." രവിയുടെ ചലനം അതിവേഗത്തിൽ ആയി.

"എനിക്ക് മറക്കാൻ കഴിയില്ല ഈ ദിവസം... ജീവിതത്തിൽ ആദ്യായിട്ടാ ഇങ്ങനെ സുഖിക്കുന്നത്... " അവർ കിതച്ചു. രവിയെ വരിഞ്ഞ് മുറുക്കാൻ തുടങ്ങിയതിൽനിന്നും അവർ രതിമൂർച്ഛയിലേക്ക് നീങ്ങുന്നുവെന്ന് രവി മനസ്സിലാക്കി. വലതുകൈ അവരുടെ കഴുത്തിന് താഴേകൂടെ ഇട്ട്, ഇടതുകൈകൊണ്ട് ഇരു മുലകളും കശക്കി രവി അവരുടെ രതിമൂർച്ഛ വേഗത്തിൽ ആക്കാൻ ശ്രമിച്ചു...

നീണ്ട ഞെരുക്കം...

അതിവേഗത്തിലുള്ള ശ്വാസോശ്വാസം...

അരക്കെട്ടിനെ തുടർച്ചയായി ഉയർത്തൽ...

പിന്നെ സെക്കൻ്റുകൾ നീണ്ടുനിന്ന വിറയൽ..

രവിയുടെ പുറത്ത് അവരുടെ വിരലുകളുടെ ക്ഷതങ്ങൾ. അവർ ഏറെ ആഗ്രഹിച്ച രതിമൂർച്ഛ സംഭവിച്ചുവെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ രവിയിൽ വൈകാതെ വിസ്ഫോടനം നടന്നു. കണയിൽനിന്നും പാൽഗുണ്ടകൾ തുടരെത്തുടരെ ലക്ഷ്മിയുടെ യോനിയിൽ പതിച്ചു. അവസാനത്തെ അടിയും നിർവഹിച്ച്, രവി അവരിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. പിന്നെ എപ്പോഴോ എണീറ്റ് വസ്ത്രം ധരിച്ച് രവി സ്ഥലം വിട്ടു.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ദേവിയുടെ ഏട്ടനെ വിദഗ്ദ്ധ ചികിത്സയ്ക്കായി കുറച്ച് ദൂരെയുള്ള ഒരു മനയിലെ പാരമ്പര്യ വൈദ്യനും പ്രശസ്തനുമായ തിരുമേനിയെ കാണിക്കാൻ കൊണ്ടുപോയി. സ്ത്രീകളെ കൂടെ കൂട്ടേണ്ടതില്ല എന്നതിനാൽ, രവിയും രാഘവനും കൂടെ പോയി. വേണമെങ്കിൽ രാഘവന് അവിടെ നിൽക്കാം, പക്ഷേ രവിക്ക് തിരികെ പോരാം. ഇതായിരുന്നു ദേവിയുടെ തിട്ടൂരം.

വൈകീട്ട് ഏതാണ്ട് നാല് മണിയോടെ രവി തിരിച്ച് കോവിലകത്ത് എത്തി. ഇന്ന് രാത്രി സുഖമായി ഉറങ്ങണം. രവി