Chapter Title : കല്ല്യാണപെണ്ണ് 7 [ജംഗിള് ബോയ്സ്]

നോക്കുന്ന ഷൈനിയോട് കരുണാകരന്‍: വേണ്ടെങ്കില്‍ വേണ്ട. തറവാട്ടില്‍ പിറന്ന് പെണ്‍കുട്ടികള്‍ക്ക് ഇങ്ങനെത്തെ രീതിയില്‍ പൊരുത്തപെടാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടായിരിക്കും. ഓക്കെ ഷൈനി. താന്‍ തന്ന പണം തിരിച്ചു തരാം ഞെട്ടലോടെ ഷൈനി: മാഷേ അങ്ങനെയുടുത്താല്‍ പുറത്ത് നിന്ന് വല്ലവരും കണ്ടാല്‍ എന്ത് വിചാരിക്കും. കരുണാകരന്‍: ഇവിടെയുള്ള കുട്ടികള് അഞ്ച് മുതല്‍ ഒമ്പത് വയസുവരെയുള്ളവരാ. പിന്നെ ഞാനും അബൂബക്കര്‍ ഹാജിയും സ്‌കൂള്‍ മാനേജര്‍ മുസ്തഫയുമാണ്. ഷൈനി: പുറമെ നിന്ന് വല്ലവരും കണ്ടാല്‍ കരുണാകരന്‍: നമ്മുടെ വയറ് മറ്റുള്ളവര്‍ കാണുന്നതില്‍ എന്താ ഇത്ര ഉള്ളത്. ബുദ്ധിമുട്ടാണെങ്കില് ടീച്ചറ് വീട്ടില്‍ നിന്ന് വരുമ്പോള്‍ തന്നെ ഇങ്ങനെയുടുക്കേണ്ട. ഓഫീസ് മുറിയില്‍ ചെന്നുടുക്കാലോ. അല്ലെങ്കില്‍ ദേ (എന്നു പറഞ്ഞു തന്റെ ഓഫീസ് മുറിയുടെ ഇടത്തേ ഭാഗത്ത് ചൂണ്ടികൊണ്ട്) ആ മുറിയില്‍ ചെന്ന് ഉടുക്കാം. എന്താ സമ്മതമാണോ..? ഒന്നാലോചിച്ചുകൊണ്ട് ഷൈനി: ഞാന്‍ ഈ ചെയ്യുന്നത് ആരെങ്കിലും അറിഞ്ഞാല്‍ ഇതുകേട്ട് വായയില്‍ അവശേഷിക്കുന്ന പല്ലുമായി പൊട്ടി ചിരിക്കുന്ന കരുണാകരന്‍ മാഷ്. ഇതുകേട്ട് ചമ്മലോടെ ഷൈനി: എനിക്ക് സമ്മതമാണ്. ചിരിനിര്‍ത്തി കരുണാകരന്‍: ഉം. അങ്ങനെയെങ്കില്‍ ഷൈനി ആ മുറിയില്‍ പോയി സാരി അഴിച്ച് പറഞ്ഞ പോലെ ഉടുത്തോളൂ. ഇതുകേട്ട് കസേരയില്‍നിന്ന് എഴുന്നേല്‍ക്കുന്ന ഷൈനിയോട് കരുണാകരന്‍: ഷൈനി ഷെഡ്ഡി ഉടുക്കാറില്ലേ...? ഇതുകേട്ട് ഞെട്ടലോടെ കരുണാകരനെ നോക്കി തലയാട്ടുന്ന ഷൈനിയോട് കരുണാകരന്‍: അതിന് കണക്കാക്കി പാവാട കെട്ടണം. അതിനെ ചുറ്റിവേണം സാരിയുടുക്കാന്‍ അങ്ങനെയായലേ പൊക്കിളും അടിവയറും കാണാന്‍ പറ്റുകയുള്ളൂ. ഇതുകേട്ട് നാണിക്കണോ, പേടിക്കണോ എന്നറിയാതെ അവിടെനിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് തൊട്ടടുത്ത മുറിയിലേക്ക് പോയി കതകടച്ചു ലൈറ്റിട്ടു അവള്‍ സാരി അഴിച്ചു. എന്താണ് നടക്കുന്നത് അവള്‍ ആലോചിച്ചു. ഇവിടെ എന്താ ഇങ്ങനെ..? കരുണാകരന്‍ മാഷ് പ്രായമായതാണ്. പിന്നെ ഹാജിയാര് അയാളെ താന്‍ കണ്ടിട്ടുമില്ല. കിളവന്‍മാര്‍ക്ക് വയറ് കണ്ട് ആസ്വദിക്കാനാണോ ഇങ്ങനെയുള്ള തീരുമാനം വെച്ചത്. വെറുതെയല്ല ടീച്ചര്‍മാര്‍ അധികവും നില്‍ക്കാതെ പോയത്. പക്ഷെ താന്‍