Chapter Title : കല്യാണത്തിലൂടെ ശാപമോക്ഷം [Revised and Extended] [kkwriter 2024]

പോകുന്നില്ല. നമ്മൾ എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കും. ലോകത്തെ ബോധ്യപ്പെടുത്തേണ്ട കാര്യം നമുക്കില്ല. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ തുടർച്ചയായ ദുരന്തങ്ങളും വെല്ലുവിളികളും വന്നപ്പോൾ നമ്മളെ മാനസികമായി തകർക്കാനും, താഴ്ത്താനും, അവരുടെ ചൊൽപ്പടിയ്ക്ക് കൊണ്ടുപോകാനും ആയിരുന്നു എല്ലാവരും ശ്രമിച്ചത്. എല്ലാം നേരിട്ടാണ്‌ നമ്മൾ ഇത്രയും ജീവിച്ചത്. എല്ലാം നേടിയത്. നമ്മൾ ജീവിച്ചതു മുഴുവൻ നമ്മുടെ മകൻ അരുണിനു വേണ്ടിയാണ്‌. അവന്റെ സന്തോഷത്തിനു വേണ്ടിയാണ്‌. നിങ്ങൾ ഇവിടെത്തന്നെ ഉണ്ടാകും. എന്റെ കൂടെത്തന്നെ. നമ്മൾ ഇതുപോലെ ജീവിക്കും. നിങ്ങൾ പോയാൽ ഞാനും നിങ്ങളോടൊപ്പം വരും. അരുൺ എന്റെയും കൂടെ മകൻ അല്ലെ? അവന്റെ കുട്ടിയുടെ മുത്തശ്ശിയാകാൻ ഞാനും വേണ്ടെ?

മാലിനി ഒരു കരച്ചിലോടേ ഓപ്പോളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു തേങ്ങിക്കരഞ്ഞു.

ഓപ്പോൾ മാലിനിയുടെ പുറം തലോടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഓപ്പോളുടെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞൊഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

രണ്ടുപേരുടെയും കരച്ചിൽ അടങ്ങാൻ സമയമെടുത്തു. തറവാടിന്റെ ശാപമോക്ഷം ഓർത്തപ്പോൾ രണ്ടുപേരുടെയും മനസ്സ് ശാന്തമായി.

ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ ഓപ്പോൾ - എവിടെ നമ്മുടെ മണവാളൻ? അത്രമാത്രം നീ എന്റെ കുഞ്ഞിനെ ക്ഷീണിപ്പിച്ചോ?

മാലിനി- ഒന്നു പോ ഓപ്പോളേ. മോൻ നല്ല ഉറക്കമാണ്‌. ഞാൻ ഉണർത്താതെ പോന്നു.

ഓപ്പോൾ- മോനോ? അരുൺ നിന്റെ ഭർത്താവാണ്‌ ഇപ്പോൾ!

മാലിനി- അവന്‌ ഞാൻ ഇപ്പോഴും അമ്മയാണെന്ന്. എന്നോട് അപ്പോഴും... അവനെ മോനേന്ന് തന്നെ വിളിക്കണം എന്നാണ്‌ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. അതാണ്‌ അവനിഷ്ടമത്രേ. എനിയ്ക്കും...

മാലിനി ചമ്മലോടെ ചുണ്ടുകടിച്ച്, തലകുനിച്ച്, പറഞ്ഞത് പൂർണ്ണമാക്കാതെ നിർത്തി.

മകൻ പണ്ണുമ്പോൾ, ‘മോനേ’ എന്ന് താൻ വിളിക്കുമ്പോഴെല്ലാം അവന്റെ കുണ്ണ തുടിതുടിക്കുന്നത് താൻ അറിഞ്ഞിരുന്നു എന്ന് ഓപ്പോളോട് പറയാൻ ആവില്ലല്ലൊ.

മകൻ‘അമ്മേ’ എന്ന് വിളിച്ച് തന്നിലേക്ക് കേറുമ്പോൾ തന്റെ തേൻ പൊട്ടിയൊഴുക്ക് കൂടുന്നതും പറയാൻ ആവില്ല.

ഓപ്പോൾക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി. മകന്‌ അമ്മയെ, അമ്മയായിത്തന്നെ ബന്ധപ്പെടണം എന്ന്. അതുപോലെ അമ്മയ്ക്ക് മകനെ മകനായിത്തന്നെ ബന്ധപ്പെടുന്നതാണ്‌ താല്പര്യം എന്നാണ്‌ ഇവൾ പറയാതെ പറയുന്നത്. അതാണ്‌ പ്രിയം എന്ന്. ആ മുഖത്തെ നാണവും രക്തച്ഛവിയും അത് വിളിച്ചുപറയുന്നുണ്ട്.

ഓപ്പോളുടെ ചുണ്ടിൽ പുഞ്ചിരിയൂറി. പക്ഷേ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. മാലിനിയുടെ കവിളിൽ ഒന്ന് തലോടി.

ഓപ്പോൾ- എന്നാൽ അമ്മ പോയി മോനെ ഉണർത്ത്. എന്നിട്ട് രണ്ടുപേരും