Chapter Title : കല്യാണത്തിലൂടെ ശാപമോക്ഷം [Revised and Extended] [kkwriter 2024]

അവന്റെ മുഖം മുഴുവൻ ഉമ്മകളാൽ മൂടി.

അവൻ അതു കാത്തിരുന്നതുപോലെ അവളുടെ മാറത്ത് അനുസരണയോടെ കിടന്നു.

പിന്നെ അവളുടെ തലക്കിരുവശവും കൈമുട്ടുകൾ കുത്തി, ആ കവിളുകൾ കൈക്കുമ്പിളിൽ എടുത്ത്, ഓപ്പോളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു,

അരുൺ- അമ്മേം ഓപ്പോളും എനിക്കെന്നും ഒരുപോലെയാണ്‌. പിന്നെ എന്റെ ഓപ്പോളിനെ ഞാൻ സ്വീകരിക്കാതിരിക്കുമോ?

ഓപ്പോൾ- എന്റെ പൊന്നുമോനേ... എത്രനാളായി ഞാൻ കാത്തിരിക്കുന്നു എന്നറിയാമോ? മാലിനിയിൽ നിന്ന് പിടിച്ചുവാങ്ങാനോ അവളെ വേദനിപ്പിക്കുന്ന ഒന്നും ചെയ്യാനോ എനിക്കാവില്ല. അതുകൊണ്ടാണ്‌ ഞാൻ എല്ലാം അടക്കിയത്.

അരുൺ- അമ്മ എന്നോടെല്ലാം പറഞ്ഞു. അമ്മക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. മനസ്സിലായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞപ്പോൾത്തന്നെ മേപ്പാടൻ തിരുമേനി അമ്മയോട് ഇത് പറഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷെ കൃത്യസമയം ആവാൻ അമ്മ കാത്തിരുന്നതാണ്‌. അമ്മയ്ക്കുള്ളതെല്ലാം ഓപ്പോളിന്റേതും അല്ലേ? അതിൽ ഞാൻ അല്ലേ പ്രധാനം? അപ്പോൾ ഞാനും ഓപ്പോളിന്റേതല്ലേ?

ഓപ്പോൾ- ഞാൻ നിന്റെ മാത്രമാണ്‌. നിന്റെ മാത്രം.

അരുൺ ആ ചുണ്ടുകളെ തന്റെ ചുണ്ടുകളാൽ മുദ്രവെച്ചു. ലോകം നിശ്ചലമായതുപോലെ ഓപ്പോൾക്ക് തോന്നി. ആദ്യരാത്രിയിൽ അമ്മ തന്നെ ഉമ്മ വച്ചതുപോലെ അരുണിന്‌ തോന്നി. ഇതും തന്റെ അമ്മയാണല്ലോ.

വാതിലിൽ മൃദുവായ ഒരു മുട്ടു കേട്ടു. അമ്മയാണെന്ന് അരുണിന്‌ മനസ്സിലായി. തന്നെ ഇവിടെക്ക് വിട്ടത് അമ്മയാണല്ലോ. ഓപ്പോളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ. തരളിതയാക്കാൻ. ഓപ്പോളെ ഒറ്റക്ക് വിടാതിരിക്കാൻ.

മാലിനി- അമ്മയും മകനും വന്നാൽ വല്ലതും കഴിച്ച് നമുക്ക് കാര്യത്തിലേക്ക് കടക്കാം. ഹിഹിഹി.

ഓപ്പോൾ- ഭാര്യയും ഭർത്താവും പുതുമോടി ആഘീഷിക്കുമ്പോൾ കട്ടുറുമ്പായി വരുന്ന എന്റെ മാലുക്കുട്ടി.

മാലിനി- ആ ഭർത്താവ് കാരണം നടു അനക്കാൻ വയ്യാതായ, വയറ്റിലുള്ള, ഒരു പാവം കട്ടുറുമ്പ്. ഹഹഹ.

അരുൺ- എന്നാൽ ആ പാവം കട്ടുറുമ്പും ഇങ്ങുവാ. ഇന്നിവിടെ കിടക്കാം.

ഓപ്പോൾ- അതു നല്ലതാണല്ലോ മാലുക്കുട്ടി. നമുക്ക് മൂന്നുപേർക്കും ഇനിമുതൽ ഇവിടെയോ നിങ്ങളുടെ മുറിയിലോ കിടക്കാം. അതു മതി.

മാലിനി- അതുവേണ്ട ഓപ്പോളെ. ഇന്നു നിങ്ങളുടെ ശാന്തിമുഹൂർത്തം ആണ്‌. ഞാൻ ഞങ്ങളുടെ മുറിയിൽ കിടന്നോളാം.

ഓപ്പോൾ- ഇനിയെന്ത് ഞങ്ങളുടെ മുറിയും നിങ്ങളുടെ മുറിയും? നമ്മുടെ മുറി മതി.

മാലിനി- നാളെ മുതൽ നമുക്ക് നോക്കാം ഓപ്പോളേ. ഇന്നു വേണ്ട. പ്ലീസ്.

ഓപ്പോൾ-