Chapter Title : കല്യാണി - 11 [മാസ്റ്റര്]
അറിഞ്ഞപ്പോള് നമ്പൂതിരിയുടെ സിരകള് തുടിച്ചു. നല്ല പരുവം പ്രായത്തിലുള്ള പെണ്കുട്ടികള് അപ്പോള് ഇവിടെയുണ്ട്. അയാളുടെ മുഴുത്ത ലിംഗം ഒന്നിളകി.
“അവര് എന്ത് കാഴ്ചയാണ് കണ്ടത്?”
“രാത്രി തുറന്നിട്ട ജനലിലൂടെ എന്തോ തീഗോളമോ മറ്റോ..”
“ഓഹോ..അങ്ങനെ ഒരു കാഴ്ച അവര് കണ്ടോ? എങ്കില് മോഹനന്റെ സംശയത്തില് കഴമ്പുണ്ട്..അതെപ്പറ്റി വിശദമായി ഒന്ന് പറയാമോ?”
“വിശദമായി അറിയണമെങ്കില് അവരോട് തന്നെ ചോദിക്കണം..”
അത് കേട്ടപ്പോള് നമ്പൂതിരിയുടെ ഉള്ളം കുളിര്ത്തു. രോഗി ആശിച്ചതും വൈദ്യന് കല്പ്പിച്ചതും പാല് എന്ന അവസ്ഥയില് ആയിരുന്നു അയാള്. പക്ഷെ അത് പുറമേ കാണിക്കാതെ അല്പനേരം ഗൌരവത്തില് കണ്ണടച്ച് അയാള് ഇരുന്നു.
“എനിക്ക് അവരില് ഒരാളെ കണ്ടു സംസാരിക്കണം; ഇന്നുതന്നെ. രണ്ടുപേരില് ഒരാള് ഇപ്പോള് മാസമുറയുടെ അശുദ്ധിയില് ആണ്. മറ്റേ ആളെ എന്റെ അടുക്കലേക്ക് അയയ്ക്കുക. അയയ്ക്കുന്ന വിവരം മറ്റാരോടും പറയരുത്..ഞാന് രഹസ്യമാക്കി വയ്ക്കാന് പറയുന്ന എന്തും ഈ ദുരാത്മാവിനെ തളയ്ക്കുന്ന സമയം വരെ രഹസ്യമായിത്തന്നെ സൂക്ഷിക്കാന് പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കണം”
അല്പസമയത്തെ ധ്യാനതുല്യമായ ഇരിപ്പിന് ശേഷം നമ്പൂതിരി പറഞ്ഞു.
മോഹനന് അത്ഭുതത്തോടെ അയാളെ നോക്കി. രോഹിണി ആര്ത്തവം കാരണം തറവാടിനു പുറത്തുള്ള പത്തായപ്പുരയില് ആണ് എന്നവന് അറിയാമായിരുന്നതാണ് അത്ഭുതത്തിന് കാരണം ആയത്. ആ വിവരം ദിവ്യദൃഷ്ടിയില് അദ്ദേഹം മനസിലാക്കിയിരിക്കുന്നു.
“അങ്ങ് പറയുന്നത് പോലെ തന്നെ ഞാന് ചെയ്തോളാം..ശ്രീലക്ഷ്മിയെ എപ്പോഴാണ് ഇങ്ങോട്ട് അയയ്ക്കേണ്ടത്?” മോഹനന് ചോദിച്ചു.
“അത്താഴം കഴിഞ്ഞ ശേഷം..ഏഴാം യാമത്തിന്റെ മധ്യത്തില്..അതായത് പത്തര മണിക്ക് ആ കുട്ടി ഇവിടെ ഉണ്ടാകണം..എട്ടാം യാമത്തിന്റെ പ്രാരംഭത്തില് അവള്ക്ക് തിരികെ പോകാം..” മനസ്സില് കണക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ട് നമ്പൂതിരി പറഞ്ഞു.
“അവള്ക്ക് തനിയെ വരാന് പേടിയോ മറ്റോ ഉണ്ടെങ്കില്...” മോഹനന് സംശയത്തോടെ അയാളെ നോക്കി.
“നിങ്ങള് എല്ലാവരുടെയും പൂര്ണ്ണ സഹരണം ഉണ്ടായാല് നമുക്ക് എത്രയും വേഗം ഈ പ്രശ്നം പരിഹരിക്കാന് സാധിക്കും. അല്ലെങ്കില് സമയം നീളും..എനിക്ക് ഒരാഴ്ചയില് അധികം സമയം ഇതിനായി മാറ്റി വയ്ക്കാന് ഇല്ലതാനും..ഇതിനു ശേഷം വടക്കൊരു ഇല്ലത്ത് എനിക്ക് ഒന്നര മാസത്തെ പൂജാദി കര്മ്മങ്ങള് ഉണ്ട്..അതിനു പോയെ പറ്റൂ...അതുകൊണ്ട് കാര്യങ്ങള് പറയേണ്ട പോലെ പറഞ്ഞു മനസിലാക്കുക..പിന്നെ..എന്നെ കാണാന് വരുന്നവര്ക്ക് യാതൊരു ഭയത്തിന്റെയും ആവശ്യമില്ല.
💬 Comments
View all comments