Chapter Title : കല്യാണി - 9

മറ്റു രണ്ടുമൂന്നു പെണ്‍കുട്ടികളും കൂടി ഇലയപ്പം കഴിക്കുകയാണ്. ശ്രീദേവിയെ കണ്ടപ്പോള്‍ അമ്പിളിയുടെ മുഖം കറുത്തു. അവള്‍ ശ്രീദേവിക്ക് എതിരെയുള്ള കസേരയില്‍ ഇരുന്നുകൊണ്ട് ഇഡ്ഡലി പാത്രത്തിലേക്ക് വിളമ്പി. എന്നും രണ്ടുമൂന്നുതരം പലഹാരങ്ങള്‍ രാവിലെ പനയന്നൂര്‍ തറവാട്ടിലെ പതിവാണ്.

“പൂച്ച പാല് കുടിക്കുന്നത് പോലാ ഓരോരുത്തര് ഓരോന്ന് ചെയ്യുന്നത്..ആരും അറിയത്തില്ലെന്നാ വിചാരം”

ആരോടെന്നില്ലാതെ, എന്നാല്‍ ശ്രീദേവിയെ നോക്കി അമ്പിളി പറഞ്ഞു. അര്‍ഥം വച്ചുള്ള അവളുടെ ആ പറച്ചില്‍ ശ്രീദേവിയില്‍ ഞെട്ടല്‍ ഉളവാക്കി എങ്കിലും അവളത് പുറമേ കാണിച്ചില്ല.

“അമ്പിളി ചിറ്റമ്മ ഏത് പൂച്ചയുടെ കാര്യമാ പറഞ്ഞത്” ശ്രീദേവി ചോദിച്ചു.

“ഉം..കുറെ ഉണ്ട്..കള്ളപ്പൂച്ചകള്‍.. പക്ഷെ ആരും അറിയുന്നില്ലെന്ന് കരുതി ഒരുത്തരും  നടക്കണ്ട”

അമ്പിളിക്ക് അവളുടെ സൌന്ദര്യം കാണുന്തോറും പകയും ദേഷ്യവും കൂടിവന്നു. ഈ അലവലാതി സ്ത്രീ എന്തോ കണ്ടു എന്ന് ശ്രീദേവിക്ക് ഉറപ്പായി. ഇന്നലെ താനും അച്ഛനും കൂടി കിടക്കുന്നത് ഈ നശൂലം കണ്ടിട്ടുണ്ടാകുമോ ആവോ? കണ്ടാലും തനിക്കൊരു ചുക്കുമില്ല. വേറെ ആരുമല്ല, ഈ തറവാടിന്റെ കാരണവരുടെ കൂടെയാണ് താന്‍ കിടന്നത്. ഇവള് കൂടുതല്‍ കളിച്ചാല്‍ അച്ഛനോട് പറഞ്ഞ് ഇവളെ ഇവിടുന്നു പുകച്ചു ചാടിക്കും താന്‍.

“എന്തെങ്കിലും പറയാനുണ്ട് എങ്കില്‍ അത് നേരെ പറയേണ്ട ആളോട് നേരെ പറയണം. അല്ലാതെ ചില പരദൂഷണക്കാരി പെണ്ണുങ്ങളെപ്പോലെ വാലും തലയും ഇല്ലാതെ സംസാരിക്കരുത്...”

അമ്പിളിയുടെ സംസാരം കേട്ടുകൊണ്ടുവന്ന സാവിത്രി പറഞ്ഞു. ബലരാമന്റെ ഏറ്റവും ഇളയ സഹോദരിയാണ് സാവിത്രി. മഞ്ജുഷയുടെയും മുരുകന്റെയും അമ്മ. അവള്‍ക്ക് അമ്പിളിയെ കണ്ണെടുത്താല്‍ കണ്ടുകൂടാ. ആണുങ്ങളെ വലവീശിപ്പിടിക്കാന്‍ നടക്കുന്ന വേശ്യയെക്കാള്‍ അധപ്പതിച്ചവള്‍ ആണ് അമ്പിളി എന്ന് സാവിത്രിക്ക് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു.

“പറയേണ്ടവരോട്