Chapter Title : കല്യാണി - 9

പറയുന്നുണ്ട്..അപ്പൊ അറിയാം എല്ലാര്‍ക്കും” ദേഷ്യത്തോടെ അങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ടു അമ്പിളി പോയി.

“എന്താ പിള്ളേരെ..അവള്‍ ആരോടാ പറഞ്ഞത്” സാവിത്രി ശ്രീദേവിയെയും ഒപ്പം കഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന മറ്റു പെണ്‍കുട്ടികളോടുമായി ചോദിച്ചു.

“അറിയില്ല അമ്മായി..” ശ്രീദേവി അങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ട് എഴുന്നേറ്റ് പോയി കൈകഴുകി.

പുറത്തിറങ്ങിയ അമ്പിളി ബലരാമനെ തനിച്ചു കിട്ടാനായി തക്കം പാര്‍ത്തു. രാവിലെ അനുജന്മാരെ വിവിധ കൃഷിയിടങ്ങളിലേക്കും വിളവുകള്‍ വില്‍ക്കാനും നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ നല്‍കി അയയ്ക്കുന്ന ബാലരമാനെ ഒരകലം വിട്ടു നിന്നുകൊണ്ട് അവള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു. ഇന്ന് വല്യേട്ടന്‍ പുറത്ത് പോകുന്നില്ല എന്ന് അമ്പിളിക്ക് മനസിലായി. എങ്ങനെ പോകും; ഇന്നലെ രാത്രി മൊത്തം മരുമകളുടെ കൂടെ സുഖിച്ചു മദിച്ചതിന്റെ ക്ഷീണം കാണും. അവള്‍ ഉറങ്ങാന്‍ പോലും സമ്മതിച്ചു കാണില്ല; കഴപ്പി. അമ്പിളി പകയോടെ ഓര്‍ത്തു. അനുജന്മാരെ അയച്ച ശേഷം ബലരാമന്‍ പത്രം വായിക്കാനായി ഇരുന്നു. അമ്പിളി ക്ഷമയോടെ കാത്തു. ഏതാണ്ട് പത്തുമണി ആയപ്പോള്‍ ബലരാമന്‍ എഴുന്നേറ്റ് തൊടിയിലേക്ക്‌ ഇറങ്ങി. അയാള്‍ മെല്ലെ വീടിന്റെ പിന്നിലെത്തി വിശാലമായ പറമ്പിലേക്ക് നടന്നു.

സാധാരണ തെങ്ങിന്‍ പുരയിടങ്ങളിലും മറ്റു കൃഷി സ്ഥലങ്ങളിലും രാവിലെ പ്രാതലിനു ശേഷം പോകാറുള്ള ബലരാമന്‍, തലേ രാത്രിയിലെ ഭീകര സംഭവങ്ങള്‍ മൂലം അതെപ്പറ്റി ആലോചിക്കാന്‍ വേണ്ടി അന്ന് എങ്ങും പോകുന്നില്ലെന്ന് വച്ചു. ആരുടേയും ശല്യമില്ലാത്ത എവിടെങ്കിലും പോയിരിക്കാം എന്നയാള്‍ മനസില്‍ നിനച്ചുകൊണ്ട് പിന്നിലേക്ക് നടന്നു.  പറമ്പിന്റെ ഏറ്റവും പിന്നിലുള്ള കുളക്കരയില്‍ എത്തി മുകളിലത്തെ പടവില്‍ അയാള്‍ ഇരുന്നു. കിളികളുടെ കളകളാരവം അല്ലാതെ വേറെ യാതൊരു ശബ്ദവും അവിടെ കേള്‍ക്കാന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അയാള്‍ അവിടെയിരുന്നു ശുദ്ധവായു ശ്വസിച്ചുകൊണ്ട് മനസും ശരീരവും ശാന്തമാക്കി. എന്നിട്ട് മെല്ലെ