Chapter Title : കൺകെട്ട് [ആനീ]

സന്നാസി ജപിച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടതും വീണക്ക് അത്ഭുതമായി… അ പയ്യൻ അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ കുതിരവണ്ടി നിർത്തി…

“എന്താ ഇവിടെ നിർത്തിയത്”

തമിത തെല്ലും ഭയത്തോടെ ചോദിച്ചു…

“മേടം ഇനി മുതൽ ഇവരുടെ സ്ഥലമാണ്”

“ആരുടെ”??

“ആഘോരികൾ, ജപവും ധ്യാനവുമായി കഴിയുന്നവർ നമ്മൾ അവരുടെ സ്ഥലത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ ഇവിടെ അ കാണുന്ന മണിയടിച്ചു കൊണ്ട് പ്രാർത്ഥിക്കണം എന്നാലേ അകത്തേക്ക് പോകാൻ അനുവാദം കിട്ടുകയുള്ളു ”

“ഓക്കേ എങ്കിൽ നിങ്ങൾ പ്രാർത്ഥിച്ചിട്ട് വേഗം വാ”

“പെണ്ണുങ്ങൾ ഉണ്ടേൽ അവരാണ് മേടം ഇ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യണ്ടത്”

“മ്മ്മ് ഞാൻ ചെയ്യാം”

തമിത പതിയെ കുതിര വണ്ടിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി മണിക്ക് താഴെയെത്തി വിളക്ക് വെച്ചയിടത്തിൽ പ്രാർത്ഥിച്ചു പിന്നെ ഉയർത്തി കെട്ടിയ മണിയിൽ അവിടെ കണ്ട മരത്തടി സ്റ്റുളിൽ കയറി നിന്നു കൊണ്ട് അടിച്ചു…

“ണിം…..”

ഇതേ സമയം അവന്റെ ശ്രെദ്ധ അ സ്റ്റുളിൽ ആയിരുന്നു അത്ഭുതത്തോടെ അവൻ … അത് നോക്കുന്നതുകണ്ടുകൊണ്ടാവണം അവൾ ചെറുതായി നെറ്റി ചുളിച്ചു..

“എന്താ ഇങ്ങനെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കുന്നെ നീ സ്റ്റുളൊന്നും കണ്ടിട്ടില്ലേ ”

“ കണ്ടിട്ടുണ്ട് എന്നാലും……? നേരത്തെ ഇ സ്റ്റുൾ ഇവിടെ ഇല്ലായിരുന്നു”???

“അതെന്താ”???

“ആ”

“ അതിന് ചേച്ചി ഇവിടെ ഇറങ്ങിയിരുന്നോ”

തമിത ചോദിച്ചു…

“ഉവ്വ് അവർ ഇവിടെ നിന്നപ്പം ദേവന് ഏതോ ഒരു കാൾ വന്നു അയാൾ എന്റെ കുതിര വണ്ടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്നായിരുന്നു സംസാരിച്ചത്…
ആരോടോ തിരിച്ചു പോകാനൊക്കെ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു എങ്കിലും കൃഷ്ണ ചേച്ചി കേൾക്കാതെ പതിയെയായ്യിരിന്നു സംസാരം ”

അപ്പോൾ ദേവൻ അ സമയം തന്നെയാണ് വിളിച്ചതെന്ന് അവൾക്കുറപ്പായിരുന്നു തമിത ഒരു ദിർഗ്ഗനിശ്വാസം പുറപ്പെടിപ്പിച്ചു ..

‘എന്നിട്ട് അപ്പോൾ തന്നെ നിങ്ങൾ പുറപ്പെട്ടോ”

“ ഇല്ല മണി മുഴക്കാൻ തന്റെ ചേച്ചി പരമാവധി നോക്കിയെങ്കിലും നടന്നില്ല അവർക്ക് ഹൈറ്റ് കുറവായിരുന്നു പിന്നെ ദേവൻ വരാൻ വേണ്ടി കാക്കും പോലെ എനിക്ക് തോന്നി ”

“എന്നിട്ട് ”

“ പിന്നെ നടന്നത് എന്നെ അത്ഭുതപെടുത്തി മേടം എന്തോ പതുക്കെ പറഞ്ഞു പിറു പിറുത്തു എന്തോ ദേവനെ വിളിക്കും പോലെ എനിക്ക് തോന്നി അപ്പോൾ