കന്നിമാസത്തിലെ കേളീഗൃഹം

Kannimasathile Keligruham | Author : Mohika

കന്നിമാസത്തിന്റെ തണുപ്പ് ഗ്രാമത്തെ മൂടിയിരുന്നു. മഴയുടെ മണ്ണിന്റെ ഗന്ധം വായുവിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നു. മാധവൻ നായരുടെ പഴയ വീട്, പച്ചപ്പിന്റെ നടുവിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടു കിടക്കുന്നു. 75 വയസ്സിന്റെ ക്ഷീണം ശരീരത്തിലുണ്ടെങ്കിലും, മനസ്സ് ഇപ്പോഴും ഓർമകളുടെ തടവറയിലാണ്. ഭാര്യ സുമതി മരിച്ചിട്ട് 20 വർഷമായി. മക്കൾ എല്ലാം നഗരങ്ങളിൽ ജോലി ചെയ്തു, അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ മുങ്ങി.

മാധവൻ നായരുടെ ദിവസങ്ങൾ ഏകാന്തതയുടെ നിശബ്ദതയിൽ കഴിയുന്നു. സുമതിയുടെ ഓർമകൾ മാത്രമാണ് അയാളുടെ സഹവാസം – അവളുടെ പഴയ വസ്ത്രങ്ങൾ, മാക്സികൾ, അടിവസ്ത്രങ്ങൾ – എല്ലാം അയാൾ സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചിരുന്നു. രാത്രികളിൽ അവയെ തൊട്ട്, അവളുടെ സ്പർശം ഓർത്ത് അയാൾ കിടക്കാറുണ്ട്.

അങ്ങനെയിരിക്കെ, മൂത്ത മകന്റെ മകൾ മീര വരുന്നു. 22 വയസ്സിന്റെ യൗവനം, നഗരത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം, ചിരിയുടെ തിളക്കം. "മുത്തച്ഛാ, ഞാൻ ഒരാഴ്ച ഇവിടെ താമസിക്കാൻ വന്നതാ. അമ്മ പറഞ്ഞു, മുത്തച്ഛന് കുറച്ച് കമ്പനി വേണമെന്ന്," എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ വീട്ടിലേക്ക് കയറി. മാധവൻ നായരുടെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. ഏകാന്തതയുടെ ഇരുട്ടിൽ ഒരു വെളിച്ചം പോലെ അവൾ.

ആദ്യ ദിവസം: കണ്ടെത്തൽ
മീരയുടെ വരവോടെ വീട് ജീവനുണ്ടായി. അവൾ പഴയ ഫോട്ടോകൾ നോക്കി, മുത്തച്ഛനോട് കഥകൾ ചോദിച്ചു. ഉച്ചയ്ക്ക് ഭക്ഷണം കഴിച്ച ശേഷം, മീര മാധവൻ നായരുടെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു. "മുത്തച്ഛാ, ഞാൻ കുറച്ച് വസ്ത്രങ്ങൾ അലമാരയിൽ വെക്കട്ടെ?" എന്ന് ചോദിച്ച് അവൾ കട്ടിലിനടുത്തെത്തി.

അപ്പോഴാണ് അവൾ കാണുന്നത് – കട്ടിലിൽ ഒരു പഴയ മാക്സി, ബ്രാ, പാന്റി – എല്ലാം വിരിച്ചു കിടക്കുന്നു. അവയിൽ നിന്ന് പഴയ സോപ്പിന്റെ മണം വമിക്കുന്നു. മീരയുടെ മുഖം ചുവന്നു. "മുത്തച്ഛാ, ഇത്... ഇത് മുത്തശ്ശിയുടെതാണോ?" എന്ന് അവൾ ചോദിച്ചു, ശബ്ദം താഴ്ത്തി.
മാധവൻ നായർ നോക്കി, ഒരു നെടുവീർപ്പിട്ടു. "അതെ, മോളെ. സുമതിയുടെതാ. ഞാൻ... ഇടയ്ക്ക് ഇവയെ തൊട്ട് ഓർക്കാറുണ്ട്. ഏകാന്തതയിൽ... അത് ഒരു ആശ്വാസമാ." അയാളുടെ കണ്ണുകൾ നനഞ്ഞു. മീരയ്ക്ക് സഹതാപം തോന്നി. അവൾ അടുത്തിരുന്നു, അയാളുടെ കൈ പിടിച്ചു.

"മുത്തച്ഛാ, അതൊക്കെ സ്വാഭാവികമാ. പക്ഷെ... ഇങ്ങനെ വസ്ത്രങ്ങൾ... അതിന്റെ അർത്ഥമെന്താ?" അവൾ ചോദിച്ചു, ജിജ്ഞാസയോടെ.
സംസാരം ആരംഭിച്ചു. മാധവൻ നായർ പഴയ കാലത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു –

സുമതിയുമായുള്ള പ്രണയം, ലൈംഗികതയുടെ സൗന്ദര്യം. "മോളെ, ലൈംഗികത എന്നത് ശരീരത്തിന്റെ മാത്രമല്ല, മനസ്സിന്റെയും ആണ്. സുമതി എനിക്ക് എല്ലാമായിരുന്നു." മീരയ്ക്ക് അത് പുതിയതായിരുന്നു. നഗരത്തിലെ ജീവിതത്തിൽ അവൾ

ബോയ്ഫ്രണ്ടുകളുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷെ ഇതുപോലൊരു ആഴമുള്ള സംസാരം ആദ്യം. രാത്രി അവർ ചായ കുടിച്ചിരുന്നപ്പോൾ, സംസാരം കൂടുതൽ അടുപ്പമുള്ളതായി. "മുത്തച്ഛാ, നിങ്ങൾക്ക് ഇപ്പോഴും... അതിന്റെ ആവശ്യം തോന്നാറുണ്ടോ?" മീര ചോദിച്ചു, കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി.
"ഉണ്ട്, മോളെ. വയസ്സായാലും മനുഷ്യൻ മനുഷ്യനാണ്." അയാൾ പറഞ്ഞു. അവർ ചിരിച്ചു. ആ രാത്രി മീരയുടെ മനസ്സിൽ പുതിയ ചിന്തകൾ ഉണർന്നു.

സൂര്യന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം വീടിന്റെ ജനാലകളിലൂടെ ഒഴുകി വരുന്നു. മീര മുത്തച്ഛന്റെ മുറിയിലേക്ക്