Chapter Title : ❣️കണ്ണന്റെ അനുപമ 11❣️ [Kannan]

കൂടെ വിട്ടു. “എല്ലാം ചടങ്ങ് പോലെ തന്നെ നടക്കട്ടെ, അടുത്താഴ്ച ഞാനും എന്റെ മകനും വരുന്നുണ്ട് ഇവളെ കല്യാണം ആലോചിക്കാൻ “ ലച്ചു ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞ് അവരെ യാത്രയാക്കി. തൊട്ടടുത്ത ഞായറാഴ്ച ഞാനും ലച്ചുവും അച്ഛമ്മയും പെണ്ണ് കാണലിനായി ഒരുങ്ങിയിറങ്ങി.ആകെ മൂന്ന് കിലോമീറ്റർ ദൂരമേ ഒള്ളൂ അവരിപ്പോ താമസിക്കുന്ന വീട്ടിലേക്ക്.രാവിലെ പത്തു മണിയോടെ അവർ ഞങ്ങളെ സ്വീകരിച്ചു. എനിക്കും അമ്മുവിനും ചിരി അടക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.പക്ഷെ ലച്ചുവിനെ പേടിച് ഞങ്ങൾ നിയന്ത്രണം പാലിച്ചു ചായയും കൊണ്ട് വന്നപ്പോൾ പക്ഷെ ഞങളുടെ നിയന്ത്രണം വിട്ടു.ആർത്തു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അമ്മു നിലത്തേക്കിരുന്നു.രണ്ടിനും കണക്കിന് കിട്ടി അമ്മയുടെ അടുത്ത് നിന്ന്. “ആഹ് ഇത്ര ദുഷ്ടയായ അമ്മായിയമ്മയോടൊപ്പം ജീവിക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റൂല..ഐ ആം സോറി.. “ ലച്ചുവിന്റെ അമർത്തിയുള്ള നുള്ള് കിട്ടിയ ദേഷ്യത്തിൽ കൈ തടവി കൊണ്ട് അമ്മു എന്നോട് പറഞ്ഞു. “ഡീ നിന്നെ ഞാൻ.. ലച്ചു ചിരിയോടെ അവളുടെ നേരെ കൈയ്യോങ്ങി. “നിങ്ങളെത്ര പവൻ കൊടുക്കും ഇവൾക്ക്? ലച്ചു ഗൗരവത്തോടെ ചോദിക്കുന്നത് കേട്ട് ഞാനടക്കമുള്ളവർ ഞെട്ടി. “എന്തോന്നാ ലച്ചൂ ഈ പറയണേ..? ഞാൻ തടിച്ചിയുടെ കൈ പിടിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

“നീ മിണ്ടാതിരിക്ക്, നാട്ടുകാരെ കാണിക്കാൻ എന്തെങ്കിലും വേണ്ടേ ഇവർക്കാകെ ഒരു മോളല്ലേ ഒള്ളൂ “ ലച്ചുവിന്റെ സ്വരം കൂടുതൽ കടുത്തു തുടങ്ങിയതും അമ്മുവിന്റെ മുഖം മാറാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. “അതിപ്പോ തല്ക്കാലം ഒന്നിനും നിവർത്തിയില്ല.ഇത്തിരി സാവകാശം തന്നാൽ കഴിയന്ന പോലെ എന്തെങ്കിലും തരാം “ അവളുടെ അച്ഛൻ താഴ്മയായി പറഞ്ഞു. “സാവകാശം ഒന്നും പറ്റില്ല ഹേ. ഇവൾക്കിപ്പോ തന്നെ ഇരുപത്തഞ്ച് വയസായി.ഇനി വൈകിച്ചാൽ എങ്ങനെയാ.. “ ഉത്തരമില്ലാതെ അവർ പരസ്പരം നോക്കി. “ഇവരെക്കൊണ്ടൊന്നും നടക്കൂല ചെക്കാ.നീ ആ കാറിൽ ഉള്ള പെട്ടി എടുത്തോണ്ട് വന്നേ “ ലച്ചു ചിരിയോടെ എന്നോട് പറഞ്ഞു.ഞാനിത് പ്രതീക്ഷിച്ചതാണ്.പക്ഷെ ആ പെട്ടി കാറിൽ എടുത്ത് വെക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടില്ലായിരുന്നു. ലച്ചു ചിരിച്ചതോടെ ആശ്വാസത്തിന്റെ പുഞ്ചിരികൾ എല്ലാവരിലും വിടർന്നു.ഞാൻ എണീറ്റ് പോയി കാറിൽ നിന്ന് പെട്ടി എടുത്ത്കൊണ്ട് വന്ന് ലച്ചുവിനെ ഏൽപ്പിച്ചു “.ഇതൊക്കെ എന്റെ ആഭരണങ്ങളാണ്, അത്യാവശ്യം എല്ലാം ണ്ട്.എന്നായാലും ഇതിവൾക്കുള്ളതല്ലേ…? ലച്ചു