Chapter Title : ❣️കണ്ണന്റെ അനുപമ 9❣️ [Kannan]

നിക്കുവായിരുന്നു.ഞാൻ വന്നോളാം കണ്ണേട്ടൻ പറയുമ്പോഴേക്കും ഞാൻ വന്നോളാം.. "

"വാവേ ഇനി എന്തൊക്കെയാ നടക്കാന്ന് പറയാൻ പറ്റൂല.. എന്ത് വന്നാലും കുഞ്ഞു ഫേസ് ചെയ്തോണം.. !

അവളുടെ മുഖം കൈകളിൽ കോരിയെടുത്ത്‌ ആ നെറ്റിയിൽ ഉമ്മവെച്ചുകൊണ്ടത് പറയുമ്പോൾ എന്റെ ശബ്ദവും ഇടറിയിരുന്നു..

അവളെ വിട്ട് ഞാൻ റൂമിൽ നിന്നിറങ്ങി. മഴ അപ്പോഴും നിന്നിട്ടില്ല.ഞാൻ മഴയത്ത്‌ വണ്ടിയെടുത്ത് പോരുന്നത് കണ്ട് അച്ഛമ്മ എന്തൊക്കെയോ വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അതിന് ചെവി കൊടുക്കാതെ ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് വിട്ടു.അവിടെ എത്തിയപ്പോഴേക്കും ഞാനാകെ നനഞ്ഞൊട്ടിയിരുന്നു. എന്റ വരവ് കണ്ട് ലച്ചു ഉമ്മറത്തു നിന്നും അന്തം വിട്ട് നോക്കി. പിന്നെ അകത്തേക്കോടി തോർത്ത്‌ എടുത്ത് എന്റെ നേരെ ഓടി വന്നു.

"ഈ പെരും മഴ നനഞ്ഞു വരാൻ മാത്രം ഇവിടെ ആരേലും ചത്തോ ചെക്കാ.... "

എന്റെ തല തോർത്തി തരുന്നതിനിടെ ലച്ചു സ്വല്പം ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു...

ദിവസങ്ങളായി എന്റെ ഉള്ളിൽ അലയടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന മനോവിഷമവും കുറ്റബോധവും അതും കൂടിയായപ്പോൾ സകലസീമകളും ലംഘിച്ചുകൊണ്ട് കണ്ണുകളിലൂടെ പുറത്തേക്കൊഴുകി.അത് ലച്ചു കാണാതിരിക്കാൻ ഞാൻ മുഖം വെട്ടിച്ചുവെങ്കിലും അമ്മ ബലമായി എന്റെ മുഖം നേരെ പിടിച്ച് വെച്ച് എന്നെ നോക്കി..

"എന്താടാ.. എന്ത് പറ്റി..?

"ഹേയ് ഒന്നൂല്ല..

ഞാൻ കണ്ണ് തുടച്ചു കൊണ്ട് അമ്മയുടെ കവിളിൽ അമർത്തി ഉമ്മ വെച്ച് ചെറുതായി കടിച്ചു.ഇനി ഇത്തരം സന്ദർഭങ്ങൾ ജീവിതത്തിലുണ്ടാവുമോന്ന് യാതൊരു നിശ്ചയവും ഇല്ലാ.

"കാര്യം പറയാൻണ്ട് ഇവിടെ കെടന്ന് മോങ്ങിയ മോന്തക്ക് ഞാനൊന്ന് തരും !

ലച്ചു എന്റെ നേരെ കയ്യോങ്ങി..

"അമ്മേനോട് പറയെടാ... "

പിന്നെ എന്റെ നെറുകിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

"ഞാൻ പറയാം. പക്ഷെ എന്നെ തല്ലിയാലും കൊന്നാലും കൊഴപ്പല്ല പക്ഷെ എന്നോട് മിണ്ടാതിരിക്കൂലാന്ന് ലച്ചു വാക്ക് തരണം.. "

"ഓ ശരി. പക്ഷെ ചട്ടുകം പഴുപ്പിച്ച്
ഞാൻ ചന്തിക്ക് വെക്കും.
വല്ല കുരുത്തക്കേടും ഒപ്പിച്ചോ നാറി നീ....

ലച്ചു എന്റെ മുഖം പിടിച്ചുയർത്തി കണ്ണിലേക്കു നോക്കി.

ഞാൻ മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. ലച്ചു എന്നേം വലിച്ച് റൂമിലേക്ക് പോയി കട്ടിലിൽ ചാരി ഇരുന്ന് കാല് നീട്ടി. എന്നിട്ടെന്നേ മടിയിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു.