Chapter Title : കന്യകൻ 1 [Sorrow]

അവൾ വീണ്ടും ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി ആണികളുടെ അടി കൊള്ളാൻ എന്റെ ശവപ്പെട്ടി ഇനിയും ബാക്കി, ഈശ്വര ഇനി ഇവളെ ഞാൻ എങ്ങനെ വളക്കും നാട്ടുകാരെ കുറിച്ചുള്ള വേവലാതി എല്ലാം മാറിയപ്പോൾ ഉള്ളിലെ കോഴി വാലും പൊക്കി എഴുന്നേറ്റു ഇപ്പൊ നിന്ന് കൂവുന്നുണ്ട്.

ഞാൻ ചമ്മിയ ഒരു ചിരി ചിരിച്ചു കൊടുത്തു അല്ലാണ്ടെന്തു ചെയ്യാൻ. ഇപ്പൊ അരക്കൽ എല്ലാം കഴിഞ്ഞു അതെല്ലാം നീര് കെട്ടിക്കിടക്കുന്നിടത്തെല്ലാം തേച്ചു വാക്കുകയാണ് മരുന്നിനു നല്ല തണുപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു അതു തേച്ചിടതെല്ലാം തണുത്തപ്പോൾ ഞാൻ അറിഞ്ഞു പോലും ഇല്ലാതിരുന്ന ചെറിയ വേദന എല്ലാം കുറയുന്ന പോലെ നല്ല സുഖം

"എല്ലാരും നിനച്ചേ എന്റെ മരുന്നിന്റെ ഗുണമാണെന്നാ പക്ഷെ എനിക്കറിയില്ല നിന്റെ ദേഹത്തു ഒരു 3 മാസം കിടക്കാനുള്ള മുറിവും ഒടിവും എല്ലാം ഇരുന്താ അനാ അതില് ഇപ്പൊ പകുതിയും ഒരേ ഒരു ആഴ്ച്ചയിലെ മാറി അതാ ഞാൻ ചോദിച്ചേ മനുഷ്യൻ തന്നെ അല്ലെ എന്ന്"

"ഞാൻ മനുഷ്യൻ തന്നെയാ അതില് ഇപ്പൊ നിനക്ക് സംശയം വരാൻ എന്താ സാധ്യത,നിനക്കറിയില്ലേ ഇപ്പൊ...?"

"ഓ എനക്ക് അറിയാം. റൊമ്പ മനുഷ്യൻ താ "

അവൾ ഒരു ചെറു ചിരിയിൽ പറഞ്ഞു. ഇപ്പൊ മുഖത്ത് നിന്ന് പയ്യെ താഴോട്ട് കണ്ണ് ഓടിച്ചു നോക്കി. ദാവണി ആണ് വേഷം മാച്ച് ഉള്ള ബ്ലൗസും ഉണ്ട് അതില് ഒരു മീഡിയം വലിപ്പമുള്ള മുലകൾ തുറിച്ചു നിക്കുന്നുണ്ട് ഇത്ര വയസ്സായിട്ടും ഒടഞ്ഞ മട്ടു കാണുന്നില്ല കൂർത്തു തന്നെ ഇരിക്കുന്നുണ്ട് കെട്ടിയോൻ അങ്ങനെ നല്ല രീതിയിൽ പരിചരിക്കുന്നുണ്ടാകില്ല അല്ലെങ്കിൽ ഇത്ര പെട്ടെന്ന് വളയേണ്ടതല്ല ഇരും