Chapter Title : കന്യകൻ 2 [Sorrow]

മൃതുവായ പ്രതിലേക്ക് മാറ്റപെട്ടു. അപ്പൊ തന്നെ എനിക്ക് മനസിലായി അതവളുടെ മാർ ആണെന്ന്. അവളുടെ സ്മെൽ എനിക്ക് പരിചിതമായികൊണ്ടിരിക്കുവാണ്. അവളുടെ കയ്യിന്റെ ആവരണത്തിൽ പതുപതുത്ത മാറിൽ അങ്ങനെ കിടക്കാൻ തന്നെ എന്തോ ഒരു സുഖം.

കാമത്തിനും അധീതമായൊരു സുഖം. അവളുടെ സ്നേഹത്തിൽ അങ്ങനെ കെടന്നു ഉറങ്ങാനൊരു വ്യാക്രതാ. അവളെന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ട് എന്നെ ചീത്ത വിളിക്കുയാണെന്നാണ് പ്രധാമിക നിഗമനത്തിൽ നിന്ന് വ്യക്തമാകുന്നത്. കൂടാതെ തല ചുറ്റും തൊട്ടും തലോടിയും നോക്കുന്നുമുണ്ട്. തലചുറ്റൽ നിന്നപ്പോൾ പതിയെ ഞാൻ കണ്ണ് തുറന്നു... ആദ്യമേ കണ്ടത് വ്യാകുലതയോട് കൂടിയ അവളുടെ മനോഹരമായ കടും കാപ്പി കണ്ണുകളാണ്.

"എന്താടാ നീ ചെയ്യുന്നേ... എതുക്ക് അപ്പിടി ഏന്തിട്ടെ.. "

സ്നേഹത്തോടെ മാറത്ത് പിടിച്ചു തലോടുമ്പോളും അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ദേഷ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു എന്തോ അവളുടെ ആ വോയിസ്‌ ടോൺ എന്നെ യാന്ദ്രികമായി സത്യം പറയിപ്പിച്ചു.

"നീയെന്തോ സങ്കടപെട്ടിരിക്കുന്ന പോലെ തോന്നി ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ എണീറ്റത"

"ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ.... മണ്ണാങ്കട്ട.."

എന്നും പറഞ്ഞു അവൾ ഒന്നൂടെ എന്നെ മുറുക്കെ പിടിച്ചു.... ആ സുഖത്തിൽ അവളുടെ സ്മെല്ലിന്റെ ആവരണത്തിൽ ഞാൻ അങ്ങനെയെ കിടന്നു... അമ്മയുടെ അടുത്ത കിടക്കുന്ന അതെ ഫീലും ഏതാണ്ട് അതെ സ്മെല്ലും. എത്ര നേരം അങ്ങനെ കിടന്നു എന്നറിയില്ല കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ സംസാരിക്കുന്നത് കേട്ടാണ് കണ്ണ് തുറന്നത്.

"നീ കേട്ടെല്ലെ ഏതുക്ക് ഉന്മേലെ ഇവളോ പാസം ന്നു..."

എനിക്ക് എന്തോ പെട്ടെന്ന് അങ്ങ് മനസിലായില്ല തല മരത്തിൽ ഇടിച്ചതോണ്ടോ അതോ ഒരു ചെവി അവളുടെ മാറത്തും മറ്റേ ചെവി അവളുടെ കൈകളുടെ ആവരണം കൊണ്ട് മടങ്ങിയും ഇരിക്കുനത് കൊണ്ടാണോ