Chapter Title : കരിയും കനലും [Irul Mashi]

ഞെരിച്ചു ഉരക്കുകയും വിരൽ തുമ്പ് വിയർപ്പ് കെട്ടുന്ന പൊക്കിൾ കുഴിയിൽ ചൊറിഞ്ഞു സുഖിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ അറിയാതെ പ്രജിതജയുടെ ഉള്ളിൽ തോന്നിയിരുന്നു ഈ വയസാം കാലത്തും രവിസാർ ഒരു കാമദേവൻ ആണെന്നും ആ വിരലുകൾ മാന്ത്രികം തീർക്കുകയുമാണെന്ന്.

പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുന്നേ മറന്നുപോയ എന്തോ ഒന്ന് തനിക്ക് ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്നത് പോലെയായിരുന്നു ഇരുട്ടിൽ തന്റെ ഭർത്താവിനെ മടിയിൽ ചായ്ച്ചു കിടത്തി മറ്റൊരു പുരുഷൻ തന്റെ ശരീരത്തിൽ കാണിക്കുന്നത് കുസൃതികൾ.

പ്രജിത തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ മുടിയിൽ ഇറുകെ പിടിച്ചു കൊണ്ട് അറിയാത്ത ആ സുഖത്തിൽ രവിസാറിന്റെ തോളിൽ തലചേർത്ത് പതിയെ കണ്ണുകലടച്ചിരുന്ന് സുഖലോകത്തേക്ക് ചേക്കേറി.

***

III

പ്രജിത കണ്ണുതുറക്കുമ്പോൾ ബസ്സിൽ എല്ലാവരും ഉറക്കത്തിൽ തന്നെയായിരുന്നു. വലതുകൈയിലെ കറുത്ത ലെതറുള്ള കുഞ്ഞിവാച്ചിൽ സമയം നോക്കിയപ്പോൾ 5:30 കഴിഞ്ഞതായി കണ്ടു. അശോകണ്ണൻ അപ്പോഴും കൊച്ചുകുട്ടികളെ പോലെ സുഖമായി തന്റെ മടിയിൽ കിടന്നുറങ്ങുകയായിരുന്നു.

പ്രജിത തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് സൂക്ഷ്മമായി നോക്കി. മീശയിൽ ചെറിയ നരവന്നിട്ടുള്ളത് ഇന്നാണ് കാണുന്നത്. പ്രായം അമ്പതിനോട് അടുത്ത് ആയെങ്കിലും മുടി കേറിയിട്ടില്ല, അതുപോലെ നരയും.

മുഖത്തൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞതും തന്റെ വയറിലെ കൈയ്യുടെ അനക്കം അവൾക്ക് അനുഭവപെട്ടത്. സ്വബോധം തിരികെ വന്ന പ്രജിത തന്റെ തല രവിസാറിന്റെ തോളിൽ നിന്നും ഉയർത്തി.

സാരിക്ക് ഉള്ളിലൂടെ തന്റെ വയറിൽ അമർന്നിരിക്കുന്ന അയാളുടെ കൈകളെ പതിയെ എടുത്ത് മാറ്റി. അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഭീതിയുടെ ചിന്തകൾ ഉയർന്നു പൊങ്ങി.

ആരെങ്കിലും കണ്ടിരുന്നു എങ്കിലോ? അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ താൻ അനുവദിച്ചു കൊടുത്തിട്ട് അല്ലേ...? അവൾ പതിയെ ഒരു ഭാര്യയെന്നും അമ്മയെന്നുമുള്ള സ്ഥാനത്തേക്ക് എത്തിയിരുന്നു, അതുപോലെ പകൽവെട്ടം