Chapter Title : കരിയും കനലും [Irul Mashi]

എന്തോ ഒരു അനുഭൂതി നൽകി.

ഇതുവരെയും താൻ ഇങ്ങനെയുള്ള ഒന്നിലും പേടി കാരണം കേറിയിട്ടില്ല. ഇപ്പോൾ ഇതാ ഒരു അന്യപുരുഷന്റെ വാക്കുകളിൽ വിശ്വസിച്ചു താൻ തന്റെ ഭയത്തെ പോലും മറികടന്നു പുതിയൊരു അനുഭവം ആസ്വദിക്കുന്നു.

എന്തൊരു മാന്ത്രികനാണിയാൽ അവൾ ചിന്തിച്ചു കൊണ്ട് രവിസാറിനെ കുറച്ചു കൂടി ഇറുക്കെ കെട്ടിപിടിച്ചിരുന്നു.

തന്റെ ശരീരത്തിൽ ഒട്ടിച്ചേർന്നിരിക്കുന്ന പ്രജിതയുടെ വീട്ടമ്മ മുലകൾ രവിയുടെ കുണ്ണയിൽ കഴപ്പ് കൂട്ടി. രവി പതിയെ പ്രജിതയുടെ സാരി കാലിൽ നിന്നും ഉയർത്തി.

പാവാടയും സാരിയോടൊപ്പം ഇടുപ്പ് വരെ ഉയർത്തി പിടിച്ചു. പെട്ടെന്നുള്ള ആ പ്രവർത്തിയിൽ പ്രജിത ഒന്ന് ഞെട്ടി.

"അയ്യേ ആരെങ്കിലും കാണും മിണ്ടാതിരി സാറേ..." ഒരു കൈകൊണ്ട് സാരി താഴ്ത്താൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ട് പ്രജിത പറഞ്ഞു.

"ഓ ഈ ആകാശത്തു നിന്ന് അല്ലേ ആളുകൾ കാണുന്നത്... നീ ഒന്ന് പേടിക്കാതിരി പ്രജിതേ... അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ കഴുത്തറ്റം പൊക്കമുള്ള ഇതിൽ ഇരുന്നിട്ട് ആര് എന്ത് കാണാനാ...

ഈ അവസരം ഒന്നും ഇനി ജീവിതത്തിൽ കിട്ടില്ല... നീ ഒന്ന് ആലോചിച്ചു നോക്ക്." രവി തന്റെ വാക്കുകൾ പ്രജിതയുടെ ഉള്ളിൽ നിറച്ചു.

"എന്നാലും സാറേ... എനിക്ക് ഒരുമാതിരി നാണക്കേട് പോലെ..." ഒന്ന് ആലോചിച്ച ശേഷം അവൾ സൗമ്യമായി പറഞ്ഞു.

"പ്രജിതേ ഞാനാ കൂടെയുള്ളത് നീ ഇങ്ങനെ പേടിക്കല്ലേ... ഞാൻ ജീവനോടെ ഉള്ളടത്തോളം കാലം ഒന്നും വരില്ല..." രവി വീണ്ടും പ്രജിതക്ക് ആത്മവിശ്വാസം നൽകി.

പിന്നെ പ്രജിത ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. തnte സുരക്ഷിതം നോക്കാൻ രവിസാറുണ്ട് എന്നൊരു വിശ്വാസം അവളിൽ നിറഞ്ഞത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. അപ്പോഴേക്കും വീണ്ടും രവിസാർ