Chapter Title : കരിയും കനലും [Irul Mashi]

ഭർത്താവ് കുടിച്ച് ബോധരഹിതനായി കിടക്കുന്നു.

അതേ കട്ടിലിൽ വെറും നിക്കർ മാത്രം ഇട്ട് കുണ്ണയും പെരുപ്പിച്ചു നരച്ച നെഞ്ചിലെ രോമവും പ്രായത്തിന്റെ രീതിയിൽ ചാടാതെയുള്ള വയറും കാണിച്ചിരിക്കുന്ന വയസ്സൻ, അയാളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് കഴപ്പ് കൂട്ടനായി താലിയും സിന്ദൂരവും അണിഞ്ഞു കൊണ്ട് പൂർണ്ണ നഗ്നയായി താനും ഇരിക്കുന്നു എന്ന് ഓർത്ത് പ്രജിതയുടെ പൂറ് വിങ്ങി.

രവിസാർ പതിയെ പ്രജിതയെ അവളുടെ ഭർത്താവിന്റെ അരികിൽ ബെഡിലേക്ക് കിടത്തി. പിന്നെ പതിയെ അവളുടെ മുകളിലേക്ക് ഇഴഞ്ഞു കേറി. പഴകിയ ഒരു ജപിച്ച നൂല് കെട്ടിയ വലതു കൈയ്യും ഒരു പഴയ നിറമ്മങ്ങിയ സ്വർണ്ണ വളയുള്ള ഇടതു കൈയ്യും അയാൾ ചേർത്ത് പിടിച്ചു.

പതിയെ രവിസാർ പ്രജിതയുടെ മൂക്കിലും കവിളിലും ഉമ്മകൾ കൊണ്ട് മൂടി ശേഷം നാക്ക് നീട്ടി മുഖം നക്കി നനച്ചു.

ഓരോഭാഗത്തേക്ക് നക്കി തുവർത്താൻ വേണ്ടി തലതിരിച്ച പ്രജിത തന്റെ ഇടതു ഭാഗത്ത് ഒന്നുമറിയാതെ ഉറങ്ങുന്ന ഭർത്താവായ അശോകണ്ണന്റെ മുഖം കണ്ടു. അത് അവൾക്ക് ഉള്ളിൽ ഒരു അസ്വസ്ഥത ഉണ്ടാക്കി.

"സാറേ നമുക്ക് കട്ടിലിൽ മാറി കിടന്നാലോ...?" പ്രജിത ചെറിയ നീരസത്തോടെ ചോദിച്ചു.

"അതെന്താ അശോകൻ അടുത്ത് കിടക്കുന്നത് നിനക്ക് ഇഷ്ടമല്ലേ...?" രവി വെറുതെ ചോദിച്ചു.

"അണ്ണന്റെ അടുത്ത് വെറുതെ കിടക്കുന്നത് അല്ലല്ലോ സാറേ... ഇതിപ്പോ അടുത്ത് കിടത്തി കൊണ്ട് എന്തോ തെറ്റ് ചെയ്യുന്നത് പോലെയാ മനസ്സിൽ ഒരുമാതിരി..."

"എന്റെ മുത്തേ... നീ ഇങ്ങനെ ആവല്ലേ... അവൻ നിന്നെ എന്തെങ്കിലും രീതിയിൽ സ്നേഹിക്കാറുണ്ടോ... സ്നേഹത്തിന്റെ കാര്യം വിടൂ... നിന്നെ അവൻ എന്തെങ്കിലും രീതിയിൽ മതിക്കാറുണ്ടോ...

നിന്റെ അധ്വാനത്തിന് പുല്ലു വിലപോലും