Chapter Title : കടം [മഹിരാവണൻ]

കൈക്കൊണ്ട് തന്റെ ഭാര്യയുടെ വെളു വെളുത്ത കൊഴുത്ത തുടകളെ അടിച്ചു ചുമപ്പിക്കുന്നതും, സുഖം സഹിക്കാനാവാതെ അവൾ അവന്റെ തോളിൽ കടിച്ചു പിടിക്കുന്നതും രാജീവ് ഓർത്തു.

“അഹ്… അടിക്കട!! സ്സ്‌… ഹാ!!!…” എന്ന അവളുടെ അന്നത്തെ ആ മുരൾച്ച അവന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങി.

തന്റെ പുരുഷത്വത്തെ അപമാനിച്ച ആ കാഴ്ച, ഇപ്പോൾ ഈ ഏകാന്തമായ രാത്രിയിൽ അവനെ ഭ്രാന്തമായി ഉത്തേജിപ്പിക്കുകയാണ്. പുറത്ത് അവറാച്ചന്റെ ഗുണ്ടകൾ പിന്നാലെ വരുന്നുണ്ടെന്ന ഭയത്തേക്കാൾ, തന്റെ ഭാര്യ മറ്റൊരുവന്റെ കീഴിൽ കിടന്നു പിടയുന്നത് കാണാനുള്ള ആ വന്യമായ ആഗ്രഹം അവനെ കീഴടക്കി. അവൻ തന്റെ കുണ്ണ മുറുക്കി പിടിച്ചു കൊണ്ട് അതിവേഗത്തിൽ വാണമടിച്ചു തുടങ്ങി. ശരണ്യയെ ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ പണ്ണുന്നതും, ഇപ്പോൾ താഴെ എത്തിയേക്കാവുന്ന അവറാച്ചന്റെ പിള്ളേർ അവളെ വട്ടമിട്ടു പിടിക്കുന്നതും അവൻ ഒരുപോലെ സങ്കൽപ്പിച്ചു.

“ആഹ്ഹ്!! ശരണ്യ!!!” അവൻ മനസ്സിൽ അലറി.

ആ ചിന്തയിൽ അവന്റെ ശരീരം വില്ലുപോലെ വളഞ്ഞു.

ആർത്തലച്ചു വന്ന അവന്റെ കുണ്ണപ്പാൽ ബാത്‌റൂമിലെ തറയിലേക്ക് തെറിച്ചു.

ആ ശുക്ലം ബാത്‌റൂമിലെ തണുത്ത തറയിലേക്ക് തെറിച്ചുവീണതോടെ രാജീവിന്റെ ഉള്ളിലെ ആ വന്യമായ ലഹരി പെട്ടെന്ന് അണഞ്ഞുപോയി. ഒരു മരവിപ്പായിരുന്നു അടുത്ത നിമിഷം അവന് തോന്നിയത്. താൻ ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന കാര്യത്തിന്റെ ഭീകരത ഒരു ആഞ്ഞടിയായി അവന്റെ ബോധത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവന്നു.

അവൻ കണ്ണാടിയിലെ സ്വന്തം പ്രതിരൂപത്തിലേക്ക് നോക്കി. തന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ തിളക്കം മാഞ്ഞുപോയി. പകരം വല്ലാത്തൊരു അറപ്പാണ് അവന് തോന്നിയത്.

"ഞാൻ എന്തൊരു മനുഷ്യനാണ്?"

“എനിക്കെന്തു പറ്റി?”

അവൻ സ്വയം പിറുപിറുത്തു.

തന്റെ ഭാര്യയും മക്കളും മരണത്തെ മുഖാമുഖം കണ്ടുനിൽക്കുമ്പോൾ, സ്വന്തം ചോരയെയും മാനം കാക്കേണ്ട പെണ്ണിനെയും അപകടത്തിലേക്ക് തള്ളിവിട്ടിട്ട് ഒരു ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ വാണമടിച്ച തന്നോട് തന്നെ അവന് വല്ലാത്ത വെറുപ്പ് തോന്നി. ശരണ്യ അന്ന് ചതിച്ചപ്പോൾ അനുഭവിച്ച വേദനയെ ഒരുതരം ലൈംഗിക വൈകൃതമാക്കി മാറ്റിയ തന്റെ മനസ്സിനെ അവൻ ശപിച്ചു. മറുപുറത്ത് ദിയയും അരവിന്ദും പേടിച്ചു വിറച്ചു കിടക്കുകയാവാം. അവരെ രക്ഷിക്കാൻ നോക്കുന്നതിന് പകരം തന്റെ വൈകൃതങ്ങളിൽ അഭിരമിച്ച ഒരു പിതാവായി അവൻ സ്വയം അടയാളപ്പെടുത്തി.

ആ പശ്ചാത്താപം അവനെ നടുക്കി.