Chapter Title : കവിത [ഋഷി]

ഒരു ചെറിയ വേഷം മാറ്റിവെച്ചിരുന്നു... ഞാനതിൽ മുഴുകി.

രാവിലേ കവിതയ്ക്കൊരു വാട്ട്സാപ്പ് സന്ദേശമയച്ചു. ഞാൻ ഓഫീസിലേക്കു തിരിക്കുന്ന സമയം. അവൾ തമ്പ്സ് അപ്പ് മെസേജയച്ചു. അവളും വരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ പുതിയ സിസ്റ്റം!

വണ്ടിയെടുക്കുന്നതിനു മുന്നേ അവൾ വാതിൽ തുറന്ന് വന്നിരുന്നു. ഇന്ന് ഇത്തിരി ഷേപ്പു കാട്ടുന്ന കുർത്തിയാണ്. മുട്ടൻ മുലകളാണ് ഈ പെണ്ണിൻ്റേത്! ഞാനൊരു നടുക്കത്തോടെയറിഞ്ഞു... പിന്നെ ബോധപൂർവ്വം അത് മനസ്സിൻ്റെ കോണിൽ സൂക്ഷിച്ചു

വഴിയിലാകെ അവൾ വാ തോരാതെ വിനുവിൻ്റെ വിശേഷങ്ങൾ പറഞ്ഞോണ്ടിരുന്നു. ചെക്കൻ പെട്ടെന്നു തന്നെ സ്ക്കൂളിനോടിണങ്ങി. ഇപ്പോൾ ഹാപ്പിയാണ്. കഴിഞ്ഞ പാരൻ്റ് ടീച്ചർ മീറ്റിങ്ങിൽ അവനെപ്പറ്റി നല്ല അഭിപ്രായമാണ് ക്ലാസ്സ്ടീച്ചർ പറഞ്ഞത്... സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഞാനതെല്ലാം എൻജോയ് ചെയ്തു. എന്തു രസമാണ് എൻ്റെ പിള്ളേരുടെ സ്ക്കൂൾ ജീവിതമോർക്കാൻ.. കാലം മുന്നോട്ടു തന്നെ... എന്നാലും ചക്രം പോലെ വട്ടത്തിലുമാണ്... തിരിഞ്ഞു വരും...

ലതി പോയിട്ട് രണ്ടാഴ്ച്ച കഴിഞ്ഞു.

മെല്ലെ മെല്ലെ ഞാൻ കാറിൽ കവിതയോടൊപ്പം ചെലവഴിക്കുന്ന സമയം എൻ്റെ ഇപ്പോഴത്തെ ജീവിതത്തിലെ സുന്ദരമായ നിമിഷങ്ങളായി.... ഞാനധികമൊന്നും സംസാരിച്ചിരുന്നില്ല... കവിത ജീവിതത്തിൽ ഇതുവരെ വീർപ്പുമുട്ടിയതു പോലെയായിരുന്നു മനസ്സു തുറന്നത്. ഒരു കൂട്ടിലടച്ച തത്ത മോചിതയാവുമ്പോൾ ചിറകടിച്ചു പറന്നുയരുന്നപോലെ... എന്തു വിഷയമാണെങ്കിലും അവളുടെ നോട്ടത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക ചാരുതയുണ്ടായിരുന്നു...

ഒരു ദിവസം കാലത്ത്...വിശ്വം.. അവളൊന്നു നിർത്തി... മൂന്നാലു മിനിറ്റ് കാത്തിരുന്നു.. നിശ്ശബ്ദത! പറഞ്ഞു തൊലയ്ക്കടീ! അവസാനം എനിക്കു തൊള്ള തുറക്കേണ്ടി വന്നു.

ഈ അറേൻജ്ഡ് കല്ല്യാണങ്ങളില് ഒരു അര മണിക്കൂർ... ഏറിയാൽ ഒന്ന്.. ഇത്രേമാണ് ആണും പെണ്ണും തമ്മിൽ പരിചയപ്പെടുന്നത്. ഇതിനകം ഭാവിയിൽ ജീവിതം മുഴുവൻ പങ്കിടുന്ന ആളെ കണ്ടെത്താൻ കഴിയുമോ വിശ്വം? പിന്നെങ്ങിനെയാണ് ഈ രണ്ടു പേരും ജീവിതം കഴിച്ചു കൂട്ടുന്നത്?

ഇത് നമ്മുടെ നാട്ടിലെ ഒരു ദുരന്തമാണ്. ഞാൻ പറഞ്ഞു. ഡെമോക്രസി എന്നൊക്കെ പേരേ ഉള്ളൂ. ജീവിതത്തിൽ അതെവിടെയാണ്? ഇപ്പോഴും രണ്ടു പേര് തമ്മിലറിഞ്ഞ് അടുത്തതിനു ശേഷം മാത്രം പങ്കാളികളാവുന്നത് ഏതോ വിചിത്രമായ കാര്യമായിട്ടാണ് ബഹുഭൂരിപക്ഷവും കാണുന്നത്. ഇതിലെവിടെയാണ് പരസ്പരബഹുമാനം?

കവിത നിശ്ശബ്ദയായി. പിന്നവളൊന്നും മിണ്ടിയില്ല.

അടുത്ത വെള്ളിയാഴ്ച്ച കേസൊന്നും പോസ്റ്റു ചെയ്തിട്ടില്ലായിരുന്നു. ഞാൻ ഓഫീസിന് ഒരു ദിവസം അവധി കൊടുത്തു. കഴിഞ്ഞ കുറേ ദിവസങ്ങളിൽ... ശനിയും ഞായറുമുൾപ്പെടെ, ഞങ്ങളെല്ലാവരും ബിസിയായിരുന്നു.

സമയം എട്ടു മണി. കവിതയുടെ മെസേജ്. ഞാനങ്ങോട്ടു വന്നോട്ടെ? തീർച്ചയായും. എൻ്റെ മറുപടി.

അവൾ ഒരു ഇറുകിയ കുർത്തിയും മുട്ടുകൾ തൊട്ട് താഴേക്ക് ഇത്തിരി അയഞ്ഞ