Chapter Title : കവിത [ഋഷി]

ഞാനൊന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവളെ നോക്കിയതുപോലുമില്ല.

ഓഫീസിനു മുന്നിൽ വണ്ടി നിന്നു. ഇന്നും അവളിറങ്ങുന്നില്ല! ഞാൻ ചുമ്മാ വെളിയിലേക്കു നോക്കി. മഴപെയ്യുമോ? ആത്മഗതം പോലെ തട്ടി!

ഒരു കുത്തുവെച്ചു തന്നാലുണ്ടല്ലോ! ഒരു മൈനർ ഭൂകമ്പം! ഞാൻ നോക്കിയപ്പോൾ ആ കണ്ണുകളിൽ മുനകൾ! എൻ്റെ നേർക്കു നീണ്ടു വരുന്നോ! ആ മുഖം തുടുത്തിരിക്കുന്നു!

അയ്യോ! മാപ്പു തരണേ! ഞാൻ തൊഴുതു. ഒരു നിമിഷം! ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു! പെട്ടെന്നവളുടെ ചിരി മാഞ്ഞു. സോറി സർ! ഞാനറിയാതെ...

ഞാനവളുടെ കരം കവർന്നു. ഡോൺട് വറി. ഈ ലോകത്ത് ഒത്തിരി പ്രശ്നങ്ങളുണ്ട്. ഇനി ഇതോർത്ത് കൂടുതൽ വിഷമിക്കണ്ട. ഐ ഡോൺട് മൈൻ്റ്. കവിത റിലാക്സ്ഡായി നന്നായി ജോലി ചെയ്യൂ. ഓക്കെ?

അവളുടെ കണ്ണുകൾ പിന്നെയും നിറഞ്ഞു... പിന്നെയൊന്നും മിണ്ടാതെ അവളോഫീസിലേക്കു നടന്നു.

ഞാനൊരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. കവിതയെ ഓഫീസിൽ എല്ലാരും ചുരുങ്ങിയ ദിവസങ്ങൾക്കകം ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. അവൾ ചെറിയ പുഞ്ചിരിയോടെയാണ് ആളുകളോട് ഇടപെട്ടിരുന്നത്. രണ്ടാഴ്ച്ചയ്ക്കകം അവൾ ഓഫീസിൻ്റെ നടത്തിപ്പും നോക്കിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. വരുന്ന കോളുകൾ അറ്റൻ്റു ചെയ്യുക, കൃത്യമായി നോട്ടു ചെയ്യുക, കേസുകൾ എന്നത്തേക്കാണ് മാറ്റിവെച്ചിരിക്കുന്നത്.. അത് റെക്കോഡു ചെയ്യുക... ഞങ്ങൾ മൂന്നു വക്കീലന്മാരുടേം ഷെഡ്യൂൾ ഉണ്ടാക്കുക.... അങ്ങിനെ... ഇവൾ വരുന്നതിനു മുന്നേ ഈ ഓഫീസെങ്ങനെ നടന്നിരുന്നു എന്ന് ഞങ്ങൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു!

ഇപ്പോൾ അവൾ എന്നോട് കുറച്ചൂടി റിലാക്ഡായി പെരുമാറിത്തുടങ്ങി... എന്നാലും എപ്പോഴുമുള്ള സർ വിളി എനിക്കിത്തിരി അരോചകമായിത്തോന്നി. ഓഫീസിലല്ലാത്തപ്പോൾ എന്നെ വിശ്വം എന്നു വിളിച്ചാൽ മതി എന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞെങ്കിലും ഒരു പ്രയോജനവുമുണ്ടായില്ല!

സെക്കൻഡ് സാറ്റർഡേ. കോടതി അടപ്പാണ്. ഞാൻ ഇത്തിരി വൈകി നടക്കാൻ