Chapter Title : കോബ്രാഹില്സിലെ നിധി 7 [Smitha]
സൂക്ഷ്മ ദൃഷ്ടികള് പ്ലാറ്റ്ഫോമിലെ ആള്ക്കൂട്ടത്തിനിടയില് നില്ക്കുന്ന സിദ്ധാര്ത്ഥന് ദാമോദരനെ കണ്ടെത്തി. ഇവനെന്താണ് ഇപ്പോള് ഇവിടെ കാര്യം? ലത്തീഫ് പുരികം ചുളിച്ചു. അവന് ഫെലിക്സിനെ തോണ്ടി വിളിച്ചു. "എന്താ ലത്തീഫ് ദാദാ?" ഫെലിക്സ് അടക്കിയ സ്വരത്തില് ചോദിച്ചു. "അവന്റെ ദേഹത്ത് ഒരു കണ്ണ് വേണം," സിദ്ധാര്ത്ഥന്റെ നേരെ കണ്ണു കാണിച്ച് ലത്തീഫ് പറഞ്ഞു. "അവനെ മിസ് ചെയ്യരുത്," പിന്നെ അവന് ദിവ്യയെ നോക്കി. "വീട്ടീന്നാ ലത്തീഫ് ദാദാ," ഫോണിലൂടെയുള്ള സംസാരം കഴിഞ്ഞ് ദിവ്യ പറഞ്ഞു. "ട്രെയിനെപ്പഴാ വര്വാന്ന്. പാവം മമ്മി. ആകെ ടെന്ഷനാ മമ്മിക്ക്," ട്രെയിന് എത്തിച്ചേരുന്നതിനുള്ള അറിയിപ്പ് മുഴങ്ങി. തുടര്ന്ന് ഏതാനും നിമിഷങ്ങള്ക്കുള്ളില് ചൂളം വിളിയും. "ഞാന് പൂവ്വാണ് ലത്തീഫ് ദാദാ," ദിവ്യ ലതീഫിന്റെ തോളില് പിടിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകള് നിറഞ്ഞു തുടങ്ങി. ലത്തീഫ് അവളെ ആലിംഗനം ചെയ്തു. പിന്നെ കൂട്ടുകാര് ഓരോരുത്തരും. അവരും വികാരഭരിതരായി. മിക്കവരും കണ്ണുനീരൊപ്പി. ലത്തീഫ് മാത്രം പുഞ്ചിരിയോടെ നിലകൊണ്ടു. "നീ പോയിട്ട് ഡെല്ഹിയൊക്കെ ഒന്നിളക്കി മറിക്ക് ദിവ്യേ," അവന് പറഞ്ഞു. "നമ്മുടെ രാമനാഥ് കോവിന്ദയോടും മോദിജിയോടും നമ്മുടെ ഗാങ്ങിന്റെ കാര്യം ഒക്കെപ്പറഞ്ഞെരെ," ദിവ്യ വീണ്ടും കൂട്ടുകാരെ ചേര്ത്തുപിടിച്ചു. "ആള് ദ ബെസ്റ്റ് ദിവ്യാ," ലത്തീഫ് പറഞ്ഞു. ട്രെയിന് പതിയെ നീങ്ങാന് തുടങ്ങി. അവള് പടികളിലേക്ക് കയറി. "ലത്തീഫ് ദാദാ, ഫെലിക്സ്, സതീഷ്...." അവള് കൂട്ടുകാരുടെ കൈകളില് പിടിച്ച് ഓരോരുത്തരുടേയും പേര് ചൊല്ലിവിളിച്ചു. "എനിക്ക് വയ്യ..നിങ്ങളെയൊക്കെ വിട്ടിട്ട്...എനിക്ക് പോകാന് വയ്യ..ഞാന് ഇറങ്ങാണ്..." അവളുടെ മിഴികള് നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. "ഡോണ്ട് ദിവ്യ." ലത്തീഫ് വിളിച്ച് പറഞ്ഞു. "യൂ ആര് എ കോബ്രാ ഗാങ്ങ് ഗേള്. വീ വില് മീറ്റ് എഗൈന്...ബൈ," വിഷാദമുഖരായ കൂട്ടുകാരുടെ മുമ്പില് നിന്ന് ദിവ്യയേയും കൊണ്ട് ട്രെയിന് അകന്ന് മറഞ്ഞു. കൂട്ടുകാരുടെ കണ്ണീര് അടങ്ങിയിട്ടില്ല എന്ന് ലത്തീഫ് കണ്ടു. വിഷമം തനിക്കുമുണ്ട്. പക്ഷെ തനിക്കതോന്നും പ്രകടിപ്പിച്ചുകൂടാ. കൂട്ടുകാര് തളരുമ്പോഴും വിഷമിക്കുമ്പോഴും അവരെ നിയന്ത്രിക്കേണ്ടത് താനാണ്. "നമുക്ക് ഇപ്പോള് ഒരു ആക്ഷന് ഉണ്ട്," ലത്തീഫ് കൂട്ടുകാരോട് പറഞ്ഞു.അവര് ആകാംക്ഷയോടെ അവനെ നോക്കി. "അങ്ങോട്ട് നോക്ക്," റെയില്വേ കാര്യാലയത്തിന്റെ പ്രവേശനകവാടത്തിലൂടെ വെളിയിലേക്ക് നടക്കുന്ന സിദ്ധാര്ത്ഥനെ അവന്
💬 Comments
View all comments