Chapter Title : ?കൊച്ചിൻ കാർണിവൽ 7 [Harry Potter]

ദാ സ്നേഹത്തിൽ സംസാരിക്കുന്നു. അതോർത്തു ചിരിച്ചത..

പോടാ…അത് നിന്റെ ബോസ്സ് അല്ലേ ഞാൻ. അതിന്റെ ഒരു…

അപ്പോൾ ഇപ്പോൾ ബോസ്സ് അല്ലേ…?

അഹ് ബെസ്റ്റ്. നീയല്ലേ പറഞ്ഞത് ആദ്യം ഈ കാട്ടിനകത്തു നിന്നും രക്ഷപ്പെട്ടിട്ട് മതി ബോസ്സും ജോലിയും ഒക്കെയെന്ന്.

ഓ.. സോറി..

ഞങ്ങൾ വീണ്ടും യാത്ര തുടർന്നു പതിയെ പതിയെയാണ് ഓരോ അടിയും നമ്മൾ മുന്നോട് വെച്ചത്. നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള സംസാരമാണ് ആ വനത്തിനുള്ളിലെ ഭീകര അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിന്നും നമ്മുടെ മനസ്സിനെ കൂൾ ആക്കി നിർത്തിയത്. ഇടക്ക് ഇടക്ക് തളർന്നിരുന്നും വെള്ളം കുടിച്ചും ഞങ്ങൾ എങ്ങോട്ടേക്കയോ നടന്നു.സമയം ഏകദേശം വൈകുന്നേരം ആയിക്കാണും. ഏകദേശം ഉച്ച സമയത്തിന് ശേഷം ഞങൾ നടന്നിട്ടില്ല. വിശപ്പ് തന്നെയാണ് കാരണം.തളർന്നു പോയി. കഴിക്കാനായി ഒന്നും ഇല്ല. ചുറ്റും കാട്ടുമരങ്ങൾ മാത്രം. ഇടക്ക് രണ്ട് മാവോ പ്ലാവോ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ?.ആദ്യം ഉണ്ടായിരുന്ന സൂര്യവെളിച്ചം ഒക്കെ പതിയെ പതിയെ മങ്ങി തുടങ്ങിയിരുന്നു. കൂടെ നല്ല കിടിലം കൊതുകിന്റെ കടിയും. ആകെ ഊമ്പിത്തൊലിഞ അവസ്ഥ.ഒരു മരച്ചുവട്ടിൽ ഇരിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് മണിക്കൂറുകൾ ആയി.

വിശക്കുന്നോ…?"മല്ലിക ചോദിച്ചു.

പിന്നെ വിശക്കാതെ.. ആ രണ്ട് പീസ് പന്നിറിയച്ചി തിന്നതൊക്കെ എപ്പോഴേ ദഹിച്ചു.

നമുക്ക് വഴി തെറ്റിയെന്നാ തോന്നുന്നേ..

തോന്നൽ അല്ല. തെറ്റി. അവന്മാർ എന്തായാലും കാട്ടിലൂടെ നമ്മളെയും കൊണ്ട് ഈ വഴിയല്ല വന്നത്.അതുറപ്പാണ്.

ഇനിയിപ്പോൾ എന്ത് ചെയ്യാനാ…?

തിരിച്ചു  വന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് തന്നെ പോയാലോ…?

പോണോ…?

വേറെന്ത് ചെയ്യാനാ…ഇരുട്ടായിത്തുടങ്ങി. ലൈറ്റ് പോലുമില്ല. അവിടെ എത്താൻ പറ്റിയാൽ ചിലപ്പോൾ തീയെങ്കിലും കത്തിക്കാൻ പറ്റും.തണുപ്പിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാം.

മ്മ്.. എന്നാൽ വാ.. വേഗം പോകാം. ഇരുട്ട് ആകാറായിത്തുടങ്ങി. വന്ന വഴിയിൽ കത്തികൊണ്ട് മാർക്ക്‌ ചെയ്ത് വെച്ചിറ്റുണ്ട്. അത് വഴി വേഗം പോകാം.

ക്ഷീണം വക വെയ്ക്കാതെ ഞങ്ങൾ വന്ന വഴിയേ തിരിച്ചു നടന്നു. ഓടി എന്ന് പറയുന്നതാവും ശരി. ഇരുട്ട് വീണ് തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും ഞങ്ങൾ ആ തീക്കുണ്ടത്തിനടുത്തേക്ക് എത്തി.തളർന്നു വാരിയാണ് ഞങ്ങൾ തിരിച്ചെത്തിയത്. ആകെ ഇല്ലാണ്ടായി.ഭക്ഷണം ഇല്ല, അല്പം വെള്ളത്തിന്റെ പവറിൽ ആണ് എഴുനേറ്റ് നിൽക്കുന്നത്. തമ്മിൽ തമ്മിൽ സംസാരിക്കാൻ പോലും വയ്യാത്ത അവസ്ഥ.