Chapter Title : കോകില മിസ്സ് 2 [കമൽ]

വെറുതെ ഇരുന്ന എന്റെ വായിൽ കോലിട്ടു കുത്തിയ നിന്നെ ഞാൻ പിന്നെ എന്ത് ചെയ്യണം? അല്ല, നീ തന്നെ പറ.” “ടാ മൈരേ... നിനക്കെന്നെ അറിയില്ല. ക്ലാസ്സിലെ പൊട്ടനാ നീ. അതു മറക്കണ്ട. എന്റെ കൂടെ പിള്ളേരൊണ്ടെടാ. നീ ഒറ്റക്ക് എന്തൊണ്ടാക്കാനാടാ...” ഫൈസൽ ചീറി. “എത്ര ഇടിപ്പടം കണ്ടതാ മൈരേ ഞാൻ? എന്തായാലും ഞാൻ കണ്ടത്ര നീ കണ്ടു കാണില്ല. എന്നെപ്പോലെ ഒരുത്തനെ താങ്ങില്ല നീ, അപ്പൊ എന്നെപ്പോലെ പത്തു പേര് വന്നാലോ? നീ കൊണ്ടുവാ, അടിക്കാനോ, കൊള്ളാനോ എന്തിനാണേലും. ഞാനെങ്ങും പോണില്ല. ജിതിൻ ആ ഓട്ടം നിർത്തി. അതല്ല ജീവനിൽ കൊതിയുണ്ടേൽ ഇറങ്ങിപ്പോടാ തയോളീ...” ഫൈസൽ ചുവരിൽ പിടിച്ചെഴുന്നേറ്റ് വയറും പൊത്തി ജിതിനേ പകയോടെ നോക്കിക്കൊണ്ട് പുറത്തേക്കിറങ്ങാൻ ഭാവിച്ച് വാതിലിൽ ചെന്നിടിച്ചു. നെറ്റി തിരുമ്മിക്കൊണ്ട് വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തിറങ്ങി പെട്ടെന്ന് വാതിലടച്ച് പുറത്തു നിന്നും കുറ്റിയിട്ടു! അമളി മനസ്സിലാക്കി ജിതിൻ ചെന്ന് വാതിലിൽ കൈ കൊണ്ടടിച്ചു. ‘ഹാലോ... ഫൈസൽ... ടാ അളിയാ... തമാശ കളിക്കല്ലേ... വാതിൽ തുറക്ക്.... ടാ... നമുക്ക് എല്ലാത്തിനും പരിഹാരോണ്ടാക്കാം ടാ....’ പുറത്തു നിന്നും അനക്കമൊന്നും കേൾക്കാത്തത് കൊണ്ട് അവസാനത്തെ ടാ വിളി ചിട്ടിക്കുരുവികളുടേത് പോലെ കുറുകിപ്പോയി. കുറച്ചു നേരം കൂടി വാതിലിൽ മുട്ടി രക്ഷയില്ലെന്നു കണ്ട് അവൻ നിലത്തിരുന്നു. അയ്യേ കുണ്ണേയൊളി അകത്തിട്ട് പൂട്ടിക്കളഞ്ഞല്ലോ... ഇനിയെന്ത് ചെയ്യും? ജിതിൻ ഇരുന്ന് വിയർത്തു. ആ, ആരും വരാതിരിക്കില്ലല്ലോ അതുവരെ പുസ്തകം വല്ലതും വായിച്ചു നേരം കളയാം. അവൻ ഷെല്ഫിനടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. പൊലിയനായിട്ട് ഗ്ലാസ് ഡോറുള്ള ഷെൽഫുകൾ എല്ലാം ലോക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്നു. അവൻ നോക്കി നോക്കി അവസാനം ലോക്ക് ചെയ്യാത്ത തടിയിൽ തീർത്ത ഒരു കബോർഡ് കണ്ടു. അത് തുറന്നു നോക്കിയപ്പോഴോ, ഉള്ളിൽ കുട്ടിക്കഥകളുടെയും ബാലരമയുടെയും ഒരു കറ തീർന്ന കളക്ഷൻ. ബാലരമയെങ്കി ബാലരമ, പോട്ട് പുല്ല്.... ജിതിൻ ഒരെണ്ണം വലിച്ചെടുത്ത് അടുത്തു കണ്ട ഡെസ്ക് പിടിച്ചിട്ട് അതിലിരുന്ന്‌ വായന തുടങ്ങി.

ശിക്കാരി ശംഭുവും മായവിയും വായിച്ച് ചിരിച്ച് ഒരു മുക്കാൽ മണിക്കൂർ കടന്നു പോയി. ബെല്ലടിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടിട്ടും ജിതിൻ കുലുക്കമില്ലാതെയിരുന്നു. ഒരു പത്ത്