Chapter Title : കോകില മിസ്സ് 4 [കമൽ]

ഞാൻ കുറച്ചു നേരം തനിച്ചു കിടക്കട്ടെ അന്ന...” അവൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ നടന്നു പോയി. സ്കൂളിലെ പ്യൂൺ കം അടിച്ചുതളിക്കാരി മറിയ ചേച്ചി എല്ലാവരും അസംബ്ലിക്കിറങ്ങിയോ എന്ന് ഉറപ്പു വരുത്താൻ പതിവ് പോലെ ഓരോ നിലയിലും കയറി അവന്റെ ക്ലാസ്സിലും എത്തി. “ജിതിനെന്താ അസ്സംബ്ലിക്ക് പോയില്ലേ?” “വയറു വേദനയാ ചേച്ചീ, പോയില്ല.” “അതെന്താ അസംബ്ലി സമയത്ത് ഒരു വയറുവേദന? സാധാരണ പെണ്പിള്ളേരാ ഇങ്ങനെ വയറും പൊത്തി ഇരിക്കാറ്. നിനക്കങ്ങനെയൊന്നും ഇല്ലല്ലോ?” ഈ പൂറിത്തള്ള പുച്ഛിച്ചതാണോ അതോ കോമഡി പറഞ്ഞതോ? ജിതിന്‌ സംശയമായി. “ഇങ്ങനെ ഒക്കെ ഇരിക്കണമെങ്കിലേ കത്രീനാ മാഡത്തിന്റെ അനുവാദം വേണം.” “അറിയാം മാറിയ ചേച്ചീ. ഞാൻ കുറച്ചു നേരം ഇരുന്നോട്ടെ. പ്ലീസ്, വയ്യാഞ്ഞിട്ടാ.” “മം...” അവർ മൂളിക്കൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് പോയി. “ഇന്ന് കോകില മിസ്സ് വന്നിട്ടില്ല അളിയാ.” അസംബ്ലി കഴിഞ്ഞു വന്ന സോണി വാർത്തയെത്തിച്ചു. “ഓഹ്... എനിക്ക് തോന്നി ഇന്ന് വരില്ലായിരിക്കുമെന്ന്.” പ്രതീക്ഷകൾ ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ച് അവൻ സോണിയോട് അഭിനയിച്ചു. സോണി തിരിച്ചൊന്നും പറയാനോ അവനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനോ ശ്രമിച്ചില്ല. ഇടവേളകളിലൊന്നും അവൻ പുറത്തിറങ്ങിയതുമില്ല. മൂത്രമൊഴിക്കാൻ അല്ലാതെ. താൻ ചെയ്‌ത തെറ്റിന്റെ കാഠിന്യം അവനെ തളർത്തിതുടങ്ങിയത് അവനറിഞ്ഞു. വൈകീട്ട് ക്ലാസ് വിട്ട് നടന്നു നീങ്ങുന്നതിനിടയിൽ അവൻ സോണിയോട് പറഞ്ഞു, “സോണിമോനെ, നീയങ്ങോട്ട് നോക്കിയേ” അവൻ കോമ്പൗണ്ടിനുള്ളിൽ നിന്നിരുന്ന പ്ലാവിന് കീഴേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. “ആ പ്ലാവിനും ഏകാന്തതയാണ് മച്ചമ്പീ, കൂട്ടിനാരും ഇല്ലാതെ.” “എടാ കടുപ്പൊട്ട കഴുവേറീ, അതല്ല. എന്റെ സൈക്കിൾ കാണുന്നില്ല. ആ പ്ലാവിന്റെ ചോട്ടിലാ വെച്ചേ.” “ആ, ശെരിയാണല്ലോ? സൈക്കിളെവിടെ?” “ബെസ്റ്റ്. വാ നോക്കാം.” സംഭവിച്ചേക്കാവുന്ന