Chapter Title : കോകില മിസ്സ് 8 [കമൽ]

കൂട്ടുന്ന കറുത്ത മറുക്. മറയ്ക്കാത്ത, നഗ്നമായ അണിവയർ അവളുടെ വെള്ളാരം കൽ ശിൽപസമാനമായ ഉടലഴകിനെ എടുത്തു കാട്ടി. മുണ്ടിന്റെ തൊട്ടു മുകളിൽ ഭംഗിയുള്ള ചെറിയ പൊക്കിൾ ചുഴി. വീതിയേറിയ അരക്കെട്ടിലൂടെ ഒരു സ്വർണ്ണ അരഞ്ഞാണം ഞാന്നു കിടപ്പുണ്ട്. കൈകൾ രണ്ടിലും നിറയെ സ്വർണ്ണ വളകൾ. കാതിൽ സ്വർണ്ണ ജിമിക്കിയുള്ള സ്വർണ്ണ ലോലാക്ക്. കഴുത്തിൽ വീതിയുള്ള കാശുമാല. കാലുകൾ രണ്ടിലും പാദങ്ങളെ ചുംബിച്ചുറങ്ങുന്ന സ്വർണ്ണ പാദസരം. അവൾ ചുരത്തിയ പ്രഭയിൽ അവൻ അലിഞ്ഞു പോകുമോ എന്നവൻ ഭയപ്പെട്ടു. അവന്റെ മനസ്സിലെ വ്യാകുലതകളെയും ദുഃഖ ഭാരങ്ങളെയും ചേർത്തു കെട്ടിയിരുന്ന ചരട് വലിച്ചു പൊട്ടിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ദേവീ രൂപം. തനിക്കുള്ളത്, തനിക്ക് മാത്രം സ്വന്തം എന്ന് രാപകൽ വ്യത്യാസമില്ലാതെ ഓരോ നിമിഷവും, ശ്വസിക്കുന്ന ഓരോ അണുവിലും വിശ്വസിച്ചിരുന്ന തന്റെ പെണ്ണ്. എന്നാൽ ഇതൊക്കെ എന്തിന്? നീയെന്നെ അവഗണിക്കുകയല്ലേ കോകില? ചോദിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചെങ്കിലും അവനതിനു സാധിക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ, ആ ദിവ്യപ്രഭ കെടുത്തിക്കൊണ്ട് അവളുടെ ചൊടിയിലെ ചിരി മാഞ്ഞു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഈറനണിയുന്നത് കണ്ട് അവന്റെ ഉള്ളിൽ മുള്ളു തറയുന്ന വേദന അനുഭവപ്പെട്ടു. "ഞാൻ പോവാ ജിത്തൂ" വേണ്ട.... വേണ്ട.... ജിത്തുവിന് അലറണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ നാവനങ്ങുന്നില്ല. അവളെ ഒന്ന് തൊടാൻ, അവളെ തന്നിലേക്ക് ചേർത്ത് മുറുക്കിപ്പിടിക്കാൻ അവൻ കൈ നീട്ടി. എന്നാൽ ഏതോ കാന്തിക ശക്തിയാൽ വലിച്ചിട്ടെന്നോണം അവൻ അവളിൽ നിന്നും അകലാൻ തുടങ്ങി. അവൻ അവളിൽ നിന്നും അകന്നകന്ന് എങ്ങോട്ടോ വീണുകൊണ്ടിരുന്നു. "ഡാ..." ജിതിൻ പെട്ടെന്ന് കണ്ണു തുറന്നു. ഡെസ്കിൽ കയ്യും കെട്ടി, അതിനു മേൽ തല വച്ചു കിടന്നുറങ്ങിയിരുന്ന ജിതിൻ മെല്ലെ തല പൊക്കി ചുറ്റും നോക്കി. കോകില മിസ്സ് ക്ലാസ് എടുക്കുന്നുണ്ട്. ചുറ്റും തന്റെ സഹപാഠികളുണ്ട്. സോണിയുണ്ട്. താൻ സ്വപ്നം കാണുകയായിരുന്നു. സോണി തന്നെ കുലുക്കി വിളിച്ചതാണ്. എന്നാൽ കണ്ട സ്വപ്നം അവനത്ര ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. "എന്തുറക്കമാണളിയാ? ദേ വായിന്നൊക്കെ ഈന്തയൊഴുകുന്നു. തൊടച്ചു കള." "സോണി, ഞാൻ... ഞാൻ ഒരുപാട് നേരം ഉറങ്ങിയോ?" "നല്ല പഷ്ട് ചോദ്യം. ഒറ്റത്തേമ്പ് വച്ചു തന്നാലുണ്ടല്ലോ? ഊണും കഴിഞ്ഞു വന്നിരുന്ന് ഒരു മൈരും പറയാതെ കിടന്നുറങ്ങിയിട്ട്?