Chapter Title : കോകില മിസ്സ് 8 [കമൽ]

കോകില മിസ്സ് വന്നിട്ട് നീ മാത്രം എണീറ്റില്ല. അവർ എന്തു വിചാരിച്ചു കാണും? ഏ?" "ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല അളിയാ, സോറി മയങ്ങിപ്പോയി." "ഉറങ്ങാൻ പറ്റിയ സമയം. ഒന്ന് ഞെളിഞ്ഞിരി പൂറാ. ദേ കണ്ണൊക്കെ ചുവന്നു." ജിതിൻ കണ്ണും തിരുമ്മിയിരുന്നു. മുൻപിൽ കെമിസ്ട്രി ബുക്കും പിടിച്ച് എല്ലാവരെയും നോക്കി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ക്ലാസ്സെടുക്കുന്ന കോകില മിസ്സ്. അവൻ സ്വപ്നത്തിൽ കണ്ട അവളുടെ രൂപവുമായി അവളെ താരതമ്യം ചെയ്തു നോക്കി. ഹോ, എന്തൊരു സ്ട്രക്ച്ചർ. കുട്ടൻ താഴെ ഉറക്ക കമ്പിയിലാണ്. എന്തോ, മനസ്സിന് വല്ലാത്ത ഒരു വിഷമം. എന്തണെന്ന് മനസ്സിലാവുന്നില്ല. ഞാൻ ജീവിതം ഒന്നേന്ന് തുടങ്ങണം എന്നാണോ വിധി? അവൻ ചിന്തകളിൽ മുഴുകി. ബാക്കിയുള്ള കുരുക്കുകളെല്ലാം ഒന്നല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊന്നുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് എങ്ങനെയൊക്കെയോ അഴിച്ചു. പക്ഷേ, ഇവളുടെ കാര്യത്തിൽ മാത്രം ഒരു ഉറച്ച തീരുമാനം എടുക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. അതോ, ഞാൻ ചിന്തിക്കുന്ന രീതി തെറ്റായിട്ടാണോ? ആയിരിക്കും. ശേ, ഞാനൊരു മണ്ടൻ, ഗുരുവിന് ശിഷ്യനോട് പ്രണയമോ? കൊള്ളാം. വെറുതെ ഓരോ പാഴ്കിനാവുകൾ. ചിലപ്പോൾ കോകില പറഞ്ഞത് ശെരിയായിരിക്കും. ഈ പ്രായത്തിൽ തോന്നുന്ന വെറും ഇൻഫാക്ച്ചുവേഷൻ. അതു തന്നെയാവാം ഈ തോന്നാലൊക്കെ. സമയം ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങി. ക്ലാസ്സ് തീർത്തു എന്നറിയിക്കാൻ ഒരു മണി മുഴങ്ങി. പുസ്തകവും മാറോട് ചേർത്ത് കോകില ഇറങ്ങി പോവുന്ന വഴി, നോക്കണ്ട എന്ന് വിചാരിച്ചിരുന്നെങ്കിലും അവൻ അവളെ നോക്കിപ്പോയി. അവന്റെ നോട്ടം പ്രതീക്ഷിച്ചിട്ടെന്ന വണ്ണം ആ പോക്കിൽ അവൾ അവനെയും നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ ചുണ്ടിന്റെ കോണിൽ അവനായി ആ പഴയ ചിരി ഒളിപ്പിച്ച്. അവന്റെ നെഞ്ചകം തുടി കൊട്ടി. എത്ര നാളുകൾ, എത്ര നാളുകൾ കാത്തിരുന്നു, ഈ ഒരു അനുഭൂതിക്കു വേണ്ടി? അവൾ പകർന്നു തന്ന ഹിമകണത്തിന്റെ തണുപ്പ് തന്റെ നെഞ്ചിൽ പടരുന്നതവൻ അറിഞ്ഞു. വീണ്ടും പ്രതീക്ഷയുടെ പുതിയ പുൽനാമ്പുകൾ മനസ്സിൽ കിളിർക്കുന്നതവൻ അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞു. അന്ന് വൈകുന്നേരം സോണിയോട് തന്നെ കാക്കാതെ നേരെ വിട്ടു പോയ്ക്കോളാൻ പറഞ്ഞ് സ്കൂൾ മുറ്റത്ത് ഓരോരത്ത് തന്റെ ശകടവും പിടിച്ചു കാത്തു നിന്നു ജിതിൻ. അൽപ നേരത്തിനു ശേഷം കയ്യിൽ രണ്ടു മൂന്ന് ചാർട്ടും ചുരുട്ടിപ്പിടിച്ച്