Chapter Title : കോളനി [sonu]

ആശ്വാസം ആയി. (കുണ്ണ എന്ന് അമ്മയോട് പറഞ്ഞപ്പോഴും ഒരു ജാള്യത എനിക്ക് തോന്നി.)

അമ്മ: പിന്നെ, ഒരു 'അമ്മ ചെയ്യേണ്ട കാര്യമല്ലേ ഇതെല്ലാം.

ഞാൻ: 'അമ്മ തന്നെ ആണ് സഹായിക്കേണ്ടത്. ഞാൻ ഇനിയും സഹായം ആവശ്യമാണെങ്കിൽ വരാം കേട്ടോ.

അമ്മ: ഇങ്ങനെ ഉള്ള സഹായത്തിനു ഇനി വരണ്ട. എന്നെ കിട്ടില്ല അതിനു.

ഞാൻ: ഞാൻ വരും! പിന്നെ ഇത് ഇനി ആരോടും പറയാൻ നിൽക്കണ്ട,

അമ്മ: പുറത്തു പറഞ്ഞിട്ട് നടക്കാൻ പറ്റിയ കാര്യമല്ലേ ഇതെല്ലാം.

ഞാൻ വേറെ ഒന്നും പറയാതെ അവിടെ നിന്നും പോയി, അടുത്ത ദിവസം മഴ അൽപ്പം കുറഞ്ഞത് കാരണം രാവിലെ തന്നെ ഞാൻ സ്കൂട്ടർ എടുത്തിട്ട് കറങ്ങാൻ പോയി. ഊര് ചുറ്റി വൈകുന്നേരം ഏഴു മണിയോട് അടുത്തപ്പോഴേക്കും വീട്ടിലേക്കു തിരിച്ചു പോകുന്ന സമയം സാഹസികത കാണിച്ചു ഒരു ചെളിയും വെള്ളവും നിറഞ്ഞ ചെറിയ കുഴിയിലേക്ക് വഴുതി വീണു. അപ്പുറവും ഇപ്പുറവും ആരും കാണാത്തതു കൊണ്ട് മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റു,

ദേഹമാസകലം ചെളിയായിരിക്കുന്നു, സ്കൂട്ടറിന്റെ കാര്യം അതിലും പരിതാപകരം. ആയാസപ്പെട്ട് മെല്ലെ പൊക്കിയെടുത്തു ചെളിയിലിനിന്നും മാറ്റി ഒതുക്കി വച്ചു. ഇനിയും അധികം സമയം ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത് പന്തി അല്ല എന്ന് തോന്നി, നേരം ഇരുട്ടി തുടങ്ങുന്നത് കൊണ്ട് ശരീരത്തിൽ പറ്റിയ ചേറു ഒന്നും ആരും കാണാൻ പോകുന്നില്ല. അതിനാൽ വണ്ടിയിൽ കയറി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യാൻ നോക്കി, സെല്ഫ് എടുക്കുന്നില്ല, എത്ര നോക്കിയിട്ടും സെല്ഫ് എടുക്കാത്തതിനാൽ, സ്റ്റാൻഡിൽ ഉറപ്പിച്ചു കിക്കെറിലേക്കു ആഞ്ഞു ആഞ്ഞു ചവിട്ടി. സ്റ്റാർട്ട് ആകുന്നതിന്റെ ഒരു ലക്ഷണവും പ്രകടമല്ല.

പത്തുമിനിറ്റോളം നിന്ന് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യാൻ നോക്കി സാധിക്കുന്നില്ല. ഇതിനെയും ഉരുട്ടി വീട് വരെ എത്തിക്കുക എന്നത് നടക്കുന്ന പരിപാടിയല്ല, അതിനാൽ ആ വഴിയുടെ വശത്തായി കണ്ട ഒരു മരച്ചുവട്ടിൽ വച്ചു ലോക്ക് ചെയ്തു വീട്ടിലേക്കു നടന്നു. പതിനഞ്ചു മിനുട്ടോളം നടന്നു… സ്കൂട്ടിയിൽ പോകുന്നതിന്റെ അത്ര എളുപ്പമല്ല നടക്കുന്ന കാര്യം എന്ന് മനസിലാക്കി, ഒരു കൂട്ടുകാരനെ വിളിച്ചു വരുത്തി. അവനോടു കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു. സ്കൂട്ടിയെ അവന്റെ ബൈക്കിൽ കയറിൽ കെട്ടി കൊണ്ട് പോകാം എന്ന് വിചാരിച്ചെങ്കിലും നേരം