Chapter Title : കൂരാചുണ്ടിലെ ന്യുഇയർ രാവ് [മീര വിശ്വനാഥ്]

മഴ മര്യാദക്ക് മാറുന്നത് വരെ കൂട്ടുകാരും കമ്പനിയും ഒന്നും വേണ്ട… അവിടെ തന്നെ നിക്ക്..."

"ആഹ് ഉപ്പാ ഞാൻ ഇവിടെ തന്നെ ഉണ്ട്... "

അപ്പോഴേക്കും ഫോണിലെ ചാർജ് തീർന്നിരുന്നു. അവൻ നേടുവീർപ്പോടെ ഫോൺ സിഡിലേക്ക് ഇട്ടു.

നബീൽ ചെരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നിട്ടും ഉറക്കം വരുന്നില്ല.. ഉറക്കം വരണമെങ്കിൽ ഒരു വാണം അടിക്കണം. മനസ് പ്രക്ഷുബ്ധമായ അവസ്ഥയിലാണ്.. തൊട്ടടുത്ത് തന്റെ എക്കാലത്തെയും വലിയ ആസക്തി ഉമ്മയുടെ രൂപത്തിൽ നേരിയ വസ്‌ത്രത്തിന്റെ മാത്രം വ്യത്യാസത്തിൽ കിടക്കുന്നു.. എങ്കിലും എന്തെങ്കിലും ചെയ്ത് തുടങ്ങാനുള്ള ധൈര്യം ഇല്ല. ഉമ്മയാണ് എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കും എന്നറിയില്ല... നബീൽ അസ്വസ്ഥമായി കിടന്നു മറിഞ്ഞു...

ആ സംഭവത്തിന് ശേഷം മുന്‍പൊരിക്കലും കാണാത്തരീതിയില്‍ ഞാൻ സ്വന്തം ഉമ്മയെ കാമ കണ്ണുകളാല്‍ ആസ്വദിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. നിഷിദ്ധമാക്കിയ കൊണ്ടാവും ഈ ആസ്വാദനത്തിന് വല്ലാത്ത ഒരു ലഹരിയാണ്.. പിന്നെയും പിന്നെയും ഉമ്മ അറിയാതെ നയനഭോഗം ചെയ്യുമ്പോഴും ഉമ്മയുടെ ശരീരത്തിന്റെ സൗന്ദര്യവും കൊഴുപ്പും എന്റെ ഹൃദയത്തെ കൂടുതൽ മിടിപ്പിച്ചു. അടുക്കളയിൽ തേങ്ങാ ചിരവാൻ കുന്തിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, ടിവി കാണാൻ ഇരിക്കുമ്പോൾ, അമ്മിയിൽ അരക്കുമ്പോൾ, അലക്കുമ്പോൾ, നിലം തുടക്കുമ്പോൾ …. അങ്ങനെ സാധ്യമാവുന്ന എല്ലാ സൗകര്യങ്ങളെയും ഞാൻ ഉപയോഗിക്കാൻ തുടങ്ങി. എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ മിണ്ടിയും പറഞ്ഞും ഞങ്ങൾ വീട്ടിലാകെ നല്ല ഒരു വൈബ് തീർത്തു. മാറ് കഴിഞ്ഞാൽ ഞാൻ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആസ്വദിച്ചത് ഉമ്മയുടെ കുണ്ടി നോക്കിയിട്ടാണ്. ആ സ്വർഗീയ ഗന്ധം എന്റെ നാസികയിലൂടെ തുളച്ചു കയറി പഞ്ചേന്ത്രിയങ്ങളിൽ എല്ലായിടങ്ങളിലും വിക്ഷേപിച്ചതാണ്.. ഒരിക്കൽ ഉമ്മ അറിഞ്ഞു കൊണ്ട് അവിടെത്തെ ഗന്ധം എടുക്കണം… മൂക്കമുട്ടെ വലിച്ചെടുക്കണം… വന്യമായി സുഖിക്കണം…. മിക്കപ്പോഴും ഉമ്മ വീട്ടുജോലികൾ ചെയ്യുമ്ബോൾ ഇടുന്ന വസ്ത്രങ്ങൾക്ക് ഉമ്മയുടെ വലിയ മുലകൾ മറയ്ക്കാൻ കഴിയിഞ്ഞിരുന്നില്ല, ആ മാറിന്റെ ചാല് എപ്പോഴും എന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് വിരുന്നായിരുന്നു. അതേ പോലെ കരുത്തുറ്റ മനോഹരമായ തുടകൾ. എന്നത്തേയും പോലെ ഉമ്മ ടിവി കാണുമ്പോൾ ഞാൻ സൈഡിൽ ഇരുന്ന് ഉമ്മയുടെ മുലകളും മാംസളമായ തടിച്ച തുടകളും കണ്ട് ആസ്വദിക്കുമായിരുന്നു. അത് എന്റെ ഉമ്മയാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ എന്റെ സഹജാവബോധത്തെ ചെറുക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ല… എപ്പോഴും ഉമ്മയെ